Als Sanne (23) begin 2025 kiest voor een Implanon NXT verwacht ze ‘een chille manier’ van anticonceptie. Maar als ze door bijwerkingen het anticonceptiestaafje vroegtijdig moet laten verwijderen, heeft dat ernstige zenuwschade tot gevolg.
“Een van de zenuwen in mijn arm is voor tweederde doorgesneden”, vertelt ze aan LINDA. “Ik zal mijn linkerhand waarschijnlijk nooit meer kunnen gebruiken als eerst.”
“Na een jaar of tien de pil te hebben geslikt was ik toe aan iets anders. Het had impact op mijn humeur, ik voelde me vaak somber of verdrietig. Ik was toen single, dus eerst heb ik een periode geen anticonceptie gebruikt. Daarna besprak ik met mijn huisarts wat de opties waren. De spiraal kwam naar voren, maar ook Implanon NXT, een anticonceptiestaafje dat ze in je arm plaatsen en vervolgens drie jaar kan blijven zitten. Dat klonk best chill: geen gedoe met reminders voor pillen en ook nog eens minder hormonen. In februari 2025 maakte ik een afspraak om hem te laten plaatsen.
Acht maanden later moest hij er alweer uit. Ik had last van doorbraakbloedingen, een veelvoorkomende bijwerking. Ik was meer weken per maand wél ongesteld dan niet en dat vond ik persoonlijk te veel gedoe. Na overleg met mijn huisarts kon ik hem laten weghalen op 28 oktober 2025: een ingreep van vijf tot tien minuten, onder lokale verdoving. Of nou ja, dat was de bedoeling.”
“Ik verwachtte er niet zoveel van en lag best casual in de stoel. Vijf minuten gingen voorbij. Tien. Vijftien zelfs, maar dat staafje ging nergens heen. Ik hoorde de huisarts een paar keer verzuchten dat hij ‘moeilijk te pakken’ was en dat er ‘weefsel omheen zat’. Na twintig minuten werd een andere huisarts erbij gehaald om het staafje tegen te houden aan de onderkant, omdat het de hele tijd wegschoot. Ze blééf maar snijden. Na een halfuur merkte ik dat de verdoving uit begon te werken. Ik beet door, met tranen in mijn ogen, en hoopte dat het snel voorbij zou gaan.
Toen de pijn écht te heftig werd, is er extra verdoofd. Maar die is lokaal en vrij oppervlakkig, de pijn die ik voelde zat inmiddels veel dieper in mijn arm. Het werkte niet heel goed en de rest van de behandeling deed dus eigenlijk gewoon heel veel pijn. Na een uur en tien minuten verklaarde mijn huisarts dat het ‘echt niet ging lukken’ en kreeg ik een hechting in de wond. Zodra ik mijn arm naar beneden liet zakken, voelde ik: dit is foute boel.
Het uur daarvoor had ik mijn arm al voelen tintelen, maar ik dacht dat dit door slechte doorbloeding kwam: ik lag tenslotte lange tijd met mijn arm omhoog. Geen moment dacht ik dat er écht iets mis ging: ik vertrouwde volledig op de kunde van mijn huisarts. Zij had ervoor gestudeerd, ik niet: het zou wel goed komen. Maar toen ik mijn arm liet zakken, stopte het tintelen niet. In de pink en ringvinger van mijn linkerhand had ik helemaal geen gevoel en in de andere drie vingers zat geen kracht meer. Ik kon er niets meer mee vastpakken.”
Veilige daad? Dit zijn alle anticonceptiemiddelen op een rij
“De volgende dag was de situatie nog steeds hetzelfde, dus heb ik de huisarts gebeld. We hadden al een vervolgafspraak staan op 11 november en zij stelde voor om in die anderhalve week aan te kijken hoe het zich zou ontwikkelen. Toen het eenmaal zover was en ze mijn hand onderzocht, schrok ze. Ik kreeg meteen een doorverwijzing naar het ziekenhuis, waar op een echo te zien was dat er sprake was van een zenuwbeschadiging. Na gesprekken met meerdere artsen kwam ik terecht bij het Leids Universitair Medisch Centrum, waar een gespecialiseerde dokter me verder zou kunnen helpen.
