Veel mensen pakken ‘m er als eerste bij als de LINDA. op de mat ploft: de editorial van Linda de Mol. Onze favorieten delen we graag nog een keer met je op LINDA.nl.
Deze editorial is afkomstig uit LINDA.187 ‘ONTSPULLEN’ (2020).
Linda is prominent lid van de 'opruimclub': 'Ik begrijp he-le-maal niets van verzamelaars'
Ruimers en verzamelaars
Je kunt mensen grofweg in twee groepen verdelen: je hebt ruimers en je hebt verzamelaars. Verzamelaars, de naam zegt het al, verzamelen graag. Ze zijn gek op spulletjes en dingetjes en kunnen van al die spulletjes en dingetjes heel moeilijk afstand doen, ze bewaren eigenlijk alles. Oude schoolrapporten (toch grappig om terug te zien ooit?). De positiejeans (zo’n mooie herinnering aan mijn zwangerschappen). De gedateerde feestjurk (leuk voor in een verkleedkist, misschien). De bij elkaar gespaarde Pikachu-collectie van zoonlief die inmiddels volwassen is (maar ooit, als-ie op kamers gaat, vindt-ie het vast leuk om mee te nemen). Ik, als prominent lid van de ruimers-club, begrijp van verzamelaars he-le-maal niets.
Ik zie ze eindeloos zoeken in kledingkasten die aan alle kanten uitpuilen van kleren die nooit gedragen worden, op zoek naar die ene witte blouse. Maar stel je ze voor eens wat dingen weg te doen? Dan kijken ze je aan of je net gesuggereerd hebt de hond voor de vakantie aan een boom te binden. En komen ze met redenen waarom dat écht niet kan. “Dat rokje pas ik nu even niet, maar als ik een paar kilo afval ben ik blij dat ik ’t bewaard heb.” “Ja, die broek was zwart en is nu vaalgrijs, maar die zit nou juist zo lekker.”
Linda: 'Als érgens blijkt dat wij toch echt het sterke geslacht zijn, is het wel bij de dokter'
‘Opruimen maakt gelukkig’
Dan kan ik het niet laten en begin, tegen beter weten in, mijn opruimen-maakt-gelukkig-preek af te steken. Het heeft totaal geen zin, ik weet het, maar het is sterker dan ikzelf. “Creëer ruimte en rust in je kasten en in je hoofd. Houd alleen dingen waar je echt gelukkig van wordt. Maak een ander blij met dingen die je al meer dan twee jaar niet aan hebt gehad. Maak voor elk kind een doos waar je een paar leuke dingen in bewaart. Niet iéder knutselwerk, niet het hele melkgebit, niet álle schoolschriften, babykleertjes en voorleesboeken. Daar zitten ze zelf namelijk helemaal niet op te wachten als ze het huis uit gaan.
Ruim elk halfjaar je hele kledingkast leeg en kijk naar wat je allemaal hebt. Stel jezelf de vraag: heb ik zes zwarte hemdjes nodig, is drie niet genoeg? Is het niet beter drie mooie beha’s in mijn laatje te hebben liggen dan elf waarvan de bandjes lubberen? Ga eens door je keukenkastjes met een kritische blik en verwijderd twee van de drie bierflesopeners. Vraag jezelf af of je die chocoladefondueset en stoommandjes ooit gebruikt hebt. En kunnen die bekers waar stukjes vanaf zijn niet gewoon weg als je er zeker zes hebt die nog gaaf zijn?”
Marie Kondo
Als ik eenmaal begin, kan ik niet meer ophouden te oreren over het geluk van een schone (want als-ie leeg is kun je overal effe lekker een sopje doorheen halen), opgeruimde kast waarin alles op kleur ligt. Een badkamerlaatje waar ik met één beweging een wattenstaafje of aspirientje uit vis, omdat ik exact weet waar alles ligt (op zijn plek). Een bureaukast waarin mijn administratie op jaar gesorteerd ligt en elastiekjes en paperclips zich bevinden in het houten bakje voor elastiekjes en paperclips.
