Dag en nacht klaarstaan, alles regelen, de boel in goede banen leiden en alle ballen hoog houden. In de rubriek Met de mantel der liefde vertellen mantelzorgers hoe het écht is om te doen wat ze doen.
Wendy (51) staat haar grote liefde Alexander (56) bij, nadat hij in 2024 een hersenbloeding kreeg.
In 2019 gaat het stel samenwonen, nadat ze elkaar via werk, Wendy heeft een familiebedrijf in de bouw en Alexander was uitvoerder van een kraanbedrijf, leren kennen. In 2023 is de verbouwing af en voelt het huis echt als de plek waar ze samen, ook als samengesteld gezin, een heerlijke toekomst tegemoetgaan. “We hadden eindelijk alles op de rit, het huis was af, de kinderen hadden een eigen plek en het leven voelde onbezorgd,” vertelt Wendy over de eerste maanden van 2024. Maar op 5 april van dat jaar wordt Alexander getroffen door een hersenbloeding.
“Hij kwam eerder thuis dan ik had verwacht en was aan het zweten. Hij stond bij de deur te tollen en zei dat zijn kop uit elkaar barstte. De dokter bellen vond hij niet nodig, maar hij leek dwars door mij heen te kijken, dus de alarmbellen gingen af.”
Na het even te hebben aangekeken besluit Wendy toch naar het ziekenhuis te bellen, die sturen meteen een ambulance. “Toen ik naar boven liep om dat te zeggen trof ik hem op de grond aan.” Daarna gaat het snel, Alexander wordt uit het huis gehaald door de brandweer en onderweg op de snelweg kwamen artsen uit de traumahelikopter in de ambulance assisteren. “Het was net een slechte film waar we in beland waren.”
Wilma's man (59) is rolstoelgebonden door een hersenbloeding: 'We lachen samen en genieten elke dag'
In het ziekenhuis krijgt Wendy te horen dat haar man een zware hersenbloeding heeft gehad. Ze zeggen haar dat ze er rekening mee moet houden dat hij de nacht niet haalt. “Hij is geopereerd en de volgende ochtend werd hij ‘wakker’. Zijn ogen waren nog dicht, en zijn linkerkant was verlamd, maar er was wel een teken van bewustzijn.” De mantelzorg begint meteen. “Ik ben niet bekend met de zorg, dus ik was meteen op mijn hoede, alert, ik keek mee. En ik was ook al met de toekomst bezig, wat gaat er na het ziekenhuis gebeuren?”
Als Alexander na drie weken het ziekenhuis verlaat, gaat hij naar een revalidatiecentrum. Er wordt besloten dat hij 12 weken kan blijven. “Het was voor mij vanzelfsprekend dat hij naar huis zou komen, maar er moest dan beneden een bad- en slaapkamer gerealiseerd worden.” Voor Wendy is het een race tegen de klok, anders kan het zijn dat Alexander tijdelijk naar een verpleeghuis moet. Dat wil ze koste wat kost voorkomen. “Ik heb in die periode in overlevingsstand gestaan en geleefd op adrenaline. Verbouwen, het huishouden en gezin draaiende houden, het bedrijf runnen en me zorgen maken over Alexander.”
Tijdens de revalidatie heeft Alexander maar een doel: lopen. “Dat is hem zover gelukt,” vertelt Wendy trots. “Hij kwam op een brancard binnen bij de revalidatie, maar kon bij zijn ontslag weer kleine stukjes lopen.”
De verbouwing is op tijd af, dus Alexander kan mee naar huis. “Het was wel even vreemd en wennen. Voor hem vooral omdat hij er vier maanden niet was geweest en in een totaal ander huis terechtkwam en omdat hij weer in de gewone wereld moest meedraaien.” Wendy legt uit: “In de revalidatie bevond hij zich tussen gelijkgestemden, maar nu kwam de klap omdat het een confrontatie was met zijn oude leven.” Ze beschrijft die periode als donker. In de maanden die volgen zien ze pas echt de schade die de hersenbloeding heeft aangericht.
Alexander en Wendy bij thuiskomst, tekst gaat verder onder de foto.
