“I am sure of myself as a person. I am sure of my talent. I like the kind of person that I am, so I can afford to doo-diddle around with clothes and make-up.” Aldus Dolly Parton in haar beroemde interview met Barbara Walters in 1978.
Deze gevierde Barbara bevroeg Dolly toen over het imago dat zij voor zichzelf had gecreëerd. Je hebt die pruik en die borsten toch niet nodig? “Klopt”, zei Dolly, “maar ik wilde opvallen. Wilde aandacht, zodat mensen na de initiële schrik van mijn verschijning gegrepen zouden worden door mijn muziek.” We mogen stellen dat ze in die opzet meer dan geslaagd is.
'Er bestaat een verschil tussen alleen zijn uit vrije wil en alleen overblijven omdat iedereen iets leukers te doen heeft'
En toch bleef haar platinablonde look mensen op het verkeerde been zetten. Door de jaren heen hebben legio interviewers zich verkeken op de enorme wijsheid van deze bijzondere vrouw. Allemaal dachten ze haar te kunnen ‘pakken’ op dat uiterlijk en het gebrek aan intelligentie dat daar in hun ogen automatisch bij hoorde. Ze was ze allemaal te slim af.
Dolly had het enorme talent om ongepaste vragen zo te beantwoorden dat uiteindelijk de interviewer als sukkel uit de bus kwam. Ze bleef altijd kalm, bleef altijd lachen, maar kaatste de bal altijd genadeloos terug. Omdat ze wist wie ze was, wat ze kon en wat ze niet kon. En daar eerlijk over was.
Als je eerlijk bent over jezelf ben je namelijk nergens ‘op te pakken’, want dan heb je geen geheime zwakke plek. En dus kon niemand Dolly doorprikken, want haar blonde pruiken, haar hoge hakken, lange nagels en korte rokjes waren alleen maar een reteslim gekozen verpakking van een extreem zelfbewuste, mega getalenteerde, slimme, zakelijke vrouw.
Deze week vertelde die van zestien me dat ze in een programma jonge vrouwen had horen zeggen dat ze het in een relatie heel belangrijk vinden dat hun vriend de rekeningen van hun kapper en hun nagelstylist betaalt.
In hun ideale wereld, vertelden ze, zijn deze vrouwen de hele dag bezig zichzelf op te tutten voor het moment dat een man ze ergens mee naartoe neemt waar ze het resultaat van al hun inspanningen kunnen laten zien. Hij moet dan uiteraard ook hun champagne en hun blaadje sla betalen.
Luxe poppetjes willen ze zijn. Hoge hakken, lange haren, korte jurkjes. Aan zelfontwikkeling doen ze niet. Nou ja, in ieder geval niet aan ontwikkeling van hun onzichtbare talenten. Mijn verontwaardiging hierover krijg ik maar niet onder controle. “Mam, rustig aan, zo diep is het ook weer niet”, probeerde diezelfde jongste nog.
Maar ik kan het niet. Ik word er boos van. Laat je vertroetelen, ga zo vaak naar de kapper als je wilt, maar doe in godsnaam ook iets met al je andere mogelijkheden! Leer, groei, ontdek, val, sta op, word wie je zou kunnen zijn. Helemaal. Niet alleen van buiten.
'We staan aan de vooravond van een leger huis dan ooit en Bas en ik dagdromen nu al over spontane trips naar Parijs'
Omdat al mijn dochters deze preek allemaal al uit hun hoofd kennen, zit ik inmiddels in mijn eentje oude Dolly-fragmenten terug kijken. Wat een groot, groot gemis. Zoveel stabiliteit, liefde, zelfkennis, acceptatie, talent en schoonheid. Wederom kan ik de neiging tot een stichtelijk woord niet onderdrukken.
Dus hier mijn oproep aan al die poppetjes:
I a world in which you can be anything, don’t be a doll, be a DollY!!
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Op een rol in deze bioscoopfilm heb ik volmondig ja gezegd, inclusief knalrode acrylnagels'
