Iris Enthoven (31) is presentatrice, podcastmaker, schrijver en bovenal liefhebbende moeder van haar eenjarige zoontje Maup. Voor LINDA.mini schrijft ze persoonlijke columns over het moederschap, het heruitvinden van haar gezinssituatie, de zoektocht naar balans en de mooie chaos van het dagelijks leven met een dreumes, een drukke baan en honderd avontuurlijke plannen.
Mijn eerste column schrijven voelt een beetje zoals moeder worden zelf: fingers crossed, veel cafeïne, en het vertrouwen dat je onderweg wel leert hoe je moet sturen.
Soms realiseer ik me nog steeds niet helemaal dat ík nu echt iemands ‘mama’ ben. Misschien wel de coolste titel die je ooit krijgt, maar toch. Wanneer ze me op de opvang aanspreken met ‘moeder’, kijk ik soms automatisch achterom. Alsof er ergens een volwassener, meer georganiseerde versie van mij moet staan die beter weet wat ze doet.
'De echoscopiste draaide zich naar ons toe en zei: 'Houd je vast, het is tóch een tweeling''
Ik bedoel: er was een tijd dat mijn grootste verantwoordelijkheid was om mijn huissleutels en pinpas niet kwijt te raken tijdens een avondje uit. Nu ben ik ineens iemand die slaapschema’s uit haar hoofd kent, nooit zonder flesje, doekjes en ‘nana’s’ de deur uitgaat, plus moeiteloos het avondeten klaar staat te maken met een kind van twaalf kilo op de heup. Wie ís deze vrouw?
Het moederschap had bij mij overigens geen zachtroze begin. Zoals Lady Di ooit zo elegant verwoordde: “There were three of us in this, so it was a bit crowded.” Zo discreet als ik ben, laat ik de details achterwege, maar geloof me: het was een hobbelige weg. Maar hier leerde ik meteen les één van het moederschap: bijna niets gaat zoals je het plant.
Het romantische beeld van mezelf als moeder die rustig borstvoeding gaf, bananenbrood bakte tijdens dutjes en intuïtief wist wat ieder huiltje betekende, bleek één groot sprookje. En waar ik al snel achter kwam: ik was niet de enige. Voor vrijwel iedereen, wat je situatie ook is, is dit een uitdagende periode. Je lichaam verandert, je identiteit verschuift, en een shitload hormonen neemt zonder waarschuwing het stuur soms over, terwijl je hart wordt geopend op een manier waarvan je niet eens wist dat het kon. Fucking veel tranen dus. Van frustratie én van geluk.
En nee, daar kun je je eigenlijk niet echt op voorbereiden. Hoe graag Instagram je ook wil laten geloven dat dat wel kan. Daar zie je perfecte routines, perfecte ouders en perfect gestylde beige feng shui-babykamers. Alsof ergens een handleiding bestaat die iedereen heeft gekregen … behalve jij.
Het voelt een beetje alsof je ongevraagd bent ingeschreven voor een gigantisch experiment. Mijn kleine vond het allemaal veel te gezellig en besloot het nachtleven al vroeg volledig te omarmen. Soms kwam hij wel acht keer per nacht. Ik weet nog goed dat ik huilend op de wc zat tussen podcastopnames door. Huilend van vermoeidheid, huilend omdat er door alle stress steeds minder melk uit mijn borsten kwam. Ik dacht alleen maar: hoe deden vrouwen dit vroeger? In de middeleeuwen was er toch ook geen kunstvoeding op perfecte temperatuur, geen paracetamol en geen Red Bull om jezelf overeind te houden? Ik had het gevoel dat ik gigantisch aan het falen was. Maar niets bleek minder waar.
De waarheid is dat het moederschap gewoon wild is. Het is een geheim genootschap waar je opeens lid van wordt. Je herkent elkaar meteen. Aan dat kleine glimlachje wanneer je met je kinderwagen een andere ouder passeert. Aan die blik die zegt: ik zie je. Ik weet het. We doen allemaal maar wat. Jij kan dit.
Mocht je ooit twijfelen of onzeker zijn, laat één ding duidelijk zijn: wij moeders zijn echt superhelden. Punt. Voor je baby ben je de belangrijkste persoon op aarde. De veilige haven. De bron van melk, knuffels, eindeloos dezelfde boekjes voorlezen en vaste assistgever van “bal!”. En tegelijkertijd bestaat er ergens ook nog een andere versie van jezelf. De vrouw die je altijd was. Met werk, ambities, vriendinnen en die ene oude spijkerbroek in maatje 36 achterin je kast die je er af en toe subtiel aan herinnert dat zij ook jou is. En deze identiteitsverschuiving is soms best verwarrend zeg ik je eerlijk.
Maar, zo ergens een jaar postpartum, tussen slaapgebrek, een moederbrein en een hart dat ineens absurd groot voelt, realiseer ik me iets geruststellends: het moederschap is geen rechte weg terug naar wie je was, maar een kronkelig pad vooruit naar wie je gaat worden.
Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief en download de LINDA.mini-app.
Sander Lantinga: ‘Na die roze wolk volgt een venijnig lagedrukgebied boven het huishouden'
