Josca Buitenhuis (36) beviel vier jaar geleden op Curaçao van haar tweede zoon, terwijl haar man Elmer in Nederland afscheid nam van zijn stervende broer. Kirsten, de vrouw van een collega van haar man, stond haar bij.
In Bevallen zonder partner vertellen moeders hoe hun partner de bevalling miste en ze gesteund werden door iemand anders.
Kijkje in het kasboekje van Klariena (38): 'Het donortraject was een soort Tinder meets Wehkamp'
Toen Josca met twintig weken zwangerschap de Nederlandse zomer verruilde voor een tijdelijk leven op Curaçao, maakte ze zich geen zorgen over de bevalling. “Voor het werk van mijn man verblijven we vaker voor een langere periode in het buitenland. Onze oudste zoon werd vijf jaar eerder met een keizersnede geboren op Aruba in een oud ziekenhuis. Op dat moment nam ik me voor dat ik nooit meer in het buitenland wilde bevallen. Maar toen mijn Nederlandse gynaecoloog me verzekerde dat zijn collega op Curaçao een goede reputatie had, gaf me dat vertrouwen. En overal ter wereld worden tenslotte kinderen geboren.”
Kort na aankomst op het eiland blijkt de broer van Elmer darmkanker te hebben. “Hij ging snel achteruit en toen ik 36 weken zwanger was, kregen we de vraag om afscheid te komen nemen. Mijn gynaecoloog vond het niet verantwoord als ik mee zou vliegen. We besloten dat mijn man dan maar zo snel mogelijk alleen moest vertrekken, zodat hij op tijd voor de bevalling terug zou zijn.”
Josca blijft met haar zoontje achter op Curaçao. “Mijn man regelde dat we een collega konden bellen als er iets was. Zijn vrouw had ik weleens ontmoet en zij was drie maanden daarvoor bevallen van hun derde kind. Onze baby zou vast nog even blijven zitten, maar we wilden wel iets geregeld hebben. Ik was tenslotte 36 weken en zes dagen zwanger.”
Elmer vertrekt en Josca besluit op tijd naar bed te gaan. “Om half een schrok ik wakker en bleken mijn vliezen gebroken. Elmer zat op dat moment hoog boven de oceaan. Gelukkig had hij wifi in het vliegtuig en kon ik hem appen. Voor bellen was de verbinding te zwak, maar via berichtjes probeerde hij wat structuur in de chaos aan te brengen. Inmiddels had ik ook weeën. Op Elmers advies belde ik een buurman die onze zoon ’s ochtends zou opvangen en naar school zou brengen.”
Lees verder onder de foto.
Zoals ze wél vooraf hadden besproken, belt Josca naar de collega van haar man en even later arriveert Kirsten om mee te gaan naar het ziekenhuis. “Hoewel ik het echt graag met mijn man had willen doen, was het ook heel bijzonder om dit met Kirsten door te maken. We hebben behoorlijk gelachen om de absurditeit van de situatie. Want terwijl ik mijn weeën probeerde op te vangen en haar hand fijnkneep, zat zij te kolven voor haar eigen baby.”
Ook het feit dat er een vrouw naast haar bed staat, doet Josca goed. “Omdat mijn oudste zoon met een keizersnede geboren was, had ik er geen idee van hoeveel pijn een natuurlijke bevalling zou doen. Dat viel me echt tegen. Ik smeekte om een ruggenprik. Maar ‘s nachts kun je op Curaçao geen ruggenprik krijgen, omdat ze de anesthesist daar niet voor laten terugkomen. Kirsten kende de pijn en als een vrouw tegen je zegt dat wat je voelt normaal is, dan neem je dat toch iets makkelijker aan dan van een man.”
Als Kirsten de navelstreng heeft doorgeknipt en Josca is gedoucht, gaat Kirsten naar huis. Josca verhuist naar een zaal met zes andere kersverse moeders. Ondertussen belt ze met Elmer, die de uren dat hij moet wachten om terug naar huis te vliegen, gebruikt om afscheid van zijn broer te nemen. “We wilden heel graag als tweede naam de tweede naam van mijn zwager gebruiken. Via videobellen stelden we hem voor aan zijn neefje en vroegen we hem of we zijn naam mochten gebruiken. Leven en dood kwamen zo wel dicht bij elkaar. Dat was een heel bijzonder moment.”
Pas later hoort Josca dat Elmer tijdens zijn vlucht naar Nederland een bijzonder verzoek bij het cabinepersoneel heeft gedaan. “Hij was in paniek en net vier uur onderweg naar Nederland toen mijn vliezen braken. Hij bood het personeel geld om het vliegtuig om te laten keren, vertelde hij me later. Dat kon natuurlijk niet. Maar de bemanning leefde wel met hem mee en ze knoopten een beer van doeken die ze aan hem gaven toen hij diezelfde avond een vlucht terug naar Curaçao kon nemen.”
En dus arriveert Elmer mét beer anderhalve dag na de geboorte van Berend Boudewijn. Voor hij zijn vrouw en zoon ontmoet, haalt hij eerst de oudste op die een nachtje bij de buren heeft geslapen. “Zeker in het begin was ik best jaloers als ik bevallingsverhalen hoorde waarbij de partner wel een rol had gespeeld. Maar gelukkig kunnen we er nu om lachen en grappen we weleens dat hij toch mooi zijn snor kon drukken.”
Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief en download de LINDA.mini-app.
Delphine (45): 'Ik stond bijna op het punt te bevallen toen onze huisarts mij vertelde dat mijn man verliefd was op zijn vrouw'
