Er zijn momenten in een rechtszaal die je niet snel vergeet, aldus Monika van der Marel in haar columns. Ze schrijft tweewekelijks voor LINDA. over strafzaken, onverwachte wendingen en alles wat je tegenkomt wanneer je dagelijks laveert tussen onderwereld en rechtszaal.
Mijn gedachten dwalen deze dagen steeds weer af naar de beveiliger die afgelopen week in Overasselt werd doodgeschoten. Een man van 51 die gewoon aan het werk was toen zijn leven, van het ene op het andere moment, met geweld werd beëindigd. Ook hij is iemands zoon.
Na een ongeluk met een paard kon hij zijn oude beroep als vrachtwagenchauffeur niet meer uitoefenen. Maar stilzitten was kennelijk geen optie. Hij haalde zijn beveiligingspapieren en begon opnieuw. Als beveiliger werkte hij met plezier bij grote evenementen, zoals de Nijmeegse Vierdaagse. Slechts een paar dagen voor zijn dood stond hij bij dancefestival Decibel Outdoor nog zijn mannetje. En toen kwam Overasselt.
'Voor de familie van de vermoorde Lisa (17) staat het leven al bijna een jaar stil. Elke zitting is er één te veel'
Het is nog niet door de politie bevestigd wie op dinsdag 1 september rond vier uur ’s nachts melding maakte van een verdachte situatie bij een woning aan de Ewijkseweg in Overasselt. Toch krijg ik de gedachte niet uit mijn hoofd dat hij het misschien is geweest. De bewaker die daar die nacht zat om een woning te bewaken en die plotseling een grote groep gewapende mannen zag naderen.
Misschien belde hij de politie. En vanzelfsprekend waarschuwde hij de mensen in het huis. Mogelijk heeft hij precies gedaan waarvoor hij daar zat. Of er op hem is geschoten omdat iemand hem zag bellen, of omdat de mannen die daar die nacht rondliepen ieder besef van de waarde van een mensenleven waren kwijtgeraakt, zal uit onderzoek moeten blijken. Vaststaat dat hij die nacht was ingehuurd om een omstreden woning in Overasselt te beveiligen.
Overasselt. Tot voor kort wist ik niet eens dat het bestond. Een groen dorp met zo’n 2.800 inwoners, waar veel mensen elkaar kennen en waar je eerder denkt aan fietsen langs weilanden dan aan gemaskerde en gewapende mannen in de nacht.
Maar de woning aan de Ewijkseweg kende een geschiedenis. In 2024 en 2025 kwam het pand in het nieuws vanwege gewapende mannen in de omgeving, een ontplofte vuurwerkbom en schoten. Het perceel werd meerdere keren tijdelijk door de burgemeester gesloten. Volgens online berichtgeving had de eigenaar al eerder beveiliging ingeschakeld. Later zou die beveiliger zelfs zijn vervangen door een auto die ’s nachts bij de woning werd neergezet, met daarin een pop in beveiligingskleding.
En nu zat daar een echte man. In zijn zwarte BMW, die hij begin dit jaar nog trots op Facebook zette. Hij zou pas een paar dagen met de nieuwe job bezig zijn geweest en er vrolijk over hebben verteld. Dat er rond het huis weleens was geschoten, zou hij hebben geweten. Dat hij dacht aan een klus waarbij hij zijn leven riskeerde, lijkt uit de verhalen van mensen om hem heen allerminst.
Tegen een goede vriend zou hij zelfs hebben gezegd: “Ik word daar slapend rijk.” Een luchtige opmerking, vermoed ik. Zo’n zinnetje dat je tegen een maat zegt zonder te beseffen dat onbekenden het een paar dagen later op internet zullen ontleden alsof het iets zegt over wie jij was en over wat jij verdiende.
'Stemmen in Bouchra's hoofd zeiden dat ze haar halfzus Anouk moest doden'
Want de man was nog maar nauwelijks dood of de toetsenbordrechters dienden zich alweer aan. Mensen die hem niet kennen, weten ineens precies wat hij had moeten weten. Welk risico hij bewust zou hebben genomen. Wat voor man hij was. Op sociale media worden zelfs opmerkingen gemaakt over zijn uiterlijk. Alles onder het inmiddels bekende vrijbriefje: “Het is gewoon mijn mening.”
