Twee jaar geleden maakte ik samen met Nora Akachar en een klein team het tweeluik Brieven uit de Kast over queers met een islamitische achtergrond. Doel was om hun verhalen zichtbaar te maken; niet alleen de helaas onvermijdelijke worsteling en het verdriet, maar ook de liefde.
Online kwamen daar veel negatieve reacties op van types die vonden dat we dingen privé moesten houden en waarom moest alles maar zo openlijk besproken worden. Het simpele antwoord: omdat iedereen veilig zichzelf moet kunnen zijn en wanneer dat niet geval is, moet je het gesprek erover aangaan. Laten zien waar de pijn ligt en hoe je die weg kunt nemen. Het is allemaal niet zo ingewikkeld.
Gisteren werd bekend dat de acceptatie van de lhbti-gemeenschap spectaculair is gedaald onder jongeren. Het verrast niet, zowel in de politiek als in de influencersfeer nemen het conservatisme en de intolerantie voor ieder die afwijkt toe. Ik zag reacties voorbijkomen dat het niet raar is dat die acceptatie afneemt ‘als je mensen iets door de strot probeert te duwen met zebrapaden en regenboogvlaggen’.
Met andere woorden: als je als queer of trans zichtbaar bent, word je afgewezen. Je moet terug het donker in en je zo klein en onzichtbaar mogelijk maken. Dat is geen acceptatie, maar schijntolerantie. En hoezo mogen ze niet trots zichtbaar zijn? Wie bepaalt eigenlijk wie tot de norm mag behoren?
'Als vrouwenhaat weer zo opleeft, is het een daad van verzet om vrouwelijkheid en onafhankelijke vrouwen te vieren'
Gisteren was sowieso geen goede dag voor gelijkheid: de politie mag geen iftars meer organiseren. Ingrid Coenradie van JA21 benadrukte dat kerstborrels wel mogen, het gaat haar echt om de islam. Haar boodschap is helder: een miljoen Nederlanders horen er volgens haar, en een meerderheid in het parlement, niet bij.
Als je wil weten hoe het met een land gaat, kijk je naar de positie van kwetsbare gemeenschappen. Het gaat niet goed met Nederland als mensen gediscrimineerd worden vanwege hun geaardheid of geloof. Ongelijkheid leidt altijd tot meer ongelijkheid en ellende en niemand blijft daar veilig voor.
De veiligheid en waardigheid van mensen mogen niet afhangen van politieke en maatschappelijke willekeur. Daar is artikel 1 van de grondwet volstrekt helder over.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Twee landen als je thuisland kunnen beschouwen is geen gebrek aan loyaliteit, maar rijkdom'
