Veel mensen pakken ‘m er als eerste bij als de LINDA. op de mat ploft: het editorial van Linda de Mol. Onze favorieten delen we graag nog een keertje met je op LINDA.nl.
Dit editorial is afkomstig uit LINDA.wonen ‘WEG MET DIE ZOOI’ (2012).
Het organisatietalent van Linda de Mol: ‘Elke keer als een gast mijn kast opendoet, hoor ik eerst heel hard gelach’
Opruimen
Ik heb er al vaker over geschreven. Ik ben een ruimer pur sang: bewaar niks wat ik niet nodig heb, hang schilderijtjes recht op weg naar de keuken, schik met mijn jas nog aan een stapel post recht en klop deuken uit kussens. Heerlijk, maar niet voor iedereen, daar ben ik me terdege van bewust.
Sylvia Witteman beschreef haar fruitschaal eens als een ding met een eigen leven. Er lagen sleutels in en elastiekjes en halve pakjes kauwgum, theaterkaartjes, kleingeld, Playmobil-poppetjes en kattenspeeltjes. Ik zou gek worden: bij mij ligt in de fruitschaal fruit. En in mijn lingeriela lingerie. In de papiermand liggen ouwe kranten en in mijn belangrijke papierenkastje hypotheekaktes, verzekeringspapieren en contracten. In mapjes waarop staat hypotheekaktes, verzekeringspapieren, contracten.
Etiketjes maken
Mijn schoonzus is net als ik en we hebben samen in ons vakantiehuis genoeglijke uurtjes besteed aan het kopen van mandjes waarop we keurige stickertjes plakten met teksten als kerst- en paasspullen, batterijen en gloeilampen, gebruiksaanwijzingen. Elke keer als ik de gangkast opendoe kan ik een glimlach niet onderdrukken in de gelukkige wetenschap dat zelfs daar orde heerst. Elke keer als een gast de gangkast opendoet, hoor ik eerst heel hard lachen en dan de tekst: “Effe serieus, heb jij een mandje voor de paasspullen?”
Ik vertel aan die vriendinnen maar niet dat ik met mijn schoonzus ook etiketjes heb gemaakt voor alle schakelaars waarop klein maar duidelijk staat verlichting terras, tuinverlichting en lampen garage. En dat we, als we samen boodschappen doen, twee lijstjes maken. In de volgorde van de supermarkt zodat zij met haar kar linksaf kan en ik rechtsaf en we elkaar in veel minder tijd treffen bij de kassa met volle karren en álles hebben.
Linda is prominent lid van de 'opruimclub': 'Ik begrijp he-le-maal niets van verzamelaars'
Vrouwelijke eigenschap …
Ik ben geneigd het ‘geluk van opruimen’ te prediken als een soort evangelie, maar weet dat de ongelovigen zich toch niet zullen bekeren. Opgeruimd staat in hun ogen voor ongezellig of nergens emotionele waarde aan hechten. Dat is niet waar: bij mij branden kaarsen, ruikt het naar ovenschotels en hangen kindertekeningen in lijstjes aan de muur. Ik ben alleen meedogenloos in het dumpen van dingen die ik niet nodig heb. Verwassen shirtjes, alleenstaande sokken, een apparaatje waarmee je I Love You in je boterham kunt roosteren, een chocoladefonduestelletje, een badeend zonder hoofd … weg ermee.
Ik ben geneigd dit als een typische vrouwelijke eigenschap te zien: mijn dochter is ook heel georganiseerd en mijn vriend en zoon maken er graag een zooitje van. Als ik niet dagelijks zuchtend op zou ruimen, zou ik met een polsstok door de kamer van mijn zoon moeten springen om bij de kast te komen.
…of toch niet?
Omgekeerd kan ook. Mijn visagiste is een heerlijke rommelkont met een man die benijdenswaardige strakke handdoekstapels vouwt. Ze logeerde een keer een weekje in mijn huis toen ik op vakantie was en stuurde haar vriend de wijnkelder in voor een flesje wijn. Na een minuut of tien ging ze kijken waar-ie bleef.
Hij stond in mijn voorraadkamer, en staarde met open mond naar planken met pakken wc-papier, flessen groene zeep, dozen kaarsen, trays met blikjes limonade, pakken wasmiddel en zakken hondenvoer. Alles netjes in het gelid, in rijtjes en stapeltjes. “Kijk nou”, zei hij, “dit is toch de hemel? Watch and learn!”
Nog niet uitgelezen? Hier vind je veel meer editorials van Linda de Mol.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
Linda de Mol moest afdingen en het zweet brak haar uit: 'De prijs die ik bood was een zware belediging'
