Kim van Duinen (37) wist dat een toeristenvisum aanvragen voor haar Kaapverdische vriend een opgave zou zijn. Maar dat het zo lang zou duren dat hij de bevalling zou missen, daarmee had ze geen rekening gehouden.
In Bevallen zonder partner vertellen moeders hoe hun partner de bevalling miste en ze gesteund werden door iemand anders.
Tijdens een vakantie in Kaapverdië ontmoet Kim Dénis. “Op de laatste dag van mijn vakantie ontmoette ik hem in het restaurant waar hij werkte. Om hem beter te leren kennen, vloog ik al snel weer terug. We wilden onderzoeken of we echt voor elkaar wilden gaan.” Ze besluiten hun relatie een kans te geven.
Omdat ze horen dat het aanvragen van een toeristenvisum veel gedoe is, houden ze het aanvankelijk bij ontmoetingen in Kaapverdië. “In 2022 besloten we dat we niet langer gescheiden wilden leven en vonden we samen een huis op het Kaapverdische eiland São Vicente.”
Lisa’s man miste de bevalling: ‘Het beentje van Liam was al geboren toen ik naar de OK werd gereden’
Niet lang daarna raakt Kim zwanger. “Ik wilde in Nederland bevallen, omdat de gezondheidszorg daar beter is. Al in januari begonnen we met het uitzoeken hoe we een visum konden aanvragen en het verzamelen van de documenten voor de aanvraag. Kaapverdië bestaat uit tien eilanden en de ambassade bevindt zich op het hoofdeiland. Als je op een van de andere eilanden een visum wilt aanvragen, ben je afhankelijk van de momenten waarop de ambassade die eilanden bezoekt. De momenten om een afspraak te plannen, zitten vaak al snel vol.”
De nacht voordat de bezoekjes van de ambassade plaatsvinden, gaat de online agenda open om een afspraak te maken. “Maar de datum wordt ook gerust verplaatst en uiteindelijk bleven we drie nachten op in de hoop dat de agenda openging. Als je te vaak op de link klikt, word je uit het systeem gegooid en blokkeren ze de toegang. Helaas lukte het ons niet om een afspraak te maken.”
Een tussenpersoon hoort dat er op een ander eiland opnieuw een mogelijkheid is om een afspraak te maken. “Zonder dat Dénis wist of hij daar een afspraak kon krijgen, vloog hij er uit voorzorg heen. Het was toen al mei.”
Gelukkig lukt het om een afspraak te maken en Dénis levert alle papieren voor de visumaanvraag in. Dan begint het wachten. “Ze zeiden dat het ongeveer vijftien werkdagen zou duren. Maar we hoorden maar niets. Bellen of mailen hielp niet, want ze antwoordden gewoon niet.”
De bevallingsdatum komt steeds dichterbij en Kim vliegt eind juni naar Nederland. “Ik wilde zolang mogelijk bij Dénis blijven, maar na een bepaalde datum mocht ik niet meer vliegen. Dus met het vertrouwen dat het geregeld zou worden, namen we afscheid van elkaar.”
Dan komt er eindelijk een antwoord. Hoewel ze bij de visumaanvraag verklaringen van de gynaecoloog hadden aangeleverd, gelooft het Centro Comum de Vistos niet dat Kim zwanger is. Ze wijzen de aanvraag af.
“Ik was toen al in Nederland. We ontdekten dat we in bezwaar konden gaan, maar dat moest dan wel weer op een ander eiland. Mijn vriend kende iemand in de politiek en die man heeft een brief geschreven met het verzoek om ons binnen te laten bij de ambassade. We hebben ook contact opgenomen met een Nederlandse advocaat die ons hielp bij het maken van het bezwaardossier. Dénis kon uiteindelijk bezwaar indienen, maar intussen begon de tijd te dringen.”
Op 21 september is Kim uitgerekend, maar de baby besluit iets langer te blijven zitten. “Ik denk dat ik het onbewust tegenhield. Ik hoopte zo dat Dénis erbij kon zijn. Het zou sowieso heel bijzonder zijn, want in Kaapverdië mochten mannen destijds nog niet bij de bevalling zijn. Nu is dat anders, maar bij zijn andere twee kinderen had hij de bevalling ook gemist. Ik gunde het hem en onze dochter dat hij erbij zou zijn.”
Tijdens een extra controle in het ziekenhuis zien de artsen een dip in het hartje van de baby. Ze besluiten om Kim in te leiden. “Dénis zou er via videobellen op afstand toch een beetje bij zijn. Maar de verbinding was slecht en de bevalling duurde lang. Mijn moeder en een vriendin waren bij de bevalling en vanaf het moment dat ik weeënopwekkers kreeg, belde mijn vriendin Dénis ieder halfuur. Zelf kreeg ik er weinig van mee en zat ik volledig in mijn eigen roes.”
Kim bevalt uiteindelijk op 1 oktober. Hoewel ze de onzekerheid of haar vriend wel of niet bij de bevalling zou zijn slopend vond, was ze blij met de steun van haar moeder en haar vriendin. “Ook al ben je aan het bevallen en word ik op dat moment als moeder geboren, dan nog is het heel fijn om kind te kunnen zijn van je eigen moeder. Al je hele leven zoek je troost bij je moeder als je pijn hebt. Dan is het mooi als ze er juist op zo’n moment voor je kan zijn.”
Van haar vriendin hoort ze dat haar vriend bijna flauwviel tijdens de bevalling op afstand. “Toen hij de vacuümpomp en de andere gereedschappen zag, trok hij schijnbaar lijkbleek weg. Daar kan ik me niks van herinneren. Pas na de bevalling, toen ik hem een filmpje stuurde van Macy en mij samen, was ik weer een beetje helder.”
Zeker de eerste dagen na de bevalling ervaart Kim als pittig. “Mijn moeder moest weer aan het werk en mijn vriendin kreeg de dag na de bevalling een koortslip. Ik stond er dus echt alleen voor en dat was best zwaar.”
Dan krijgt Dénis toestemming om naar Nederland te komen. “Op 23 november vloog hij naar Nederland. Als we vooraf hadden geweten dat het zó moeilijk zou zijn om een visum aan te vragen, was ik waarschijnlijk in Kaapverdië bevallen. Al is de band die mijn moeder en ik hebben, misschien wel sterker geworden doordat we deze bevalling samen hebben meegemaakt.”
Miste jouw partner de bevalling ook en wil je ons daarover vertellen? Mail je naam en verhaal in een paar zinnen naar lezer@linda.nl onder vermelding van ‘Bevallen zonder partner’ en misschien lees je straks jouw verhaal terug op LINDA.nl.
Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief.
Michelle beviel zonder haar vriend: ‘Vijf minuten na de bevalling landde zijn vliegtuig’
