Voor Saskia de Jong (46), locatiemanager in de ouderenzorg, getrouwd en moeder van Merel (20), Max (18), Mirthe (17), Mylan (13), Manoek (12) en Meez (7), is kleedgeld dé manier om het thuis een beetje eerlijk te houden.
En, minstens zo belangrijk: om haar kinderen iets bij te brengen over geld én duurzaamheid.
De hele maand april staat LINDA.nl in het teken van geld. Onder de noemer ‘fix je financiën’ delen we praktische handvatten om je eigen bonen te doppen. Lees alle artikelen hier.
“Vanaf de twaalfde verjaardag krijgt elk kind, zodra de kinderbijslag wordt gestort, 150 euro kleedgeld. Dat is iedere keer weer even schakelen. Zóveel geld ineens op je rekening. Soms zien we dat het er in no time doorheen gaat aan lekkere broodjes bij AH To Go en knutselspulletjes bij de Action. Dan zeggen we daar niets van.
Maar als er vervolgens paniek uitbreekt – ‘Mám, ik heb sokken nodig, maar geen geld meer!’ Tja, dan loop je maar een poosje met blote voeten in je schoenen tot het volgende kwartaal. Ik maak geen uitzonderingen en betaal geen Tikkies vooruit, want dan verdwijnt het hele idee van eigen verantwoordelijkheid en leren omgaan met een budget.”
Het geven van kleedgeld begon in het gezin van Saskia ooit vooral uit praktische noodzaak. Met zes kinderen wil je overzicht, structuur en geen gedoe over wie wat krijgt. Acht jaar geleden besloten Saskia en haar man daarom om hun oudste dochter kleedgeld te geven, volgens de richtlijnen van het Nibud. “Daar kijken we sowieso al naar, ook bij welke bedragen we moeten geven aan zakgeld en later bij kostgeld. Zodra een kind achttien wordt, vragen we een kleine bijdrage.” Het advies was om met twaalf jaar te starten met kleedgeld. “Destijds kwam dat neer op zo’n 50 euro per maand en daar zijn we eigenlijk nooit meer vanaf geweken. Nu ik erover nadenk: we zijn qua bedrag dus totaal niet met de inflatie meegegaan.”
Elke keer als de kinderbijslag binnenkomt, verdeelt Saskia het geld netjes over de rekeningen. Wordt een kind achttien, dan stopt het. Voor de jongste, Meez van zeven, koopt ze de kleding nog gewoon zelf. Met die 600 euro per jaar moeten de kinderen hun hele kledingkast op peil houden: (sport)kleding, jassen, ondergoed, pyjama’s, sokken en schoenen. “Met één uitzondering: mijn man en ik betalen de helft mee aan winterjassen en seizoensschoenen, tot maximaal 50 euro. Dat zijn echt diepte-investeringen, daar helpen we graag bij. Scoren ze een paar sandalen voor 30 euro, top. Maar wil iemand ineens kneiterdure sneakers? Dan gaan we wel even zitten: weet dat wij maar 50 euro meebetalen. Wil je ze dan wel echt graag hebben?”
Gelijke monniken, gelijke kappen – en dat werkt verrassend goed, merkt Saskia. Ze hoeft niets meer bij te houden en hoeft ook niet met ieder kind afzonderlijk te shoppen. “En ja, soms loopt er eentje met blote voeten, maar over het algemeen gaat het hartstikke goed. Het zijn ook echt kinderen van nu. Ze zijn gek op aanbiedingen, Vinted, Marktplaats en de kringloop. Zelfs Mylan van dertien struint al graag vintagewinkels af en komt dan glunderend thuis met een leren jack van drie euro.
Onze Mirthe is als enige juist meer van de merken en dol op nieuwe spullen van America Today, Jack & Jones, Puma en Vans. En New York Yankees-petten – die wil ze per se nieuw. Maar die betaalt ze dan zelf, van haar bijbaan. Ze loopt twee krantenwijken en verdient zo’n 500 euro per maand. Daarmee kan ze net wat luxer shoppen, al blijft de uitverkoop favoriet. Max maakt er weer een sport van om dure Nikes voor een paar tientjes op Vinted te scoren. En Manouk doet veel aan ruilhandel met vriendinnen. Vriendinnen van haar hebben een maat groter, dan wisselen ze leuke items met elkaar uit.”
Wat dat betreft lijken ze op hun moeder. “Ik houd ook kledingruilavonden met vriendinnen en koop bijna alles bij de kringloopwinkel of vind parels in de weggeefhoek. Nieuwe spullen vind ik karakterloos en ik ben echt tegen fast fashion. Er is al zo’n megakledingberg. Ik zeg ook altijd tegen mijn kinderen: heb maar geduld. Er komt genoeg voorbij, soms moet je alleen even wachten.”
Dat geduld past ze zelf net zo goed toe. “Laatst hadden we een nieuwe inbouwvaatwasser nodig. Dan ren ik niet direct naar de witgoedwinkel, maar houd ik weggeefsites extra goed in de gaten. En ja hoor, niet veel later vond ik er gratis een die precies paste. Voor de woning van onze oudste dochter Merel heb ik zelfs de hele inboedel bij elkaar gesprokkeld in de weggeefhoek, inclusief wasmachine en airfryer. We hoeven het financieel niet te doen, maar duurzaamheid vind ik gewoon belangrijk.”
Toch blijft het soms schipperen. “We hebben hele mondige kinderen en ik geef toe: in veel dingen heb ik niet altijd een ruggengraat. Dan is het verleidelijk om toch weer te helpen. Natuurlijk schoppen ook zij tegen beperkingen en bedragen van het kleedgeld aan. Laatst had een van de meiden bedacht dat ze een dure trui kon kopen door deze winter geen schoenen te halen. Creatief, maar dat is dus niet de afspraak: schoenen móéten. Op dat soort momenten is het heerlijk om te kunnen verwijzen naar het Nibud. ‘Kijk, dit is gewoon de onderbouwing, het advies van de overheid.’ Mij dus niet bellen of appen, je wacht maar tot het volgende kleedgeld binnen is.”
Het Nibud adviseert op haar site geen vast bedrag aan kleedgeld, maar geeft wel richtlijnen gebaseerd op onderzoek. De gemiddelde scholier (12-18 jaar) krijgt ongeveer 50 euro per maand. Voor een compleet kledingpakket inclusief winterjas en schoenen adviseren zij minimaal 75 per maand, afhankelijk van wat er van het budget betaald moet worden.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
Van zakgeld tot kleedgeld: wanneer begin je en wat zijn andere spelregels als het gaat om geld?
