Er zijn momenten in een rechtszaal die je niet snel vergeet, aldus Monika van der Marel in haar columns. Ze schrijft tweewekelijks voor LINDA. over strafzaken, onverwachte wendingen en alles wat je tegenkomt wanneer je dagelijks laveert tussen onderwereld en rechtszaal.
Hij wilde een dochter. Zijn zoon mocht niet leven.
Trigger warning: dit artikel gaat over huiselijk geweld, femicide en kinderdoding.
Als misdaadverslaggever kom je ontzettend veel gruwelijke zaken tegen, maar de ene kruipt dieper onder je huid dan de andere. Neem de zogenoemde abortusmoord uit 2019. Een zaak die me destijds al verbijsterde en die me nu opnieuw niet loslaat. Onlangs deed het gerechtshof uitspraak in het hoger beroep. En juist toen ik dacht dat deze strafzaak me niet meer kon verbazen, zorgde de opgelegde straf opnieuw voor ongeloof.
'Hoeveel jaar moet Nadia nog wachten voordat ze dochter Insiya in haar armen kan sluiten?'
Op vrijdag 18 oktober 2019 meldt Dennis van E. zich om 10:05 uur bij het politiebureau in Diemen. Hij vertelt dat hij zijn Braziliaanse vriendin Patricia met geopende ogen dood in hun bed in zijn woning in Diemen zag liggen en dat zij misoprostol had gebruikt (een middel om een zwangerschap af te breken). En dat er naast haar een dood kind lag. Hij wordt direct aangehouden.
Politieagenten spoeden zich naar zijn woning. In de woonkamer staat een tweepersoonsbed. Op de grond en rondom het bed ligt veel bloed. Boven het dekbed steekt het hoofd van Patricia uit. Ze ademt niet meer. Als een van de agenten het dekbed naar zich toe trekt, zien ze links van haar een baby’tje liggen. Een jongetje. Naakt. Levenloos.
Patricia was acht maanden zwanger. Uit onderzoek blijkt dat ze abortuspillen had gebruikt. In haar bloed werden bovendien alcohol, cocaïne, ketamine en een uitzonderlijk hoge concentratie MDMA aangetroffen. De bevalling kwam voortijdig op gang. Haar baarmoeder scheurde en ze verloor enorm veel bloed. Haar partner schakelde geen medische hulp in.
Bij het slachtoffer worden bovendien meerdere verwondingen aan haar gezicht, hersenkneuzingen en beschadigingen aan haar gebit vastgesteld. Meerdere voortanden ontbreken. Eén tand wordt diep in haar keel gevonden. Ook het kindje heeft ernstige verwondingen: gebroken ribben en een scheur in zijn lever. In 2024 staat Van E. terecht. Dennis verklaart dat Patricia met haar fiets is gevallen.
Volgens de patholoog kan het hersenletsel door zo’n val zijn ontstaan, maar ook ander geweld is niet uitgesloten. Hoe de verwondingen precies zijn ontstaan, is niet vastgesteld. Wanneer we teruggaan naar het nieuws over haar zwangerschap, twijfelt hij of het kindje van hem is. Maar wanneer hij ervan overtuigd raakt dat hij de vader is, spreekt hij liefdevol over het ‘prinsesje’ in haar buik. Tot duidelijk wordt dat het misschien geen meisje is.
''Jan van de BSO' werd betrapt met een meisje (2) op zijn schoot, er blijken nog 13 slachtoffers te zijn'
‘Liefje, we moeten een echo laten maken en als het geen meisje is aborteren, en snel’, schrijft hij in een appje. Op 8 augustus 2019 volgt een bericht in hoofdletters: ‘VANDAAG EEN GROTE DAG. En? Meisje of aborteren.’
Wanneer Patricia vertelt dat het geslacht nog niet zichtbaar was, reageert hij teleurgesteld. Hij heeft helemaal geen goede gevoelens bij een jongen, schrijft hij. Als ze binnen twee weken niet kan vaststellen dat het een meisje wordt, kiest hij voor abortus. Patricia heeft al twee zoontjes en is bang om haar zwangerschap af te breken. Dennis probeert haar gerust te stellen met een bijna onvoorstelbare belofte: ‘Samen zwanger, samen aborteren … en daarna opnieuw samen zwanger van een mooi en gezond prinsesje.’
Eind augustus 2019 wordt duidelijk dat ze een jongetje verwacht. Dan begint hij over medicijnen die haar zwangerschap kunnen afbreken en daarna worden zijn berichten grimmiger. Hij schrijft dat hij zijn knie stevig in haar buik wil plaatsen om de foetus te doden. Later bestelt hij abortuspillen en draagt hij Patricia op nauwelijks te eten. Ook mag ze niet naar het ziekenhuis.
‘Ik zal de foetus eruit halen liefje. En je mag niet zeggen dat het pijn doet, je moet sterk zijn hoor. Er is geen keuze begrijp je.’
