Van oma’s wordt vaak verwacht dat ze altijd klaarstaan. Maar wat als je niet elke week wil oppassen? Of als jouw idee van oma zijn anders is dan dat van je kinderen? In de rubriek ‘Niet mijn (opvoe)ding’ lees je verhalen over de soms lastige rol van oma.
Daar kan Ines* over meepraten. Ook je verhaal (anoniem) delen? Mail naar lezer@linda.nl.
Wanneer Ines voor het eerst moeder wordt, geeft ze haar baan op om huismoeder te worden. “Ik werkte toen in een bloemenwinkel met onregelmatige uren door bestellingen voor bruiloften of begrafenissen. Regelmatig werkte ik ’s avonds om alles op tijd af te krijgen”, vertelt Ines. Ook haar man werkt onregelmatig. “Maar hij verdiende het meest, dus het was logisch – zeker in die tijd – dat ik voor de kinderen zou zorgen.”
Ook andere factoren spelen mee in die keuze. “Opvang was er toen nog niet zoals nu. Mijn moeder werkte zelf nog, dus die kon ook niet oppassen. Ik had eigenlijk geen keuze, maar ik wilde mijn kinderen ook niet door een vreemde laten opvoeden.” Op dat moment heeft Ines daar geen moeite mee. “Maar ik wist niet welke impact deze keuze zou hebben op mijn latere leven”, geeft ze toe.
Tegelijkertijd is Ines actief in de paardensport. “Ik heb internationaal op het hoogste niveau gesport, maar elke topsporter moet een sterke thuisbasis hebben. Anders houd je het niet vol.” Toch probeert ze sport en gezin te combineren. “Ik kon vaak trainen, maar hield er rekening mee dat ik niet te ver naar het buitenland ging en dat het niet te duur werd. Door het moederschap heb ik me zeker moeten inhouden in mijn ambities.”
Jolanda betaalde haar moeder om op haar kinderen te passen: 'Zo voelde ik me niet schuldig'
Ze vervolgt: “Ik vind het moeilijk om te zeggen of ik plezier haalde uit het huismoederschap. In het begin wel, maar toen de kinderen groter werden, wilde ik zelfstandig worden in de paardensport. Dat wilde mijn man niet.”
Wanneer alle drie de kinderen uit huis zijn, gaat Ines werken in de huishoudhulp. “Dat deed ik niet graag. Ik had leuke klanten en als ik begon, vlogen de uren voor mij, maar mentaal had ik er moeite mee. Ik was te ambitieus om bij anderen te gaan poetsen. Dan dacht ik: waar is mijn carrière gebleven? Ik sta hier te poetsen bij jonge mensen, zodat zij carrière kunnen maken. Ik heb altijd gezegd dat dit het laatste was wat ik zou doen, maar het moest.”
Inmiddels hebben haar kinderen zelf ook kinderen. “Ik vond het leuk om oma te worden. Met je kleinkinderen heb je een andere band dan met je eigen kinderen, omdat zij niet voortdurend bij je zijn. Je hoeft er niet altijd voor klaar te staan. Regelmatig moeten ze van school worden opgehaald en als ik kan, doe ik dat. Maar ik houd het bewust beperkt. Op donderdag haalde ik de kinderen van mijn oudste dochter op en ving ik ze op.”
Later krijgt Ines de vraag van haar schoondochter of ze ook haar kinderen wil ophalen. “Dat wilde ik alleen op diezelfde dag doen, niet op een andere dag. Ik wilde niet twee dagen opofferen. Dat kwam voor haar niet uit, dus heb ik het niet gedaan. Haar kinderen gingen naar de schoonouders.” Ook de kinderen van haar jongste dochter worden door de schoonouders opgevangen.
Karin (60) wil geen vaste oppasoma worden: 'Ik heb zelf ook een leven'
Ines merkt dat dit invloed heeft op de band met haar kleinkinderen. “Die kinderen hangen meer aan hun andere opa en oma en minder aan mij. Ik heb ook minder contact met hen dan met de drie die op donderdag bij mij waren.”
Dat vindt Ines pijnlijker dan verwacht. “Het is jammer dat ik niet met alle zeven kleinkinderen dezelfde band heb. Daar heb ik moeite mee, zeker door hoe de schoonouders zich tegenover mij gedragen. Toen de jongste heel klein was en ik haar bijvoorbeeld op een verjaardag op schoot had, pakten zij haar altijd uit mijn armen. Dat wringt nog steeds.”
Inmiddels gaat Ines richting haar pensioen en merkt ze hoeveel invloed haar keuzes uit het verleden hebben. “Het voelt alsof ik gestraft word voor het opvoeden van mijn kinderen. In België – waar ik woon – heb je geen recht op pensioen zonder volledige carrière. Dat voelt oneerlijk, want veel vrouwen hadden in mijn tijd geen keuze. Ik ben inmiddels gescheiden en heb niets opgebouwd.”
Vroeger stond Ines daar nooit bij stil, maar nu haar pensioen dichterbij komt, weegt het zwaar. “Soms heb ik spijt van hoe het is gelopen. Ik zou mijn kinderen niet willen missen, maar het was beter geweest voor mijzelf als ik ze niet had gehad.” Als ze het opnieuw kon doen, zou ze andere keuzes maken. “Ik zou ervoor zorgen dat ik financieel onafhankelijk ben. Ik hoop dat mijn situatie een les kan zijn voor andere vrouwen: bouw iets op voor jezelf en zorg dat je niet afhankelijk bent van een ander.”
* Ines’ naam is gefingeerd. Haar echte naam is bekend bij de redactie.
Herken jij het verhaal van Ines? Of heb jij een ander verhaal en wil jij jouw ervaringen over het grootouderschap delen? Mail naar lezer@linda.nl met je naam, leeftijd en telefoonnummer en deel (anoniem) jouw verhaal voor onze rubriek ‘Niet mijn (opvoe)ding’.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
Oma Marlène (63) stelt grenzen aan oppassen: 'Ik offer mijn weekenden daar niet voor op'