Maar sinds wanneer geeft een mening je het recht een doodgeschoten man door het slijk te halen? Wat weten wij eigenlijk van hem? Dat hij na een noodlottig ongeluk niet bij de pakken neerzat, maar zich omschoolde tot gediplomeerd beveiliger. Dat hij voor zijn moeder zorgde, voor wie hij mantelzorger was. Dat hij zo vaak hij kon naar zijn paard Sir Lewis ging, dat hij samen met een manege-eigenaar had. Dat mensen met wie hij werkte hem omschrijven als iemand die zijn vak met overgave deed. En vooral: dat hij die fatale nacht aan het werk was.
'Voor de familie van de vermoorde Lisa (17) staat het leven al bijna een jaar stil. Elke zitting is er één te veel'
Hoe hij het gevaar van deze opdracht heeft ingeschat, weten we niet. Hoeveel hem precies is verteld, weten we evenmin. En wat zich die nacht in Overasselt heeft afgespeeld, is zo extreem dat het nauwelijks past bij een dorp dat vooral bekendstaat als een plek waar je mooi kunt wandelen en fietsen.
Het lijkt een scène uit een slechte actiefilm. Een gebeurtenis in een gewelddadige game. Alleen gaan de acteurs in films na de aftiteling weer naar huis. Hij niet.
Dat is misschien wel het wrangste aan slachtoffers van geweld: iedereen kan na hun dood over hen praten, van alles over hen schrijven, maar zijzelf kunnen niets meer rechtzetten. Hun naam verschijnt in de krant. Hun foto’s worden gedeeld. Oude berichten worden opgediept. Een grap tegen een vriend wordt ineens bewijsstuk. En mensen die hen nooit hebben ontmoet, bouwen uit een paar losse snippers een compleet karakter.
Gelukkig zijn er ook de andere verhalen. Van degenen die hem wél kenden. Collega’s die met hem werkten. Mensen die hem tegenkwamen. Personen bij wie hij soms opdook in een TikTok-live. Zij schrijven over een heel andere man dan het personage dat vreemden op sociale media inmiddels van hem hebben gemaakt. En dan denk ik aan zijn moeder. Een vrouw die haar zoon na zijn werk niet meer thuis zag komen. Aan het moment waarop er misschien bij haar is aangebeld en agenten haar kwamen vertellen dat haar kind was doodgeschoten. De man die met liefde voor haar zorgde. Haar vlees en bloed. In één nacht verdwenen.
''Jan van de BSO' werd betrapt met een meisje (2) op zijn schoot, er blijken nog 13 slachtoffers te zijn'
Zijn profielfoto op Facebook is niet eens een foto van hemzelf, maar van zijn paard Sir Lewis. Misschien zegt dat uiteindelijk meer over iemand dan alle analyses van wildvreemden bij elkaar. Hij hoefde kennelijk niet zo nodig zelf op de voorgrond. Zijn wereld bestond uit de zorg voor zijn moeder, zijn werk, zijn gitzwarte paard Sir Lewis en vissen in zijn spaarzame vrije tijd. Collega-beveiligers herdenken hem als een strijder die zijn werk met overgave deed. Dat een collega tijdens zijn dienst als schietschijf is geëindigd, kunnen ze nauwelijks bevatten.
Inmiddels zijn 35 verdachten aangehouden. Misschien zal uit het onderzoek blijken dat de beveiliger degene was die die nacht alarm sloeg. Misschien ook niet. Maar laat hem niet verantwoordelijk zijn voor het geweld dat hem is aangedaan. Hij kan zichzelf namelijk niet meer verdedigen. Dus voordat je iets lelijks schrijft over een doodgeschoten man die je nooit hebt gekend, kun je ook besluiten het niet te doen. Niet iedere gedachte hoeft online. Niet iedere mening verdient een publiek.
Soms is zwijgen geen zwakte. Soms heet het respect. Voor een beveiliger die naar zijn werk ging en nooit meer thuiskwam. En voor een moeder die haar zoon verloor.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Wie hem zo van achteren ziet zitten, zou niet vermoeden van welke ernstige feiten hij wordt verdacht'
