Nog altijd ben ik bezig met ontspullen. Ook mijn uitpuilende kledingkast moet eraan geloven. Een groot deel geef ik weg of gaat in een kledingbak, de duurdere stukken zet ik op Vinted.
Met die app heb ik een haat-liefdeverhouding. Ik vind het top dat kleding zo een tweede leven krijgt en nog iets oplevert, maar Vinted haalt ook een totaal ontspoord perfectionisme in mij naar boven.
'We stonden pontificaal op de cover: Nieuwe liefde voor Tatum. Inclusief foto's, gemaakt met een telelens'
Dat komt door die reviews. Je wordt als verkoper én koper beoordeeld met sterren. Vijf sterren is het hoogst haalbare en mijn score staat bij elk kledingstuk op het spel. Als een bezetene zorg ik dat alles vlekkeloos gestreken, pluisvrij en netjes verpakt de deur uitgaat. Het liefst breng ik het diezelfde middag nog naar het afhaalpunt. Alles voor die vijf sterren.
Dat ging goed, tot ik een Levi’s verkocht en één ster kreeg. De broek was volgens de koper nep. Bewijsstuk één: het Levi’s-label was erop genaaid. Ja. Dat ís nou juist Levi’s. Bewijsstuk twee: Chinese tekens op het waslabel. Ook volkomen normaal. Mijn zorgvuldig opgebouwde gemiddelde van vijf sterren kelderde door die ene review naar een 4,7. Ik was er een dag van slag van.
'Het beeld van de perfecte vrouw zit diep, een ex van mij vond dat vrouwen niet poepen'
Maar het echte dieptepunt beleefde ik afgelopen maand met een roze Dsquared-jasje. Ooit voor veel te veel geld gekocht in mijn rijkere jaren, dat ik voor zestig euro te koop had gezet. Het stond er al een eeuwigheid op. Tot Helga uit Duitsland reageerde: ‘25?’
‘Nee sorry, 60. Het is een uniek exemplaar.’
‘27?’
Interessante onderhandelingstechniek. Twee euro erbij.
‘My last offer is 30.’
Kennelijk betekende last offer in Duitsland iets anders, want even later kwam er ’33?’
Ik reageerde niet meer.
Een week later vroeg Helga: ‘Wat is je laagste prijs?’
Vooruit zeurpiet, dacht ik. ‘50.’
Geen reactie.
Tot de volgende dag Kim uit Duitsland opdook. Nieuw account, nul reviews, en ook zij bood ineens op mijn roze jasje.
‘35?’
‘Nee, 50 is echt de laagste prijs.’
‘38?’
Ik begon te vermoeden dat Helga onder een andere naam opnieuw probeerde toe te slaan.
Een dag later meldde zich nóg een Duitse meisjesnaam met een bod op hetzelfde jasje.
‘40?’
Op dat moment wist ik het zeker: Helga voerde met meerdere accounts een psychologische oorlog om mijn roze jasje. Ze stuurde een foto mee van hetzelfde jasje dat ergens voor veertig euro werd aangeboden. Alleen was dat jasje wit. Toch maakte ze me aan het twijfelen. Had ik soms te veel gevraagd? Ik zocht mijn roze exemplaar op en vond het op een vintagewebsite. Voor 225 euro. Ik stuurde haar de link: ‘Hier kun je hem ook kopen.’ Stilte.
'Na je 50e geldt: alles wat ooit strak zat, wappert nu in de wind'
Kennelijk had ik een collectors item voor veel te weinig geld te koop gezet. Ik haalde mijn jasje meteen van Vinted. Twee dagen later kwam de originele Helga weer tot leven. ‘Is het jasje nog beschikbaar? Ik wil het kopen voor 50.’
‘Niet meer beschikbaar.’
Maar de echte meesterzet kwam de volgende dag. Ik kreeg ineens een heel redelijk bod op een Dsquared-truitje dat ik al heel lang te koop had staan. De koper kwam, jawel, uit Duitsland. Ik accepteerde het. Meteen plingde er een bericht achteraan: ‘Heb je misschien nog meer spullen van Dsquared? Dan kan ik een bundel kopen. Ik ben collector.’ Daar was ze weer, mijn Duitse vriendin.
Ik antwoordde dat alles wat ik verkocht gewoon op mijn profiel stond. Het bod voor het truitje werd ingetrokken en ze verwijderde alle eerdere berichten. Het roze jasje hangt weer veilig in mijn kast. Ontspullen gaat uitstekend.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Ollie is vertrokken naar een adres ver weg van ons. En dat doet pijn’
