
Zwitserland on a budget, dat klinkt als een uitdaging. Toch gaan we ervoor: met een volle koelbox en een missie – zo veel mogelijk bergen voor zo min mogelijk franken.
ZWITSERLAND ON A BUDGET. DAT KLINKT NET ZO LOGISCH ALS KAASFONDUE ZONDER KAAS, maar toch besluiten we het te proberen. Niet door op droge crackers te leven, maar door slim te kiezen met een fijne uitvalsbasis, zelf te koken waar het kan en af toe cappuccino op een terras met uitzicht waar geen Michelinster tegenop kan. Ofwel: zo veel mogelijk bergen voor zo min mogelijk franken. Want wie zegt dat je voor het bezoeken van de Jungfrau-regio eerst een tweede hypotheek moet afsluiten? Met een elektrische auto vol proviand, een koelbox, een koffiezetapparaatje en een dosis voorbereiding trekken we naar het Berner Oberland. Het vakantiegevoel meldt zich ruim voordat we er zijn. Op het moment dat de Duitse snelwegen plaatsmaken voor steeds hogere bergtoppen, kijken we verwonderd uit het autoraam en bij aankomst in Zwitserland is er regen, zon en een regenboog die precies boven het bergdal lijkt te hangen – een pláátje.
Onze uitvalsbasis ligt in Lauterbrunnen, een dorp dat bij veel klimmers en wandelaars beroemd is om het Alpenlandschap en 72 watervallen. Toch heeft het iets gemoedelijks behouden. Tussen de steile rotswanden, houten chalets en koeien met klinkende bellen vinden we een kleine cabin op Camping Jungfrau. Geen luxe resort, wel een gezamenlijke keuken en alles wat we nodig hebben. Het past perfect bij onze aanpak. Een krat met boodschappen is meegegaan, inclusief soepverspakketten en een staafmixer, want sommige gewoontes laten zich blijkbaar niet tegenhouden door landsgrenzen. We kopen er vers stokbrood bij, spelen een spelletje en maken plannen voor de dagen die voor ons liggen.
HET IS SOMS
PITTIG KLIMMEN
IN DE ALPEN,
ZELFS VOOR
NEDERLANDSE
FIETSKUITEN
Al snel ontdekken we dat vroeg vertrekken een sport op zich wordt. Niet omdat we ineens fanatieke berggeiten zijn geworden, maar omdat de bergen bij zonsopkomst iets magisch hebben. Bovendien zijn de populaire plekken dan nog heerlijk stil. De eerste wandeling begint met een ritje naar Grütschalp. De kabelbaan biedt een uitzicht waar onze fotocamera nauwelijks tegenop kan. Hier start een van de mooiste routes van de streek, richting Mürren en Winteregg. Geen zware tocht, maar een aaneenschakeling van bossen, alpenweides en panorama’s. Meine Güte, wat een natuurpracht. Naar beneden glurend zien we de Lauterbrunnen-vallei, tegenover ons de besneeuwde toppen van de Jungfrau. Op een bankje dat eruitziet alsof het voor een ansichtkaart is neergezet, eten we onze zelf meegenomen lunch op. Een maaltijd die thuis weinig bijzonder zou zijn, maar op deze hoogte ineens sterrenrestaurantwaardig aanvoelt. Daarna drinken we koffie op het zonnige terras van restaurant Winteregg. Terug in Lauterbrunnen zien we dat het op sommige plekken krioelt van de toeristen, maar net wat verder, de brug over naar de andere kant van de rivier, voelt het weer alsof de natuur de omgeving volledig overgenomen heeft. Hier zijn we voor gekomen.
De volgende dag staat gletsjerdorp Grindelwald op het programma. We nemen de gondel naar bergstation First. Daar beginnen talloze wandelingen, maar de route naar de Bachalpsee is een klassieker: zes kilometer lang, prima te doen. Het bergmeer is kristalhelder en spiegelglad, waardoor de bergtoppen in het water worden weerspiegeld.
Wij besluiten er drie kilometer aan te plakken en lopen richting de berg Faulhorn. Naarmate we hoger komen, worden de paden natter en de sneeuw dikker. Het contrast tussen de groene hellingen lager in het dal en de witte wereld om ons heen wordt steeds indrukwekkender. We merken dat de Alpen weinig boodschap hebben aan Nederlandse fietskuiten, dit is pittig klimmen. Toch blijft het uitzicht verslavend. Als we wat uren later terugkeren bij de Bachalpsee, is de rust van de ochtend verdwenen en blijkt opnieuw dat vroeg opstaan z’n voordelen heeft.
Ook de panoramaroute tussen Männlichen en Kleine Scheidegg is zo’n wandeling die je minstens één keer in je leven gedaan wilt hebben. Met de pieken van de Eiger, Mönch en Jungfrau voortdurend in beeld is het bijna onmogelijk om door te lopen, want na elke bocht blijkt het uitzicht weer mooier te worden. We doen opvallend lang over een route die officieel easy-peasy is en telkens halen we de fotocamera uit onze tas. Bij Berghaus Grindelwaldblick bestellen we drankjes en besluiten we langs dezelfde route terug te wandelen. Sommige vergezichten mogen best een tweede ronde krijgen.
