Anderhalve week geleden was het Moederdag. En zoals ieder jaar meldde mijn vrouw daags van tevoren dat ze echt geen cadeaus wilde. Hooguit iets dat door onze dochters was gemaakt.
Als ik dan per se een cadeau wilde geven, dan moest ik dat maar aan m’n eigen moeder doen. Dat doe ik al ieder jaar, in de vorm van een enorme bos bloemen, maakt u zich geen zorgen. Maar ik mocht dus niks kopen voor mijn vrouw, want ze is niet mijn moeder, ook al vind ik haar de beste moeder van de wereld. Ook een bedankje waard lijkt me. En dus hield ik het maar bij de traditionele wentelteefjes met vanillesuiker, frambozen, bessen en een kopje muntthee.
'Ineens besefte ik dat ik absoluut géén 22 meer ben, maar 40, en dat je prioriteiten in het leven kennelijk verschuiven'
Ook zouden we gaan lunchen bij een tentje aan het water in de buurt. Normaal gesproken kun je daar niet reserveren, maar voor Moederdag hadden ze een uitzondering gemaakt, dus reserveerde ik een tafeltje voor vier. We kwamen daar rond het middaguur aan en de chaos was al compleet. Er was slechts één iemand in de bediening voor het hele, en forse, terras. En ook binnen achter de bar stond een vrouw met een verhit hoofd bestellingen weg te werken. Tussen het maken van twee cappuccino‘s door keek ze me aan en vroeg alleen maar: ja? Ik gaf aan gereserveerd te hebben voor vier personen en verwachtte dat ze ons naar een tafeltje zou begeleiden, maar ik bleek de druppel die haar emmer deed overlopen.
‘Wij nemen nooit reserveringen aan’, schreeuwde ze. Achter me stond een vrouw die zei dat ze óók een tafeltje had geboekt, en ze wist zelfs nog bij wie. Nou dat is dan jammer, ging de boze barvrouw verder. De reserveringen zijn niet bij mij gemaakt, ik ben hier de baas en ik beslis dat ze allebei komen te vervallen.
Even stond ik met mijn bek vol tanden, maar gelukkig vulde zij alweer de stilte. Als je wil, mag je kijken of er ergens plek is op het terras, maar ik denk het niet. En nu moet ik verder. Omdat we toch al helemaal daarnaartoe waren gegaan, en er verder aan horeca niks in de buurt zit, besloten we toch maar even op het terras te kijken of we een plaatsje konden vinden. Er bleek precies nog een klein tafeltje vrij, weliswaar maar voor twee personen, maar de meisjes waren toch al in het zand aan het spelen.
Een kwartier lang gebeurde er niks en het meisje dat in haar eentje een heel terras probeerde te bestieren, was drukker met overleven dan met zien wie haar allemaal probeerden te wenken. Aan het tafeltje naast ons vroeg ik of ik even de menukaart mocht lenen. Dat mocht, maar ik kreeg er ook een waarschuwing bij: ze hadden al drie kwartier geleden twee kopjes koffie besteld en nog steeds niks gekregen. Dat beloofde weinig goeds. Ik keek mijn liefste aan, het was immers haar dag, en vroeg wat ze wilde. Zullen we maar weer gaan?
Onverrichte zaken vertrokken we weer naar huis. Daar slingerde ik de frituurpan aan en de televisie. Met een bord minifrikandellen en bitterballen op schoot keken we met z’n vieren een familiefilm. Links op de bank zat mijn vrouw, daar tussenin onze dochters en daarna ik. Met z’n vieren onder een dekentje, snacken en film kijken. Misschien wel de perfecte Moederdag.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Daar sta ik dan, midden in de nacht, in mijn onderbroek op straat'
