Sommige dingen veranderen nooit, hoeveel tijd er ook overheen gaat. Ter ere van de zeventigste verjaardag van mijn moeder gingen we een weekend weg. Mijn broertje, zus, moeder en ik. En alle aanhang, dus in totaal waren we met een groep van dertien.
Eigenlijk bereikte ze in januari al deze mooie leeftijd, maar het was nogal een opgave om een gat in alle agenda’s te vinden waarop iedereen kon, dus werd het pas april. We namen onze intrek in een park met huisjes. Zo’n park waar ook een zwembad is, een snackbar en een winkeltje voor de noodzakelijkste boodschappen. Laatstgenoemde hanteert, zoals altijd op zulke plekken, prijzen waar een paard de hik van krijgt, maar dan heb je voor een kleine vijf euro wel hagelslag bij het ontbijt.
'Hij is zo’n jongen die alles over alles weet en dat graag met de wereld deelt, maar nu is-ie voor het eerst even stil'
Mijn lieve moeder is zo verstandig geweest om drie aparte huisjes te boeken. We zijn immers decennia verder sinds we voor het laatst met elkaar in een huis gewoond hebben. Drie huisjes, voor elk van haar kinderen één, en zij sliep bij ons in huis. Op de vrijdagavond, de aankomstdag, aten we met z’n allen in ons huis de pastasaus die mama al thuis gemaakt had.
En meteen was het alsof we terug waren in ons ouderlijk huis in Waddinxveen. Mijn broertje en ik schieten meteen weer in de modus van wie de hardste grappen kan maken. Ook doen we ons best om ervoor te zorgen dat er geen enkele groepsfoto is waar we normaal op staan. Allebei overblijfsels uit onze jeugd. Tot grote frustratie van mijn ouders stonden we, weken na thuiskomst als de fotorolletjes waren ontwikkeld, steevast op elke foto gekke bekken te trekken. Zo bereikte er nooit ook maar één afdruk een fotolijstje. Net als vroeger denkt mijn zus er het hare van.
'Noem me een sentimentele spons, maar ik vrees nu al het moment dat ze het nest verlaten'
Ook in het zwembad blijkt dat we de trucs die we vroeger deden veelal nog kunnen. Het begint wat roestig, maar bij de zesde poging lukt het zowaar om op elkaars schouders te staan en er weer af te springen. Net als vroeger. Boys will be boys. Wat wél veranderd is, is dat we niet meer alleen twee broers en een zus zijn. Inmiddels zijn we ook alle drie ouders, van in totaal zes kinderen. Die zien elkaar wel, maar natuurlijk altijd te weinig, dus in het begin is het even aftasten. Daarna breekt het ijs en hebben ze elkaar al snel gevonden. Er wordt druk gespeeld en ze zijn met elkaar in de weer.
Op zondag, als de middag op zijn einde loopt, zijn we nog even met de hele groep naar het zwembad. In een streep zon zit daar vanaf een afstandje te kijken onze moeder, en de oma van zes kinderen. Ze kijkt om zich heen met de tevredenheid van een verlichte monnik. “Heb je het naar je zin, mam?”, vraag ik. Ze glimlacht en zegt: “Jullie zo met elkaar samen zien en de kinderen die het zo naar hun zin hebben met elkaar, gelukkiger kun je me niet krijgen.” Ik hoop dat ze nog veel jubilea mag vieren, dat we daar met elkaar bij zijn en dat ze dan weer zo straalt.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Misschien heb ik een hoofd om je hart bij uit te storten, maar dit verhaal nam wel een heel bijzondere wending'
