Jaren geleden zag ik een documentaire van een professionele cliff en freedive Red Bull-atleet. Zo iemand die vrijwillig van gebouwen springt, over ravijnen vliegt en dingen doet waarvan ik nu al een hartverzakking krijg als ik bedenk dat Maup over een jaar of vijftien een eigen wil heeft.
De interviewer vroeg hem of hij zichzelf niet onverantwoord vond. Zijn antwoord is me altijd bijgebleven: “Ik neem een risico, maar ik calculeer dat volledig in. De beloning is voor mij groter dan het risico.” En eigenlijk begreep ik dat. Want risico nemen is niet hetzelfde als roekeloosheid. Voor mijn werk heb ik zelf ook de nodige gekke dingen gedaan. Ik bungyjumpte ooit van een brug en lag onder een motor die over me heen sprong. Tegenwoordig hang ik voor mijn plezier met harde wind aan een vlieger boven zee. Niet omdat ik geen angst ken, maar omdat ik dezelfde afweging maak. In mijn hoofd bestaat een denkbeeldige grafiek waarop adrenaline en risico elkaar precies op het juiste punt kruisen.
Wat ik veel minder begrijp? Mensen die achter het stuur op hun telefoon zitten. Nul adrenaline. Wel een gigantisch risico. En sinds ik moeder ben, is er nog iets op dat lijstje gekomen. Ouders die hun baby voorop de fiets zetten zonder helm. Ik zoef zelf dagelijks door Amsterdam op mijn VanMoof. Met Maup voorop. Het zitje is ideaal; soms zit er een peuter in, soms mijn boodschappentas. Maar één ding verandert nooit: zijn helm gaat als eerste op.
Iris Enthoven: 'Daten met een nieuwe man terwijl je ook een baby hebt, ziet er toch net anders uit'
Toch zie ik het bijna dagelijks. Een baby van misschien zes maanden voorop een elektrische fiets. Geen helm. Een dreumes in een bakfiets die vrolijk tussen de boodschappen zit. Ook geen helm. En elke keer denk ik: waarom? Als mijn vader dit leest, schiet hij waarschijnlijk in de lach. Ik was zelf namelijk dat kind dat een bloedhekel had aan haar fietshelm. Ik moest hem op tot (in mijn beleving) mijn achttiende. Volgens mijn ouders was het groep 3. Ik schaamde me dood. Dus verstopte ik mijn helm standaard in de bosjes vlak voor school en liep de laatste honderd meter alsof ik altijd al zonder helm had gefietst.
Tot de dag dat mijn vader me betrapte. Ik zie hem nog kijken. Niet boos omdat ik ongehoorzaam was, maar omdat hij zich realiseerde dat zijn poging om me veilig te houden niet meer binnen zijn controle lag. En precies daar zit een wezenlijk verschil. Een puber kan zich druk maken over zijn imago, een baby niet. Een baby heeft ook geen idee dat hij een Magnum-ijsje mist. Daarom geven we hem er ook geen. Hij weet simpelweg niet beter.
Neuroloog Annemijn benadrukt belang van fietshelm: ‘De toekomst van jonge mensen valt onnodig in duigen door hersenletsel’
Dus waarom zouden we een helm achterwege laten omdat die “zielig”, “onhandig” of “niet zo mooi” zou zijn? We vinden een helm op de skipiste de normaalste zaak van de wereld. Wielrenners stappen niet zonder op. Op een scooter is het verplicht. Maar zodra het over baby’s op de fiets gaat, lijkt veiligheid ineens een keuze. Misschien is het tijd dat we daar anders naar gaan kijken. Want sommige risico’s zijn het absoluut waard. Maar een baby zonder helm op een elektrische fiets? Dat is gewoon een risico zonder beloning.
Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief en download de LINDA.mini-app.
Iris Enthoven: 'Wij moeders vertrouwen tegenwoordig op iedereen behalve op onszelf'