Ik meld dat het onlogisch is dat je je postzegels en sleutels moet zoeken in de fruitschaal. En dat het superhandig is om je kruidenpotjes op een plateautje te zetten zodat je het eruit kunt trekken en je in één oogopslag ziet waar de kerrie staat. Dat je zolder niet per definitie volgestouwd hoeft te zijn met dingen waar je geen raad mee weet, maar hooguit als opslag hoeft te dienen voor koffers en kerstspullen. Dat er voor die kerstspullen van die fijne stapelbare dozen zijn waar je dan in de onderste de grote ballen doet en in de bovenste de kleine en de piek.
Dat Marie Kondo, de Japanse opruimgoeroe waar ik zo dol op ben, een vouwtechniek heeft waardoor je niet een hele stapel T-shirts uit elkaar hoeft te trekken om er eentje uit te halen, maar je perfect overzicht hebt over je heerlijk strak gevouwen T-shirtcollectie.
Dat je moet investeren in zo’n stickermaker zodat je in je kelderkast op alle kisten en dozen mooie geprinte etiketjes kunt plakken met ‘batterijen’ en ‘lampen’. Dat je heus niet alles weg hoeft te gooien, maar het naar de Kringloop kunt brengen of op Marktplaats kunt zetten. Dat het je behoedt voor miskopen als je weer eens ziet wat je allemaal hebt.
Het interieur van Linda de Mol: 'Een woonblad kopen is levensgevaarlijk voor mij'
Opruimdagje
Als ik eenmaal begin met de zegeningen van ruimen op te noemen, draaf ik lekker door. Verzamelaar-vriendinnen luisteren braaf mijn hele relaas aan. Héél soms lukt het me ze te inspireren en beginnen ze enthousiast aan een opruimdagje. Mijn aanbod te helpen wordt steevast afgeslagen, als de dood dat ze zijn dat ik ze overhaal dingen weg te doen die niet weg mogen.
En vervolgens zijn ze met één klein kastje uren bezig, want: “Ik kwam dus de oude liefdesbrieven van Ruben van de middelbare school tegen, weet je nog? Enfin, allemaal zitten lezen, zo leuk, die kan ik dus niet wegdoen. En al mijn Sinterklaasgedichten, hilarisch.” “Scan ze in”, opper ik nog, maar nee, het heeft allemaal emotionele waarde. Net als de voor Vaderdag gekleide asbak. Of de cd’s van George Michael en Doe Maar, ook al is er geen cd-speler meer in huis te vinden en hebben ze een Spotify-abonnement.
Kleding die na veel twijfel weg mag, mag niet écht weg, maar moet eerst in een zak om te kijken of ze het niet toch missen. Ik geef het op, denk ik dan. Laat ze maar lekker spitten in die onoverzichtelijke kasten als ze daar gelukkig van worden.
Iemand nog een blokfluit?
Mijn lieve schoonouders, beiden fervente verzamelaars, gaan binnenkort verhuizen naar een kleiner huis. En dus moeten er spullen weg. Daar zijn ze al maanden mee bezig, want 24 jaargangen Ariadne en bakken vol moertjes, schroefjes en snoertjes kunnen misschien toch nog eens van pas komen.
Jeroen, die diep in zijn hart ook een verzamelaar is, krijgt steeds foto’s van zijn moeder van spullen die ze bewaard heeft. “Of ik mijn judopak van toen ik tien was nog wil hebben en mijn oude blokfluit?” vraagt-ie aan mij. Zonder op mijn antwoord te wachten appt-ie terug: ‘Linda vindt van niet maar die blokfluit vind ik hartstikke leuk.’
Wil je meer editorials van Linda de Mol lezen? Hier staan ze voor je verzameld.
Linda de Mol: 'Ik kan een hele hoop hebben van kinderen, maar we moeten af van die 'tere-kinderzieltjes-tendens'
