De man van Wendy (39) was moe, impotent en depressief. En toen begon hij ineens raar bezitterig te doen met zijn telefoon.
Wendy (39): 'Ik zag hoe zijn collega's naar ons keken en toen voelde ik dat iedereen daar meer wist dan ik'
Oproep
Voor de iconische LINDA. rubriek Verlaten Vrouw/Vrouw Verlaat, zoeken we vrouwen die willen vertellen over hun laatste breuk. Ben je onlangs in de steek gelaten of heb je zelf een relatie verbroken?
Mail ons dan en vertel anoniem je verhaal. Zie het als even lekker vrijuit praten tegen iemand zonder oordeel, zonder adviezen, alleen een luisterend oor en een empathische pen. Zodat je misschien eindelijk die nare periode enigszins kunt afsluiten. Meedoen? Mail naar redactie@linda.nl.
Ongeluk
“Als dat ongeluk niet was gebeurd, waren we misschien nog steeds samen. Maar dat blijft natuurlijk gissen. We reden op de snelweg. Edwin en ik zaten met een bevriend stel in de auto. Ineens was daar een spookrijder. Ik zag hem niet, dat schijnt mijn redding te zijn geweest, want een lichaam dat onheil ziet naderen, zet zich schrap. Hoewel ik wekenlang op de intensive care heb gelegen, was ik er van iedereen nog het beste aan toe.
De vriend die reed, overleed ter plekke. Mijn man zat naast hem, hij kreeg het hele dashboard in zijn buik, zijn lever en milt waren gescheurd. Mijn vriendin die naast mij had gezeten, was ook zwaargewond. Een arts zei: ‘Het is een mirakel dat jullie nog leven, maar een nog groter wonder zou het zijn als jullie huwelijk dit gaat overleven. Weinig liefdes zijn tegen zo’n drama bestand.’ Wij dachten: dat komt wel goed. Wij praten zo veel met elkaar, we zouden het meteen in de gaten hebben als een van ons ergens mee zat.
Catharine (52): 'Hij biechtte de namen op van alle vrouwen met wie hij achter mijn rug iets begonnen was'
Wij zouden altijd samen blijven
Achttien en twintig waren we toen we elkaar leerden kennen en we wisten zeker dat we altijd samen zouden blijven. Toen mijn vader jong overleed, had Edwin me enorm bijgestaan, ook deze ramp zouden we samen de baas worden. En zo leek het ook te gaan. We werden in verschillende ziekenhuizen behandeld. Toen ik bij mijn moeder thuis revalideerde, lag hij nog steeds op de ic, en kon ik hem dagelijks bezoeken. Omdat we allebei nog geen dertig waren, herstelden we relatief snel. Dachten we.
Want acht jaar na het ongeluk kreeg mijn man op een avond ineens een epileptische aanval en hoewel niemand het echt goed kon verklaren, moet het wel met het verkeersongeval te maken hebben gehad. Ik belde een arts, ik belde zijn moeder, en op dat moment kreeg hij opnieuw een aanval. Een hele reeks onderzoeken volgde. Mijn man werkte in de luchtvaart, hij was doodsbang zijn baan te verliezen. Een epileptische aanval op zijn werk zou hem in de WAO kunnen doen belanden. En dan zou de toekomst van die prachtige man van net 33 voor altijd verwoest zijn. Maar gelukkig liet zijn werkgever hem blijven.
Xandra (55): 'Ik was financieel afhankelijk van hem, nu krijg ik 60 euro per week voor boodschappen'
Hij werd een andere man
Hij kreeg zware medicijnen voorgeschreven die aanvallen in de toekomst moesten voorkomen. In de bijsluiter lazen we over de mogelijke bijwerkingen. Impotentie was er een. We lachten erom. Ik zei: ‘Nou schat, dat zal jou in elk geval niet overkomen.’ Maar het gebeurde wel.
Onze seks was altijd goed geweest en na het ongeluk iets waarbij we ook troost hadden gevonden bij elkaar, iets wat ons in een andere wereld trok, een waar het ongeluk geen rol speelde. Maar nu dat wegviel, werd hij onzeker. Niet alleen in bed, in alle opzichten. Hij werd een andere man. Door de medicijnen was hij voortdurend moe. Zijn blik werd leeg, hij raakte depressief. In de jaren die volgden werd dat alleen maar erger. En hij begon ook zo raar bezitterig te doen met zijn telefoon, alsof hij geheimen had. Dat maakte mij achterdochtig.