Marion (69) is de mantelzorger van haar man Ton (68): 'Nu, 12 jaar na het herseninfarct, denk ik: we hebben het geflikt'
Voordat Alexander thuiskomt wil Wendy alvast thuiszorg inschakelen, maar dat blijkt moeilijker dan gedacht. “De wachtlijsten waren zo lang, we waren op onszelf aangewezen. En zo is het ook gegaan. Ik ben als mantelzorger verzorger, soms pedicure, huishouder, administratief werker etc.”
Na het revalidatiecentrum volgt Alexander nog anderhalf jaar drie keer per week therapieën. “Dat hielp, maar inmiddels is het maximale bereikt. De aansturing vanuit zijn hersenen werkt niet meer volledig, dus dit is het. En de vermoeidheid nekt hem vooral, dat beperkt hem in het functioneren.” Ze zijn daar samen een weg in aan het zoeken, wat kan er wel en waar ligt de grens. “Als hij niet genoeg rust, betalen we daar de prijs voor. Die dagen zijn dan heel donker, dan verliest hij de moed.”
Op goede dagen genieten ze van de kleine dingen: een kop koffie, een rustig etentje. “Maar bijvoorbeeld verjaardagen bij andere mensen moeten we bijna altijd overslaan. Thuis vieren we het klein, met een eindtijd.” Het is een groot contrast met het leven wat ze hiervoor leiden. “Alexander ging het liefst als laatste pas weg, gezelligheid kende geen tijd.”
In de afgelopen jaren is Wendy vaak onbegrip tegengekomen. “Vaak hoor ik ‘ja, maar hij is er nog’ en ‘hij loopt toch weer?’ Maar mensen zien niet wat er zich allemaal achter de voordeur afspeelt: het verdriet, de onmacht, frustratie.” Ze pleit voor écht luisteren. “Vul niet in, minimaliseer gevoelens niet. Op 5 april is Alexanders leven hoe hij het kende gestopt. Hij werd wakker in het ziekenhuis en alles was anders. Hij kwam terug in een ander huis, in een ander lichaam, en hij kon niet meer werken, dat was zijn passie.”
Voor Wendy is dat anders, vertelt ze. “Ik ben hem bijna verloren, maar hem weer zien opkrabbelen. Daar hou ik me aan vast. Hij is bij me en ik zorg ervoor dat hij zo comfortabel mogelijk kan leven.” Afgelopen jaren hebben ze beiden moeten wennen aan de nieuwe situatie. “Stapje voor stapje, het is meer een kwestie van aanvaarden dan accepteren. Samen staan we sterk. We zijn plotsklaps in een volgende levensfase gekomen, de mooiste jaren van ons leven samen lagen eigenlijk voor ons, maar die hebben we nu overgeslagen.”
“Het is een zware situatie, die op sommige dagen zwaarder valt dan op andere. Maar ik ben een optimist en ik probeer het altijd te relativeren. We moeten toch het beste ervan maken,” aldus Wendy. “Onze liefde voor elkaar helpt ons erdoorheen.”
“Samen uit, samen thuis, dat is altijd ons motto gebleven. Hij is de man waarvan ik hou, de liefde van mijn leven, dus ik deed en doe de mantelzorg met alle liefde. Alles is anders, maar de liefde is gebleven.”
De trots van Wendy en Alexander: hun samengestelde gezin.
Heb je een vraag of wil je gewoon even je verhaal kwijt? Bel de Mantelzorglijn: 0307606055.
Mogen wij ook jouw mantelzorgverhaal opschrijven? Mail dan een korte beschrijving naar lezer@linda.nl met als onderwerp ‘Mantelzorg’ en vermeld je telefoonnummer. Mocht je liever anoniem je verhaal willen doen, dan kan dit uiteraard ook.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
Tamara (52) zorgde tien jaar voor haar moeder met alzheimer: 'Ik heb me aan mijn belofte gehouden'
Jujube Zeguers (26) is freelance redacteur voor LINDA.nl en schrijft het liefst over mensen en hun bijzondere verhalen. Ze woont in Delft met haar verloofde en is dol op reizen, lezen en podcasts.
