Beter een goede buur dan een verre vriend, toch? Helaas is dit niet voor iedereen weggelegd. Overlast, onenigheid of achterstallig onderhoud: met buren hebben we het soms flink te verduren.
In de rubriek ‘Zure buren’ vertellen lezers over hun burenruzies. Vandaag klapt Julia* (55) uit de school over haar (achter)buren, van wie ze op verschillende manieren last heeft.
“‘U komt in een rustige wijk te wonen’, zei de mevrouw van de woningcorporatie toen ik ruim een jaar geleden de sleutel kreeg. In het begin had ze gelijk. Aan de voorkant en rechts van mijn huis is het heerlijk rustig. Oudere mensen, een gezin met een baby. Niks aan de hand. Ze was alleen vergeten iets over links en achter te vertellen.
Mijn buren aan de linkerkant praten niet, ze zenden uit. Vooral buurvrouw beschikt over een volume waarvoor een microfoon volkomen overbodig is. Ik dacht eerst nog: misschien praat ze gewoon altijd zo hard. Tot ik haar een keer zacht hoorde praten. Ze hééft dus gewoon een volumeknop.”
Betty stoort zich mateloos aan haar buren: 'Wie hangt nou de was uit op de oprit?'
“De kinderen maken, zoals kinderen doen, weleens ruzie en dan komt vader er op standje stadion overheen. Geschreeuw, gebonk, deuren die dichtslaan: binnen of buiten maakt eigenlijk weinig verschil. Ik hoor het toch wel.”
Als bonus rookt vader regelmatig wiet in de tuin. De rook stopt helaas niet netjes bij de schutting, maar waait gezellig mijn huis binnen. Dit alles duurt doorgaans tot klokslag 22.00 uur. Alsof er ergens een huishoudelijk reglement hangt waarop staat: tot tien uur mag alles.”
“Ik heb de buren aangesproken. Sindsdien doen ze het nóg harder. Ook de vorige bewoners, een ouder echtpaar, hadden al last van hen. De woningcorporatie is meerdere keren op de hoogte gebracht. Alleen treffen ze bij controles blijkbaar nooit iemand thuis. Wonderlijk, want vóór vijf uur zijn mijn buren er vrijwel altijd.
Dan de achterburen. Die hebben geen klok. Naast luide gesprekken – ook regelmatig op de speakertelefoon – hebben zij nog een heel eigen programma. Het zijn stevige rokers. Zo ongeveer ieder kwartier hoor ik buiten weer ‘klik’: de aansteker. Ook ’s nachts.”
“Iedere keer dat ze naar buiten gaan, springt hun buitenlamp aan. Mijn slaapkamer ligt beneden aan de achterkant, dus dat merk ik. Alsof dat nog niet genoeg is, moet de buurman ’s nachts geregeld in zijn tuinhuisje zijn. Deur open, deur dicht, wat gerommel – en ik schrik weer wakker.
En dan is er nog de spotlamp. Die wordt vanaf hun woning gezellig richting mijn slaapkamerraam geschenen. Toen ik daar iets van zei, werd ik tot twee keer toe uitgemaakt voor ‘gestoord wijf’. Als ik er last van had, moest ik volgens hen maar ‘in een hutje op de hei gaan wonen’. Ik heb inmiddels extra gordijnen opgehangen. Probleem opgelost, zou je denken. Nee hoor. Dan richten we de spot toch op de achterdeur?”
Sterres buurvrouw kookt 's ochtends met veel knoflook en kruiden: 'Ook mijn huis stinkt'
“Privacy is hier sowieso een relatief begrip. Tussen de woningen staat voornamelijk een schutting en een klein stukje beplanting. Vanuit het raam van de achterburen is mijn tuin prima te bekijken en mijn woonkamer ligt ook aan de achterkant.
Zelfs mijn familie merkt het. Gezellig rustig in mijn achtertuin zitten? Dat proberen we meestal niet eens meer. Extra wrang is dat ik juist vanwege gezondheidsproblemen behoefte heb aan een rustige woonomgeving. Ik heb tinnitus, waardoor geluid extra belastend kan zijn. Ik woon alleen en zit in een re-integratietraject. Mijn huis zou juist de plek moeten zijn waar ik tot rust kan komen.”
Ilka's buurvrouw klaagt om niks: 'Ze hoorde mijn hakken op de vloer, maar ik draag binnen geen schoenen'
“Inmiddels kent zo ongeveer iedereen het verhaal: woningcorporatie, gemeente, buurtbemiddeling, politie en wijkagent. Iedereen weet ervan. Niemand kan iets doen. Ik blijf het melden en heb inmiddels mijn oude inschrijfjaren teruggekregen, zodat ik kan zoeken naar een andere woning. Alleen is een geschikte, rustige woning vinden met tinnitus niet bepaald een kwestie van vandaag inschrijven en morgen verhuizen.
Op dit moment zijn de buren op vakantie. En ineens kan ik gewoon in mijn eigen tuin zitten. Zonder geschreeuw, gebonk, klik van de aansteker of ongevraagde lichtshow. Blijkt die rustige wijk tóch te bestaan. Ik geniet er maar even van. Ondertussen hoop ik dat ik de volgende ben die op vakantie gaat. En dan het liefst permanent. Naar een ander huis.”
Heb jij net als Julia een verhaal over je buren? Mail dit dan, samen met je naam, leeftijd en telefoonnummer, naar lezer@linda.nl, onder vermelding van ‘Buren’. Dit kan uiteraard ook anoniem.
*Julia vertelt haar verhaal anoniem. Haar echte naam is bekend bij de redactie.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
De ijskast van Dora's buurvrouw zat stiekem aangesloten op gemeenschappelijk stroom: 'Zo aso'
