'Finn P. komt over als een charmante student, maar 5 vrouwen beschuldigen hem van verkrachting: 'Hij leek wel een beest''

Student Finn P.

In het dossier wordt veelvuldig gesproken over choken: het dichtknijpen van de hals tijdens seks, ook wel bekend als wurgseks of breath play. Volgens de aangeefsters veranderde zijn gedrag zodra zij met hem alleen waren. Hun verhalen verschillen in details, maar vertonen opvallende overeenkomsten. Afgelopen woensdag 3 juni staat Finn P. terecht in de rechtbank in Arnhem. Hij komt als laatste de zittingszaal binnen, netjes gekleed, zijscheiding in het haar en slaat een kruisje.

Zijn nervositeit is voelbaar. De voorzitter van de rechtbank vraagt: Hoe zit je erbij? ‘Zenuwachtig’, antwoordt de jonge student. Vier van de vijf aangeefsters zitten in de zaal. Ze hebben moed verzameld om naar de rechtbank te komen en daar opnieuw te worden geconfronteerd met de jonge student. Ook is er veel media aanwezig. De rechtbank behandelt de aangiften chronologisch. Als de verdenkingen worden voorgedragen, schudt de verdachte meerdere malen ontkennend. Vijf vrouwen vertellen onafhankelijk van elkaar een verhaal dat op belangrijke punten opvallend veel op elkaar lijkt.

Over grenzen heen

Een van de aangeefsters vertelt dat hij haar keel dichtkneep en zei dat ze hem moest pijpen. De volgende dag had ze een souvenir aan het bezoek overgehouden: ‘zijn vingerafdrukken’ in haar hals. Een ander laat weten dat hij agressief werd tijdens het zoenen. En ook zou hij haar keel hardhandig hebben dichtgeknepen. Hij zou over grenzen gaan. Zich niet aan afspraken houden. Zoals geen seks hebben en pinky swear doen om daarna diegene alsnog tot seksuele handelingen te dwingen. En wederom weer ‘zijn handen klemmend op haar keel’ hebben gedrukt.

De rode draad in de verklaringen van de aangeefsters is dat Finn P. elke keer weer zijn handen op hun hals legt. Eerst zacht. Daarna harder … totdat ze amper nog lucht krijgen. Finn probeert zijn gedrag te rechtvaardigen door te stellen dat hij nooit de intentie had om iemand pijn te doen. En hij kan zich de fysieke en verbale signalen van verzet van de vrouwen niet herinneren.
‘Dat klopt niet.’
‘Dat herinner ik me niet.’
‘Het was vrijwillig.’
‘Als ze had gezegd dat ze het niet wilde, was ik gestopt.’
Een enkele keer geeft hij toe: ‘Het is gewoon te hard gegaan, maar dat was niet mijn intentie.’

'De slachtoffers van serie-aanrander Nabil I. hebben levenslange angst en herbelevingen'Lees ook

Verklaringen

De verklaringen van de slachtoffers zijn hartverscheurend: ‘Je hebt een deel van mij afgepakt. Een stuk wat nooit iemand mij meer terug kan geven. Een deel van mijn hart is afgebroken. En het is zelfs met de beste lijm niet meer te maken. Gaat om eigenwaarde, zelfvertrouwen en onbezorgdheid, wat ik niet meer terugkrijg.’

‘Ik kan pas accepteren dat het echt niet mijn schuld was als jij je excuses aanbiedt. Ik wil het van jou horen. Het was immers alleen jij en ik, maar ik weet dat dat niet gaat gebeuren. Want als je je excuses aanbiedt, beken je dat je het hebt gedaan. En dat is iets wat jij nooit zal doen, want jij maakt je namelijk druk over het afmaken van je studie. Ik maak me druk om dat kapotte stukje van mezelf dat nooit meer de oude zal worden.’

‘Leek wel een beest’

‘Hij leek wel een beest. Hetgeen dat verdachte mij heeft aangedaan, heeft invloed op hoe ik naar mezelf kijk, hoe ik anderen vertrouw, hoe ik studeer, waar ik mij veilig voel en hoe ik mijn toekomst zie.’ Een van de aangeefsters heeft haar studie afgebroken, omdat ze mentaal wordt beheerst door hetgeen wat er in Finn P.’s studentenkamer zou zijn voorgevallen. De impact beheerst haar leven.

‘Eenmaal in bed bond je me vast, handen op rug, enkels aan elkaar. Jij die me wurgde, ik die stikte. Mijn ogen zeiden dat je moest stoppen, want praten kon ik niet. Ik dacht dat ik doodging.’ In de rechtbank hoor ik verdachten de meest bizarre verklaringen afleggen waarvan ik denk: nou, die drinkt vast een hoop Fanta, hoe verzin je het?!, maar deze zaak is uiterst droevig. Allemaal jonge mensen, in de bloei van hun leven. Ze voelen zich niet gezien, niet gehoord, misbruikt en zijn beschadigd. Ik vraag me af: hoezo herkent iemand niet dat een ander iets niet wil? Ga je dan zo erg op in jezelf? En waarom is wurgseks opeens normaal? Bij een onenightstand, notabene. Sowieso is dat iets waarin partners elkaar 200 procent horen te vertrouwen. En waarin afspraken worden gemaakt.