HET DAL IS
VERDWENEN
ONDER EEN
WITTE DEKEN,
ALLEEN DE
BERGTOPPEN
PIEPEN
ERTUSSENUIT
Het doet ons denken aan wat we ooit lazen over een onderzoek van psycholoog Dacher Keltner, van de Universiteit van Californië, Berkeley. Zijn werk levert al jaren een consistent beeld op van wat awe, ontzag of verwondering, doet met mensen. Keltners onderzoek bevestigt dat wow-momenten – vooral wanneer je berglandschappen en sterrenhemels ziet – samenhangen met stressvermindering en een groeiend gevoel van verbondenheid en zingeving. Samengevat toont zijn onderzoek aan dat verwondering een tegenwicht vormt tegen de moderne neiging tot stress, competitie, isolatie en voortdurend met jezelf bezig zijn. Ervaringen in de grootse natuur beschouwt Keltner daarom niet als een luxe, maar als iets wat fundamenteel kan bijdragen aan psychologisch welzijn. We begrijpen die Keltner wel, want turend naar het bergmassief voelen dagelijkse zorgen en gepieker ineens relatief klein.
Het autovrije dorp Wengen blijkt een volgende onverwachte favoriet. Minder beroemd dan Lauterbrunnen, minstens zo sfeervol met kleine winkels in gezellige straten. Ook een verrassing is de Northface Trail vanuit het dorp Mürren. Zodra we Mürren verlaten, lijkt het alsof we de enige mensen zijn. We koersen voorbij boshutten, een beek met bruggen en door alpenweides waar de herfst zich aankondigt. Overal wandelen we vrijwel alleen. Omdat veel ruis wegvalt, ontspant ons lijf en voelt ons hoofd lekker leeg. Maar het absolute hoogtepunt vinden we aan de voet van de Eiger. Waar veel bezoekers vanuit Eigergletscher doorreizen naar Jungfraujoch, het hoogstgelegen treinstation van Europa, kiezen wij voor de Eiger Trail. Zodra de kabelbaan boven de wolken uitkomt, worden we stil – wat is dat toch met die knappe vergezichten, we kunnen niet eens meer een normaal gesprek voeren als de natuur zich van haar mooiste kant laat zien.
Het dal is hier verdwenen onder een deken van wit, alleen de bergtoppen piepen ertussenuit. De wereld teruggebracht tot lucht, rotsen en sneeuw. Nou blijkt die wandeling énigszins avontuurlijker dan verwacht: in het begin wandelen we gemakkelijk, maar hogerop ligt al flink wat sneeuw en sommige stukken vragen veel meer concentratie dan we vooraf ingeschat hadden. Kán zijn dat ons optimisme het wint van ons verstand, dus echt tippen durven we deze route niet, maar de beloning is groot als voor onze ogen de wolken in slo-mo wegtrekken en het dal tevoorschijn toveren. Een uitzicht dat onmogelijk volledig op een foto past – een pijnlijk besef voor de fotografielovers die we zijn. We zien alpensneeuwhoenders tussen de stenen scharrelen, verder spotten we geen levende ziel. Beneden, bij Alpiglen, wacht eindelijk een terras. We blijven veel langer zitten dan gepland, zo weinig zin hebben we in de terugtocht naar de bewoonde wereld.
Zo’n week Zwitserland hoeft niet per se te draaien om luxe hotels en dure diners. Natuurlijk kost een cappuccino hier meer dan thuis en zijn de prijzen soms slikken – zoals toen we een taartje à dertien euro aftikten. Volgens Eurostat, statistiekbureau van de Europese Unie, liggen de prijzen voor restaurants en hotels in Zwitserland gemiddeld 37 procent hoger dan in Nederland. Daar kun je maling aan hebben, maar doen zoals wij is ook een optie: met een hutje, krat boodschappen en zelfgesmeerde broodjes kom je verrassend ver. De bonnetjes natellend komen we op een prijs van 973,14 euro per persoon, voor campingverblijf, kabelbanen, gondels en treinritten, en hier en daar een koffie en koek.
Uiteindelijk herinneren we ons niet wat er precies in onze koelbox zat. Wel dat we boven de wolken liepen en ons zalig alleen op de wereld voelden.•
Dit artikel is afkomstig uit LINDA.LOVES – LET LOVES RULE lees hier het hele magazine.
'In deze Franse stad vind je op iedere hoek een bakkerij die je dieetplannen de nek omdraait'






























































