De jongen die gids zou zijn op de duik die ik ging maken kwam uit Nederland. Hij was 22 en had voor 5 maanden op Bonaire gezeten. Vandaag was zijn laatste werkdag, daarna ging hij weer terug naar ons koude kikkerlandje. Hij keek er niet per se naar uit.
Zijn haar was helemaal wit en zijn huid zongebruind door maanden aan zon en zee. Hij deed me denken aan mezelf, maar dan een half leven geleden. In 2009, ik was toen 23, zat ik zelf een aantal maanden op Curaçao als buitenlandstage voor mijn opleiding tot gymleraar. Ook ik werkte als gids bij een duikschool. Behalve duiken was er vooral veel tijd voor feesten en drinken. Dat het ook nog tot een stageverslag diende te leiden was van latere zorg.
Uit zijn verhalen maakte ik op dat er weinig veranderd was. Je verdiende weinig, maar wat er binnenkwam ging op aan deze tijd tot een avontuur maken dat je nooit zou vergeten. Die avond zou hij naar een feest in een club gaan. Of ik niet ook mee wilde, want het zou heel tof worden. Ik voelde enige trots dat ik als man van middelbare leeftijd werd uitgenodigd door de jeugd. Maar ik werd er ook wat weemoedig van. De tijd dat mijn enige echte verantwoordelijkheden waren om de mensen die met me mee onder water gingen weer veilig terug te brengen en een leuke dag te bezorgen, ligt ver achter me.
'Er waren steeds meer opstootjes tijdens vluchten, of we dus een beetje rekening met elkaar wilden houden'
De enige zorgen die er verder waren, waren overzichtelijk. Er moest gegeten, gedronken en genoten worden. Voor de rest zouden we wel zien. In dat licht was het niet zo verwonderlijk dat toen mijn ouders toendertijd bij me op bezoek kwamen op Curaçao, ze een brief mee hadden van de hogeschool van Den Haag. De baas van de opleiding verzocht me vriendelijk doch dringend iets anders te gaan doen met ons beider tijd, aangezien mijn prioriteiten duidelijk niet bij mijn opleiding lagen.
Er waren vrij weinig studiepunten behaald in de voorgaande jaren, daar ik iets te veel aan “we zien wel” had gedaan. In bijna vier jaar opleiding had ik voor anderhalf jaar aan punten weten binnen te slepen. Als ik het niet met zijn advies eens was, mocht ik hem bellen om mijn standpunten uit de doeken te doen. Zo gezegd, zo gedaan.
Op kerstavond 2009 vloog ik, na een half jaar en ook hoogblond en zongebruind, terug naar Nederland, ik had immers nog een studie af te ronden. Dat zou nog wel tot begin 2011 duren, maar het diploma kwam er. Na de duik ging het weer over de feestavond die op stapel stond. Ik vertelde dat ik die avond met mijn vrouw een mooi restaurant had geboekt om een avond uitgebreid te tafelen. Hij keek me aan alsof ik gek was.
De laatste keer dat ik het licht zag worden, omdat ik tot het ochtendgloren in de lampen hing, is al zo lang geleden dat ik niet meer zou weten wanneer het precies was. Ineens besefte ik dat ik absoluut géén 22 meer ben, maar 40, dat je prioriteiten in het leven kennelijk verschuiven – en dat dat helemaal goed is.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Het zou de bijzondere schooldag compleet verpesten en dat wilde ik absoluut niet op mijn geweten hebben'
