‘Dit wil je zien mam, ze zijn van was.’ Mijn middelste duwt me een museumzaal in vol lifesize modellen van baarmoeders met kinderen erin of al half eruit.
“Fascinerend hè? Gemaakt door ene Anna Morandi, ergens rond 1750. Die vrouw was kunstenaar en anatoom. I know, vet cool voor die tijd. Ze wilde artsen en vroedvrouwen laten zien hoe een zwangerschap en bevalling werkt.”
Ik staar naar levensechte bevallingssituaties die me vertellen dat zowel het kind als de moeder het waarschijnlijk niet hebben overleefd. Een armpje al naar buiten, een hoofdje in de knel. Ik word er naar van, maar kan mijn ogen er niet van afhouden.
'Ik wil niet zeggen dat ze een joggingbroek over haar mini-jurk moet dragen. Toch doe ik het, omdat ik wil dat ze veilig thuiskomt'
Ik voel weer de zorgen die ik had over de geboorte van het kind naast me. Zij is vlak voor haar geboorte nog omgedraaid door verloskundige ‘Riet met de gouden handjes’ in het OLVG. Ze lag in stuit en deze Riet had de naam bijna iedere baby toch nog in de juiste positie te kunnen duwen. Het duurde even, maar uiteindelijk kreeg ze ook mijn inmiddels 18-jarige met haar koppie de juiste kant op. Godzijdank.
Aan de andere kant van de zaal staat het wassen beeld dat Morandi van zichzelf maakte. Ze heeft iets weg van mijn oma. Een vol gezicht met vriendelijke, maar ook doortastende ogen. Alleen deze ogen bemoeiden zich ruim 250 jaar geleden al met de wetenschap. In een tijd waarin vrouwen vooral geacht werden om kinderen te baren, niet om uit te zoeken hoe dat proces werkt.
Zij deed het allebei. Zonder elektriciteit, ijskast, of enige kennis over bacteriën ontleedde deze Anna de lichamen van overleden mannen en vrouwen op haar eigen keukentafel om meer te begrijpen van de menselijke anatomie. Van ingewanden tot voortplantingsorganen. Om die vervolgens gedetailleerd na te maken in was. Ondertussen baarde ze zelf acht kinderen.
'Mijn 16-jarige dochter hoorde vrouwen zeggen dat ze het in een relatie vooral belangrijk vinden dat mannen hun rekeningen betalen'
Zij wist toen al hoe een clitoris eruitziet. Toch verscheen de eerste correcte afbeelding daarvan pas vijf jaar geleden in een Nederlands biologieboek. “Aan Anna heeft het niet gelegen”, verzucht ik tegen mijn dochter.
Ik ben op ‘bijknuffelbezoek’ bij haar. Ze woont al een paar maanden in Bologna, ook wel La Dotta genoemd: de geleerde. Hier staat namelijk de oudste universiteit van Europa. Perfecte plek om een poosje kennis te vergaren over het leven. En hopelijk ook een beetje Italiaans te leren. Anderhalve eeuw geleden hadden ze daar nog een heel mooi woord voor: The Grand Tour.
'Mijn dochter van 19 gaat backpacken in Thailand. Zij heeft daar heel veel zin in, ik niet'
Voordat je aan het volwassen leven begon, ging je eerst nog een poosje op stap door Europa. Om jezelf te ontplooien, cultuur op te snuiven en wat te netwerken. In die tijd waren dat uiteraard voornamelijk jonge mannen. Als er al een jonge vrouw op reis ging door Europa was er altijd een tante of iets mee om op te passen. Gelukkig kan die dochter van mij heel goed op zichzelf passen. En met dat netwerken gaat het ook lekker. Vooral met een Brit.
Over haar kennis van de lokale producten hoef ik me ook geen zorgen te maken, merk ik bij de lunch. “Zullen we een Sangiovese nemen mam? Is mijn lievelings hier.” We proosten. Op kennis vergaren, op de wetenschap, op jezelf worden en op Anna Morandi.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Mijn man heeft ineens een motor, maar ik ben degene die 's ochtends piept en kraakt'
