We hebben een nieuwe gadget in Huize Versteegh: een eeltverwijderaar. Dat is een soort kleine kaasschaaf die ze ook bij de pedicure gebruiken. Ze kunnen daarmee, en ik weet dat dit heel goor gaat klinken, plakjes eelt van je voet afschaven.
Ik ben op zo’n leeftijd gekomen dat mijn onderrug protesteert na een nacht verkeerd liggen, er overal steeds meer haar groeit – behalve op de plek waar je het het liefste wil – en dus dat mijn voeten veranderen in schuurpapier.
'Ik betrap mezelf op gekke fouten die me doen beseffen dat ik twee weken rust wel kan gebruiken'
Oud: iedereen wil het worden, maar niemand wil het zijn. Onder de hielen stikt het van de kloven en aan de zijkant van mijn grote tenen steken hopen eelt uit.
Natuurlijk zou ik voor het ultieme gemak kunnen gaan en mijn voeten kunnen laten verzorgen door een professional, maar aangezien ik me behoorlijk geneerde tussen vrijwel alleen maar vrouwen bij de pedicure, is dat bij één bezoek gebleven. En dat is al zeker een half jaar terug, dus mijn voeten hadden het wel weer nodig.
Mijn vrouw kwam aan met de eeltschaaf. Nu kon ik eindelijk dezelfde poezelige en zachte babyvoetjes hebben als wanneer ik het daar liet doen, maar dan in de veilige omgeving van mijn huis. Dan ziet het er net zo raar uit, maar zijn er minder ogen om te oordelen.
Vol enthousiasme ging ik aan de slag met het ding en ik moet eerlijk zeggen: het werkte fantastisch. Al snel lag er, wederom excuses voor de smerige omschrijvingen hier, een hoopje dode huid op de vloer. “Gadver”, zei mijn dochter die langsliep. Kennelijk ben je zelfs thuis niet helemaal veilig voor een afkeurend oordeel. En ze had nog gelijk ook, want het was ook gadver. Als een beeldhouwer keek ik steeds waar nog wat weggehaald diende te worden en dan ging de schaaf erlangs. Na elke haal zag ik een nieuw plekje waar nog wel wat af kon.
“Haal je niet te veel weg?” Mijn vrouw zat vanaf de bank te kijken hoe ik geconcentreerd bezig was. Je moet er nog wel op kunnen lopen hè. Zij zag al lang aankomen waar het mis zou gaan. Die details zal ik je hier besparen, maar laten we het erop houden dat ik iets enthousiaster ben geweest dan verstandig was.
'Ze keek er triomfantelijk bij, alsof ze zojuist een uitvinding had gedaan die de wereld zou veranderen'
Zowel mijn beide grote tenen als mijn hielen zijn inmiddels bedekt met pleisters. Pleisters die halverwege de dag vervangen moeten worden, omdat mijn sokken anders onder de rode vlekken zitten. Als ze al blijven zitten, want pleisters en voeten gaan blijkbaar niet goed samen. Sporten gaat ook al een week niet, omdat mijn zolen dat op dit moment niet aankunnen. Klein leed, ik weet het, maar toch.
Je kent dat gevoel als je uitschiet met een kaasschaaf en ineens een plakje van je knokkel meeneemt? Precies dat. Maar dan aan mijn voeten. En wel vijf keer. Dit is dus waarom mensen vijftig euro betalen om hun voeten door iemand anders onder handen te laten nemen. Dan toch maar mijn angsten onder ogen komen, over mijn gêne heenstappen en plaatsnemen in de salon. Maar dit nooit meer.
Volgende week maar eens een neustrimmer proberen, want zo iemand ben ik dus geworden sinds ik veertig ben.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Helaas is er iemand die de verantwoordelijkheid niet kan dragen, en die iemand ben ik'