Het contact voelde goed

En sinds wanneer ga je ervan uit dat als je iemand mee naar huis neemt, er dan vanzelfsprekend seksuele handelingen zullen gaan plaatsvinden? Deze zaak is gecompliceerd. Niemand heeft het over een horrorfilmachtige scène waarin iemand haar longen uit haar lijf schreeuwt om hulp. Maar de vrouwen die met Finn naar zijn studentenkamer gingen, deden dat omdat het contact met hem goed voelde. Niet met het idee dat ze enkele uren later twee handen om hun keel zouden voelen klemmen – uit het niets – en dat die handen niet lijken te stoppen. Doodeng.

Zijn slachtoffers zouden zich zowel fysiek als mentaal hebben verzet, maar hij zegt de signalen niet te hebben gezien. De vrouwen verstijfden uit angst. Duwden zijn hand weg. Vroegen hem te stoppen. Wilden naar huis, maar in sommige gevallen was dat niet meer haalbaar, omdat het al diep in de nacht was.

Angstige momenten

Op een gegeven moment vraagt de rechtbank Finn P. opnieuw naar het dichtknijpen van een keel tijdens seks. Had hij daar niets van geleerd, wil de rechter weten. De verdachte zegt dat het nooit zijn bedoeling was geweest. Dat woord hoor ik vaker die dag. Bedoeling. Intentie. Alsof daar de logica ligt.

De aangeefsters spreken over angstige momenten. Een jonge vrouw vertelt dat ze zich wekenlang vies voelde. Een ander voelt zich schuldig dat haar dit is overkomen, omdat ze zelf met hem naar huis is gegaan. Dan is er een meisje dat Nijmegen niet meer ziet als de stad waar haar studentenleven begon, maar als de plek waar haar gevoel van veiligheid verdween. Ook hebben ze paniekaanvallen.

'Hij dwong haar tot seks met familieleden, buurmannen en onbekenden die hij voor haar uitzocht'Lees ook

Narcistische trekken

In de rechtszaal is het stil. De verdachte luistert en huilt hoorbaar. Hij geeft niet toe dat hij fout is geweest, maar formuleert zijn woorden zorgvuldig: ‘Ik wil zeggen dat ik het verschrikkelijk vind dat er vrouwen zijn die zo’n ervaring hebben met mij. En dat het nooit mijn intentie is geweest dat te veroorzaken.’ Volgens een psycholoog heeft de verdachte ‘narcistische trekken’ en een beperkt empathisch vermogen. Alleen zou hij dat zelf niet inzien. ‘Ik herken me er niet in dat ik alleen aan mezelf denk.’

Hij zou geen fijne jeugd hebben gehad en slachtoffer van een seksueel delict zijn. Als Finn P. zelf het laatste woord krijgt, gebeurt er iets opvallends. De hele dag ontkent hij de beschuldigingen of zwakt hij ze af. Maar nu ontkent hij niet meer, geeft hij geen uitleg meer over wat er volgens hem wel of niet is gebeurd. Hij vertelt over de maanden in voorarrest. Over bedreigingen, vernederingen en angst voor geweld in de gevangenis. Hoe hij er wordt getreiterd, bespuugd, geschopt en geslagen. Dat hij er zelfs neergestoken is. Dat hij toen naar een andere gevangenis is verplaatst, maar daar twee maanden later opnieuw oog in oog stond met de dader. Hij zegt dat zijn leven is ingestort en dat zijn naam onherstelbaar is beschadigd.

Ook vertelt hij dat hij het afgelopen jaar veel heeft nagedacht. Over zichzelf, over seks, over vrouwen, over grenzen. Dat hij veel heeft gesproken met geestelijke verzorgers. Hij zegt dat hij voorzichtiger zal zijn. En dat hij nooit bewust iemand pijn heeft willen doen. Geen verkeerde intenties had en absoluut geen verkrachter is. En dat zijn familie op nummer een staat, omdat zij hem nog altijd onvoorwaardelijk steunen. Opnieuw breekt hij en huilt hij.

Nee is nee

Terwijl hij spreekt, denk ik terug aan de vrouwen die eerder die dag gebruikmaakten van hun spreekrecht. Ook zij vertelden over een leven dat stilstond. Over paniekaanvallen, zich schuldig voelen, over schaamte, een afgebroken studie, over het kwijt zijn geraakt van vertrouwen en onbezorgdheid. En opeens besef ik dat daar misschien precies de tragiek van deze zaak zit. De vrouwen hebben het de hele dag over wat er gebeurde. Finn heeft het de hele dag over hoe hij het bedoelde en heeft ervaren. En over zijn intenties …

Maar deze zaak gaat niet alleen over gewelddadige seks. Niet alleen over consent. En ook niet alleen over schuld. Het gaat erover dat het belangrijk is om een ander te horen, goed naar een ander te luisteren. Hoeveel signalen moet iemand geven voordat een ander stopt? Hoe vaak moet een hand worden weggeduwd? Hoe vaak moet je vragen, of zelfs smeken, dat je iets niet wil? Voordat iemand begrijpt dat wat hij wil, niet automatisch hetzelfde is als wat de ander wil. Nee is nee. 

8 jaar gevangenisstraf. De rechter doet op 24 juni uitspraak.

Heb jij seksueel geweld meegemaakt en wil je daarover praten? Centrum Seksueel Geweld biedt professionele hulp en is 24/7 bereikbaar via het telefoonnummer 0800 – 0188. Je kunt ook terecht bij Slachtofferhulp Nederland via 0900-0101.

Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.

'Op slechts een paar meter zat de man die ervan verdacht wordt hun dochter, hun zus, hun geliefde te hebben gedood'Lees ook