Daar werd de ernst van de situatie pas echt duidelijk. De zenuw die tot aan mijn hand liep was in mijn bovenarm flink beschadigd: hij was voor tweederde doorgesneden. Een zorgelijke hoeveelheid, zei hij, dus wilde hij me binnen een week al geopereerd hebben. Ik wist op voorhand alleen niet wat hij precies zou gaan doen. Deze arts moest tijdens de ingreep namelijk eerst met eigen ogen zien wat de precieze situatie was, en de bijbehorende aanpak. Heel spannend. Optie A was een ‘simpel’ herstel van de beschadigde zenuw, optie B was uitgebreider en bevatte een zenuwverlegging.
Je raadt het al: het werd de uitgebreide variant. Ik lag dik drie uur op de operatietafel en hield er drie flinke littekens aan over: bij de Implanon, op mijn pols en op de hak van mijn voet. De beschadiging in mijn bovenarm is namelijk gerepareerd met zenuwen uit de hak van mijn voet, en in mijn pols is de slechtwerkende zenuw omgelegd naar de zenuw die nog wél goed functioneert. Ik kreeg te horen dat mijn hand nooit meer zo goed zou werken als eerst, en dat het nog wel een jaar kon duren voordat alles goed naar elkaar toe gegroeid zou zijn.”
“Inmiddels is daar een halfjaar van verstreken. Mijn hand is inderdaad nog steeds niet wat het moet zijn, maar ik merk gelukkig wel verbetering dankzij de handtherapie die ik twee keer per week krijg in het ziekenhuis. Mijn vingertopjes kan ik nu bewegen en ik kan voorwerpen alweer wat langer vasthouden. Dat klinkt klein, maar ik moest echt weer vanaf nul beginnen. Lange tijd kon ik met die hand mijn tandenborstel niet eens vasthouden. Typen kan ik nog steeds alleen maar met mijn rechterhand, net als eten snijden of mijn veters strikken.
Dat ik die dagelijkse dingen nu niet meer gedachteloos kan doen, vind ik moeilijk. Ik ben pas 23, ik studeer nog … Dat het door een relatief eenvoudige ingreep zo mis kon gaan is gewoon heel zonde. Het heeft ook een groter effect dan ‘alleen’ een slecht functionerende hand. Mijn horecabaan ben ik kwijtgeraakt, want ik kan op deze manier gewoon niet goed serveren. Mijn huur betalen werd daardoor een uitdaging en ik heb een halfjaar studievertraging opgelopen, wat ook nog extra kosten met zich meebrengt. Het is pittig.”
“De complicatie die ik heb gehad is gelukkig heel zeldzaam, het is niet dat dit bij een op de drie Implanon-verwijderingen gebeurt, of zo. Mijn arts zei dat hij het ooit één keer eerder had gezien. Toch wil ik mijn verhaal delen om aan te geven dat ook dit soort kleine ingrepen impact kunnen hebben. Niet om mensen bang te maken, maar om juist aan te geven dat je voor jezelf op moet komen als je het gevoel hebt dat iets niet gaat zoals gepland. Zelf lag ik met een soort blind vertrouwen op die stoel, maar achteraf denk ik: ik had eerder ‘stop maar’ moeten zeggen.
Kijk: er is een fout gemaakt, dat kan gebeuren. Het pijnpunt voor mij is vooral dat mijn huisarts niet erkent dát ze een fout heeft gemaakt. De verzekering heeft het onderzocht en die constateert dat ze niet fout heeft gehandeld. Ik leg me daar nog niet bij neer: ik zou graag compensatie willen voor de financiële gevolgen die het voor mij heeft gehad. Daar ga ik alles aan doen.
Wat ik vooral wil zeggen is: ik raad zo’n anticonceptiestaafje niet per definitie af, maar overweeg je opties grondig. Als vrouw moet je, welke anticonceptie je ook kiest, altijd dealen met complicaties. Kijk gewoon wat voor jou het best werkt en blijf je lichaam altijd scherp in de gaten houden. Ook als je wordt behandeld.”
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
Een spiraal plaatsen met lachgas of verdoving, dat kán tegenwoordig: 'Dit gun ik veel meer vrouwen'
Ellen Hensbergen is senior redacteur bij LINDA.nl en richt zich voornamelijk op persoonlijke verhalen en maatschappelijk relevante onderwerpen. Ze woont in hartje Amersfoort en bezoekt in haar vrije tijd het liefst een concert (of dertig).
