Mijn moeder is mijn eerste hulplijn voor alles wat met het grootbrengen van een baby te maken heeft. En hoewel ik ontzettend veel van haar leer, sta ik minstens zo vaak met open mond naar haar antwoorden te luisteren.
Ik denk dat ik mijn zoon nog nooit langer dan dertig seconden heb laten huilen. Mijn moeder daarentegen vertelt regelmatig over “de lange gang”. Dat is inmiddels een running gag bij ons thuis. Mijn ouders moesten vroeger door een lange, koude gang naar de babykamer en eerlijk gezegd deden ze dat vaker niet dan wel. “Ach, je sliep uiteindelijk wel weer verder”, zegt mijn moeder dan schouderophalend.
Vroeger lieten ze baby’s huilen. Tegenwoordig zetten wij al een sprint in als er één verdacht kuchje uit de babyfoon komt. Wij moederen anders dan de generatie voor ons. We weten meer. We hebben geleerd dat knuffelen niet verwend maakt, dat hechting belangrijk is en dat emoties er mogen zijn. Dat is winst. Een enorme winst. Maar op andere vlakken vraag ik me af of we niet een beetje zijn doorgeschoten.
Wat te doen bij driftbuien in het wild? Kindertherapeut Caroline Beerkens maakt het zelf ook regelmatig mee
Onze moeders hadden een baby, een gezonde portie vertrouwen en misschien een buurvrouw die ongevraagd advies kwam geven. Wij zijn ondertussen voedingsdeskundige, slaapcoach, fysiotherapeut, ontwikkelingspsycholoog en producent van jeugdherinneringen in één. Er zijn mijlpalenkaarten, sensorisch speelgoed, biologische hapjes, white noise-machines en complete discussies over de juiste kleur nachtlampje. Alsof je kind anders denkt: nee hoor, ik slaap alleen bij warm beige. Wij analyseren complete Excel-sheets van slaapuren, in de hoop een patroon te vinden. En dan hebben we het nog niet eens over de eindeloze obsessie met “sprongetjes” en “regressies”. Ik ben er inmiddels van overtuigd dat die termen vooral zijn bedacht om ouders het gevoel te geven dat er een verklaring is voor de chaos.
Slaapt je kind slecht? Sprongetje.
Huilt hij veel? Regressie.
Wil hij alleen maar banaan eten? Grote ontwikkelingsfase.
Misschien heeft hij ook gewoon een rotdag. Zoals wij allemaal.
Ondertussen vergeten we soms dat onze moeders ons grootbrachten zonder Montessori en gepersonaliseerd speelgoed. Wij groeiden op met Liga, siroop en uren buitenspelen. En kijk ons eens. We functioneren. Min of meer.
Iris Enthoven: 'Ik had het gevoel dat ik als moeder gigantisch aan het falen was'
Misschien is dat wel het grootste verschil. Onze moeders vertrouwden vooral op hun gevoel. Wij vertrouwen meer op iedereen behalve op onszelf. Op podcasts, Instagram, ChatGPT en die ene moeder op TikTok die beweert dat een kind alleen goed slaapt bij exact 19,3 graden en een luchtvochtigheid van 53 procent. En ondertussen vragen we ons af waarom we zo moe zijn.
Ik weet zeker dat iedere generatie ouders hetzelfde wil: het allerbeste voor hun kind. We houden zielsveel van ze. We maken fouten, twijfelen en doen ons uiterste best. Alleen deden onze moeders dat zonder een telefoon die hen vierentwintig uur per dag liet zien hoe het misschien nóg beter kon.
En soms denk ik dan even aan later. Aan het moment waarop mijn zoon zelf vader wordt. Dat hij me in paniek belt omdat kleine Hendrikje al drie dagen alleen nog maar banaan eet, niet slaapt zonder zijn beige berenknuffel, zijn eigen bedje categorisch weigert en uitsluitend tot rust komt bij walvisgeluiden op frequentie. Dat hij me vraagt of ik denk dat het een sprongetje, een regressie of een sensorische fase is. En dat ik dan, met de rust van een oma die het allemaal al heeft meegemaakt, zeg: “Ach joh, hij slaapt uiteindelijk wel weer verder. Gewoon even laten huilen. Het liefst aan het einde van een lange, koude gang.” Waarop hij me aankijkt alsof ik compleet gestoord ben.
Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief en download de LINDA.mini-app.
Iris Enthoven: 'Daten met een nieuwe man terwijl je ook een baby hebt, ziet er toch net anders uit'