‘Je moet je heel zwak voelen. Zo is de foetus ook zwak. We moeten hem met onze handen doden. Je moet honger hebben en je zwak voelen. Alleen je hersens moeten sterk zijn. Jouw lichaam en dat van de foetus moeten zwak zijn, Ok?’ Ondertussen probeert Patricia een uitweg te vinden. Aan haar zus en een goede vriend vertelt ze dat Dennis geen zoon wil en dat ze van hem abortus moet plegen. Ze wil terug naar Brazilië, naar haar twee kinderen en familie.
Enkele dagen voor haar dood schrijft ze aan haar zus: ‘Ik wil helemaal geen kind meer van hem. Hij is demonisch, helemaal gek.’ Ze bedenkt hoe ze in november naar huis kan terugkeren. Maar als Patricia op 23 november 2019 terugkomt in Brazilië, is dat in een kist. Ze is, terwijl ze acht maanden zwanger was, doodgebloed.
In 2024 wordt Van E. veroordeeld tot zestien jaar gevangenisstraf en tbs met dwangverpleging voor de moord op zijn ongeboren, levensvatbare kind. Hij gaat in hoger beroep. En vorige week oordeelt het gerechtshof opnieuw dat hij schuldig is aan moord op zijn ongeboren zoon en zware mishandeling van Patricia, met haar dood tot gevolg. Maar nu krijgt hij veertien jaar gevangenisstraf. Twee jaar minder. En de tbs met dwangverpleging verdwijnt.
En hier gaat het compleet mis in mijn hoofd. De man die alléén een dochter wilde, die zijn ongeboren zoon dood wilde hebben en door wiens handelen ook Patricia overleed, hoeft niet naar een tbs-kliniek. Het hof wilde hem eigenlijk vijftien jaar gevangenisstraf opleggen, maar maakte daar veertien jaar van omdat de strafzaak te lang heeft geduurd. Ook de tbs-maatregel vervalt.
'Finn P. komt over als een charmante student, maar 5 vrouwen beschuldigen hem van verkrachting: 'Hij leek wel een beest''
Niet omdat is vastgesteld dat Dennis van E. géén psychische stoornis heeft. Deskundigen zagen wel aanwijzingen voor persoonlijkheidsproblematiek, maar konden geen stoornis met voldoende zekerheid vaststellen. Mede doordat hij weigerde mee te werken aan psychisch onderzoek. Volgens het hof is er daarom onvoldoende grond om hem tbs op te leggen.
Maar er is nóg iets. Het hof stelt ook dat de misdrijven onder zeer specifieke omstandigheden zijn gepleegd. Namelijk vanwege een ongewenste zwangerschap binnen een langdurige relatie. Een situatie die zich volgens het hof niet snel opnieuw zal voordoen. Daarbij weegt het hof ook mee dat hij niet eerder met justitie in aanraking is gekomen.
En daar blijf ik over nadenken. Want hoe kun je inschatten of iemand in de toekomst opnieuw een gevaar kan vormen, als je tegelijkertijd onvoldoende zicht hebt op zijn psychische gesteldheid? Natuurlijk begrijp ik dat rechters zich aan de wet moeten houden. Maar hoe leggen we aan Patricia’s kinderen, familie en vrienden uit dat een man die zijn ongeboren kind wilde doden en door wiens handelen ook zijn partner overleed, niet verplicht psychiatrisch hoeft te worden behandeld?
Het Openbaar Ministerie kan nog in cassatie gaan. Maar als deze uitspraak definitief wordt, kan Dennis van E. na het uitzitten van zijn gevangenisstraf zonder verplichte tbs-behandeling terugkeren in de samenleving. En of hij tegen die tijd nog altijd hetzelfde denkt over het krijgen van een zoon, dat weet niemand.
Voel je je onveilig in je eigen huis of heb je het gevoel dat iemand in je omgeving in een onveilige situatie verkeert? Je kunt Veilig Thuis 24/7 bellen op 0800 2000 voor advies of om een melding te maken. Ook kun je hen anoniem chatten. Heb je te maken met direct gevaar, bel dan 112.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Hij spreekt zijn vader toe, die wordt verdacht van de moord op z'n moeder: 'Waarom overkomt ons dit?''
Monika van der Marel werkt als crimeredacteur en verslaggever bij RTL Boulevard. Ze volgt spraakmakende rechtszaken op de voet, houdt feilloos in de gaten welke criminele kopstukken onder de radar verdwijnen en pluist bizarre tips uit tot de laatste draad.
Daarnaast is ze moeder van een zoon die zijn eigen plek in de mediawereld heeft veroverd, en vindt ze haar rust tijdens lange wandelingen met haar labradoodle.
Voor LINDA. schrijft Monika over strafzaken, de onverwachte wendingen en alles wat je tegenkomt wanneer je dagelijks laveert tussen onderwereld en rechtszaal. Lees hier alle columns van Monika.
