Met de garantie dat hij ieder moment terug naar Nederland kan komen, vertrekt de vriend van Michelle (36) voor zijn werk naar Dubai als ze 38+3 weken zwanger is. Maar dan gaat het luchtruim in Dubai op slot.
In Bevallen zonder partner vertellen moeders hoe hun partner de bevalling miste en ze gesteund werden door iemand anders.
Celine Charlotte (38) is alleenstaande moeder en miljonair: 'Ik sta om half vijf ‘s ochtends op'
“Eigenlijk zijn we de hele zwangerschap bleu ingegaan. Zo zagen we de 13-wekenecho als een kans om ons kleintje weer te zien en niet als een moment om te checken of alles goed was. Ik volgde geen zwangerschapscursus, want ik vertrouwde erop dat het bij de bevalling wel goed zou komen. En iedereen vertelde ons dat een eerste kindje vaak na veertig weken geboren wordt en dat de bevalling langer duurt.”
Dus als Tom de vraag krijgt of hij voor een spoedklus mee naar Dubai gaat, besluit hij in het vliegtuig te stappen. “Twee dagen later kreeg ik een appje van hem dat er bommen op Iran vielen en dat dit zelfs in Dubai te horen was. Hij was er rustig onder, al was het vervelend dat het luchtruim boven Dubai werd gesloten. Hij gaf bij zijn werkgever aan dat hij naar huis wilde zodra het kon. Ik had er op mijn beurt alle vertrouwen in dat KLM de Nederlanders uit het gebied snel terug zou halen en dat hij dus snel weer bij me thuis zou zijn.”
Michelle heeft dagelijks contact met haar vriend. “Omdat hij zo relaxed op de situatie reageerde, bleef ik ook kalm. In Dubai zelf bleef het rustig en iedere dag hoopten we dat er een vliegtuig zou vertrekken. We keken of er misschien een vlucht via Oman en Turkije mogelijk was, maar daar was het chaos op de luchthaven. Er zat niets anders op dan te wachten.”
Na een week vindt Tom een vlucht die via een tussenstop in Polen naar Amsterdam gaat. “Een eerdere vlucht naar Polen deed er door vertragingen 28 uur over, dus hij besloot de aansluitende vlucht naar Amsterdam te boeken voor maandagmorgen om 6.00 uur. Zo kon hij met een beetje geluk zijn aansluiting gewoon halen.”
Net voor het naar bed gaan checkt Michelle op zondagavond of de eerste vlucht bijna in Polen is. “Ik zag dat het vliegtuig zeven minuten later in Warschau zou landen en alsof mijn lichaam op dat teken had gewacht, braken mijn vliezen. Ik belde mijn moeder of ze voor de zekerheid alvast naar me toe kon komen. Daarna belde ik Tom. Hij reageerde vol ongeloof, maar ook enthousiast. Dit kon nog wel 24 uur duren, dus waarschijnlijk was hij precies op tijd. Ergens moest ik er ook wel om lachen. In een film zou het ongeloofwaardig overkomen dat mijn vliezen juist op dat moment braken.”
Met haar moeder dichtbij haar videobelt ze rond middernacht nog een keer met Tom. De weeën zijn inmiddels begonnen. “Tijdens de weeën draaide ik de telefoon weg. ‘Ik zie je zo snel mogelijk morgen en mijn moeder houdt je op de hoogte’, zei ik en daarna heb ik mijn telefoon uitgezet.”
Michelle wil graag in een bevalcentrum bevallen, maar daar mag ze pas naartoe bij vijf centimeter ontsluiting. “Ik zat op twee centimeter, dus de verloskundige zou tegen de ochtend terugkomen. Ik zat met mijn moeder in een fijne bubbel. Het lukte haar om de weeën via mijn rug weg te drukken. Toen mijn moeder de verloskundige om vijf uur belde dat ik persweeën had, kwam ze snel onze kant op. Dat was meteen het einde van de bubbel, want ik moest allemaal vragen beantwoorden. Met negen centimeter ontsluiting moest ik me voorbereiden op een thuisbevalling.”
De baby lijkt te willen wachten tot papa thuis is en schiet steeds terug. Daarom verhuist het gezelschap naar het ziekenhuis. “Ik hoorde zeggen: ‘Als het om 8.00 uur nog niet is gelukt, gaan we een keizersnede doen.’ Dat wilde ik niet, dus ik vroeg wat het alternatief was. Een pomp en een knip waren ook nog een optie. Eerst probeerde ik het op eigen kracht, maar ik voelde niet waar ik naartoe perste. Om 8.00 uur zetten ze de knip en werd mijn zoon geboren. Vijf minuten later landde het vliegtuig van mijn vriend en vertelden we hem via FaceTime dat hij vader was geworden.”
Lees verder onder de foto.
Een uur later is hij in het ziekenhuis: precies op tijd om het staartje van de bevalling mee te maken. “Ik wilde de navelstreng laten uitkloppen, omdat ik had gelezen dat dit goed was voor de baby. Bovendien gaf het Tom de kans om nog iets van de bevalling mee te krijgen. Het lijkt me voor hem heel gek als er ineens een volledig gekleed kindje in zijn armen wordt gelegd. Nu kon hij zelf de navelstreng doorknippen.”
Natuurlijk balen de jonge ouders dat ze dit niet samen konden meemaken, maar Michelle is blij met de steun van haar moeder. “Mijn moeder kon me door haar eigen ervaringen goed begeleiden en deed dingen waar ik zelf nooit om gevraagd zou hebben, zoals het wegduwen van de weeën. En omdat mijn vriend naar Dubai was, had hij naderhand langer verlof dan wanneer hij die week in Nederland was gebleven. Het was daarom ons second-best scenario.”
Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief en download de LINDA.mini-app.
Man van Josca miste de bevalling: 'Hij bood het cabinepersoneel geld om het vliegtuig om te keren'
