Iedereen verdient een uitvaart die recht doet aan wie hij of zij was, vindt uitvaartverzorger Iede Hoorn. Want hoewel de dood verdrietig en schrijnend is, is er ook zoveel liefde.
Elke twee weken schrijft Iede Hoorn over bijzondere mensen en hun uitvaart.
Iede over de uitvaart van Marlies, die om het leven werd gebracht in Colombia: 'Ze genoot van het leven'
De vorige keer vertelde ik het verhaal van Marlies. Over onze ontmoeting tijdens Pride in Amsterdam, hoe ze gekscherend zei dat ze mij als haar uitvaartverzorger wilde en de onvoorstelbare werkelijkheid die twee jaar
later volgde. Haar verhaal is niet compleet zonder stil te staan bij haar afscheid, want dat was een heel bijzondere.
Toen het lichaam van Marlies eenmaal terug was in Nederland, ging alles heel snel. De familie en ik hadden in de weken daarvoor al veel besproken en voorbereid, dus nu was het tijd om alles definitief te maken. Een van de eerste dingen die ik voorstelde was een gevlochten mand in plaats van een kist. Dat advies gaf ik heel bewust. Marlies was helaas niet meer toonbaar, maar door haar gewikkeld in een wade (een zachte doek) in een mand te leggen, konden haar nabestaanden in ieder geval haar contouren zien en haar desgewenst nog aanraken. In het verleden heb ik ervaren hoe belangrijk dit voor nabestaanden kan zijn. Zeker als het overlijden onverwacht is.
'Ze kiezen voor een huiskamerafscheid: in de sfeer van een borrel, maar dan met een kist erbij'
Om diezelfde reden stelde ik ook voor om Marlies in haar eigen huis op te baren. Inmiddels had ik haar vriendengroep wat beter leren kennen en ik voelde dat ook zij ruimte nodig hadden om afscheid te nemen. Niet in een uitvaartcentrum met vaste bezoektijden, maar op de plek waar Marlies zich thuis voelde.
Wat ik hoopte, gebeurde ook. Marlies is geen moment alleen geweest. Vrienden kwamen in kleine groepjes langs om samen te drinken, muziek te luisteren en herinneringen op te halen. Twee vriendinnen en ook haar moeder bleven bij haar slapen. Afscheid nemen is niet iets wat alleen op de dag van de uitvaart gebeurt. De aanloop is daar net zo goed onderdeel van. Er werd eigenlijk de hele week afscheid genomen, of anders gezegd, de hele week werd Marlies gevierd.
Op de ochtend van de uitvaart reed ik samen met de familie naar het huis van Marlies om haar op te halen. Haar neefjes mochten uit alle bezorgde boeketten de mooiste bloemen uitzoeken en die in de mand steken. Vervolgens begeleiden ze haar naar de rouwauto. Vanaf haar huis vertrokken we naar het strand van Bergen, waar een koets met twee prachtige, zwarte paarden klaarstond. Marlies had een liefde voor paarden en de manege waar ze jarenlang had gereden, had deze laatste rit over het strand voor haar geregeld.
'Met haar drie jonge kinderen staat Edith vol in het leven, maar ze weet al een tijdje dat ze snel dood zal gaan'
Ondertussen verzamelden alle genodigden zich even verderop bij een strandpaviljoen. De dresscode was cocktail chic en iedereen zag er prachtig uit. Ze stonden in een erehaag Marlies op te wachten en dat beeld was heel indrukwekkend. Voor veel mensen was dit een eerste confrontatie met de bikkelharde werkelijkheid. Wekenlang hoop en onzekerheid, en toen het onwerkelijke nieuws dat Marlies er niet meer was. Nu ze de mand met Marlies erin over het strand steeds dichterbij zagen komen, was het echt zo. Marlies komt nooit meer terug. Een heftig moment.
Binnen stond de band Re-Play al klaar. Marlies was een enorme fan en hoe geweldig dat ze er waren om drie nummers te zingen. Dat had ze fantastisch gevonden. Speeches, muziek, eten, drinken, nog meer speeches, nog meer muziek en vooral nog heel veel meer eten en drinken. De dag was allesbehalve een traditionele uitvaart, maar meer een fijn samenzijn. Wat me vooral is bijgebleven is dat er naast al het verdriet, ook heel veel ruimte was voor het leven. Ik heb zelden zo’n fijne en goede sfeer meegemaakt bij een afscheid. Het was de setting, de plek, maar het waren ook de kleine persoonlijke details. Zo speelde er tijdens de borrel een Mexicaans duo.
Toen Marlies vertrok op haar grote reis, gaf ze een afscheidsfeestje in het thema van Mexico. Met sombrero’s en alles erop en eraan. Dus begon nu haar afscheidsborrel met Mexicaanse muziek. Daarnaast gingen we rond met shotjes tequila en zout en citroen. De broer van Marlies had geweldig eten gemaakt, het terras was open, de zee op de achtergrond. Het was perfect. Marlies maakte van iedere dag een feestje, dus dat haar afscheid er ook een werd was alleen maar passend. Marlies, ik heb je zingend en dansend ontmoet. Je leefde voluit, je was prachtig en wat ga je gemist worden.
Heb lief.
Maak tijd.
Omarm elkaar.
En straal.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Jarenlang runden ze een club op de Wallen, nu kregen ze samen een geweldige uitvaart. Mét paaldanseres'
Iede Hoorn (38) is uitvaartverzorger, auteur van Leven met de dood en bekend van zijn Instagrampagina waar hij foto’s en verhalen van uitvaarten post. Op LINDA deelt Iede twee keer per maand een bijzonder verhaal in de hoop de dood meer bespreekbaar te maken en ook te laten zien dat het meer is dan koffie met cake. Iede is getrouwd en woont samen met Chris in Amsterdam.
