Ik zou mezelf geen controlfreak noemen. Absoluut niet. Eerder het tegenovergestelde: een overtuigd chaoot. Ga ik op reis, dan is de kans dat ik ben vergeten een tube tandpasta in mijn bagage te stoppen ongeveer 100 procent. En als we een etentje hebben met vriendinnen, geven ze mij steevast een eerdere reserveringstijd door. Met een beetje geluk kom ik dan namelijk precies op tijd binnenwandelen.
Maar sinds ik zwanger ben, is er een nieuwe kant in mij ontwaakt. Ineens ben ik iemand die dingen plant. Gestructureerd is. Mijn hoofd is inmiddels veranderd in een grote Excel-sheet met tabbladen. Want ja, de combinatie werk en baby kan straks zomaar best uitdagend worden. En dus probeer ik het alvast zo goed mogelijk dicht te timmeren. Wie werkt wanneer? Wie doet wat thuis? Hoe verdelen we de zorg? En hoe gaan de eerste weken na mijn bevalling eruitzien?
Omdat mijn vriend zelfstandig ondernemer is, gaat het hem niet lukken om straks zes weken samen thuis te zijn. Maar hij gaat het wel rustiger aandoen. Oké, check. Als mijn verlof afgelopen is, ga ik vier dagen werken. Ook check. En onze baby wordt vanaf dat moment een dag per week opgevangen door de ene opa en oma, een dag door de andere en twee dagen door een kinderdagverblijf. Check, check, check. Een waterdicht plan. Dacht ik.
Maar dat was buiten de ellenlange wachtlijsten van kinderdagverblijven gerekend. We staan er inmiddels bij acht ingeschreven, waar we even vaak te horen hebben gekregen: “Oeh … ja, de wachtlijsten zijn lang. Vooral voor baby’s.” Vrij vertaald: succes ermee.
Een gastouder dan maar? Tijdens een kennismakingsgesprek met een potentiële oppas probeer ik me te concentreren, maar mijn blik blijft hangen op de pitbullachtige hond in de hoek. In mijn hoofd verschijnt de krantenkop: ‘Hond bijt baby dood.’ Dat is meteen duidelijk: dit gaan we niét doen.
Thuiswerken met een baby zou in theorie kunnen, maar in de praktijk gaat dat volledig afhangen van mijn kind. En aangezien die nog in mijn buik zit, laat zich dat niet voorspellen. Zeker niet in een Excel-sheet. Dus daar gaat mijn hele ‘ik-heb-dit-onder-controle’-verhaal.
Vanaf het moment dat je besluit voor een kind te gaan, geef je je over aan het lot. Kun je wel zwanger worden? Gaat het vanzelf, of beland je in een langslepend traject? Ben je zo iemand die fluitend door de zwangerschap gaat, of zie je langzamerhand het glazuur aan de binnenkant van je toiletpot verdwijnen?
Nog niet gesproken over de bevalling. Dat het pijn gaat doen, staat vast. Maar kom je er een beetje netjes doorheen, of scheur je van voor tot achteren uit? Daarna krijg je een compleet nieuw, uniek mens in je handen gedrukt. En dat zonder handleiding. Het is één groot Russisch roulette.
Barbara en Joost: ‘Blauw en slap wordt onze Shaffy direct door de medici weggehaald van mijn buik’
En toch zit ik me druk te maken over schema’s, opvang en werkdagen. Alsof ik nu al kan weten hoe het straks gaat lopen. Moet ik minder gaan werken, terwijl ik als 25-jarige juist nog mijn carrière moet bouwen? Of loopt het uiteindelijk allemaal wel los?
Terwijl ik daarover pieker, lijkt mijn vriend zich totaal geen zorgen te maken. Hij is sowieso de meest nuchtere persoon die ik ken – zelfs op vakantie. Tijdens een roadtrip langs de adembenemende Amalfikust hoor je hem op dag drie al zeggen: “Het strandje van vandaag is leuk, dat van gisteren ook, en dat van morgen zal dat waarschijnlijk ook zijn.”
Voor hem is alles blijkbaar simpel. Voor mij voelt het als een open einde. Soms wil ik hem door elkaar schudden. Hoe kun je je hier niet druk om maken? Hoe gaan we dit straks doen? Aan de andere kant ben ik er ook een beetje jaloers op. “Het komt wel goed, schatje,” zegt hij dan. “We vinden wel een weg.”
Als hij vervolgens vertelt dat zijn rechterhand ontslag heeft genomen, kijken we elkaar aan en schieten we in de lach. Misschien valt er met kinderen gewoon niks te plannen. Misschien moet je gewoon springen en hopen dat je onderweg een beetje leert zwemmen.
Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief en download de LINDA.mini-app.
Loïs (25): 'Zeker een derde van de mensen vraagt direct of mijn zwangerschap gepland is'