Verliefd op een collega
Ik veranderde ook. Het was of in onze liefdesverhouding geen constanten meer waren. Mijn hele karakter werd anders. Ik werd steeds sneller kwaad en tegen mijn zin ook almaar baziger, omdat hij nooit meer initiatieven nam. Ik kreeg een hekel aan mezelf. En intussen begon het gevoel dat hij vreemdging steeds meer te knagen. Hij ontkende.
Ik sprak erover met mijn zus en schoonzus tijdens een avond naar de film, zij lachten me uit. ‘Hij?’, riepen zij in koor. ‘Ik verdenk nog eerder mijn eigen man.’ Maar ik was er niet gerust op. Een paar weken later op een rustige woensdagavond – ik zat achter mijn laptop en hij op de bank – vertelde hij ineens dat hij verliefd was geweest op een collega. Maar dat was nu voorbij, zei hij er in één adem achteraan, dus verder doorvragen had geen nut. Ik was sprakeloos. Met een zin sloeg hij de grond onder mijn voeten weg en maakte me monddood.
Ellis (52): 'Zijn nieuwe liefje was de dochter van een vriendin van ons, ze had nog op onze kinderen gepast'
Relatietherapeut
Later, bij de relatietherapeut bij wie we hulp zochten, wilde ik opnieuw weten wat er dan allemaal was gebeurd. Maar ook zij drong er bij mij op aan het verleden achter me te laten. ‘Hij zegt toch dat het voorbij is’, zei ze op een gegeven moment streng, ‘en dat hij door wil met jou.’ ‘Ja, dat hoor ik’, antwoordde ik. ‘Maar wat is het nut van therapie als we het er niet over mogen hebben? Waarom vertelde hij over die verliefdheid als het onbelangrijk was?’ Hij dreef steeds verder weg.
Tijdens onze lang geplande reis naar India zei hij ineens: ‘Dit zou weleens onze laatste vakantie samen kunnen zijn.’ Ik herinner me ook dat we in een tweepersoonsbootje over de Black Waters voeren door een idyllisch landschap. Hij werd gebeld door zijn moeder en ik hoorde hem zeggen met die matte stem: ‘Ja hoor, het is wel leuk hier.’
Opnieuw een andere vrouw
Hij raakte steeds meer afgestompt. En radeloos, denk ik. Zo radeloos dat hij uiteindelijk opnieuw vreemdging en mij verliet voor een andere vrouw. Ik betrapte hem nadat ik een tijdje op mezelf was gaan wonen omdat het thuis niet meer uit te houden was. Ik liep ons huis in om iets op te halen en hoorde hem een gesprek voeren met een vrouw. Hij sprak op een toon die hij al zo lang niet tegen mij had gebruikt. Zo aardig, leuk en lief.
Katinka (43): 'Hij schreeuwde dat hij nooit van mij gehouden had en dat hij nooit kinderen had gewild'
De pijn gleed als een scherp mes door mijn hart en maakte me ineens dood- en doodmoe. Al die tijd had hij zich gedragen als een slachtoffer en had ik geprobeerd hem erbovenop te helpen. Hoe ik ook aandrong, nooit had hij geprobeerd een creatieve oplossing te vinden voor het impotentieprobleem. Er zijn toch nog zo veel andere dingen die je in bed kunt doen dan alleen ‘de daad’. Maar ik kon hem eenvoudig niet bereiken.
Onrechtvaardig
Het voelt heel onrechtvaardig dat hij allang had opgegeven terwijl ik nog kansloos aan het vechten was. Ja, hij had het zwaar. Ja, zijn medicijnen hadden hem veranderd, maar hij had nog steeds de verantwoordelijkheid voor zijn en ons leven.
De feesten op zijn werk stonden erom bekend dat er veel werd gerommeld tussen het personeel. Hij wilde daar nooit iets mee te maken hebben, zei hij altijd. Maar toen ik tegen het einde van ons huwelijk met hem op een bruiloft was van een collega, zag ik hoe ze naar ons keken en voelde ik dat iedereen daar meer wist dan ik. Eind mei 2012 was het tussen ons definitief voorbij. Ik heb me voorgenomen nooit meer verliefd te worden op een man die een jongen is gebleven, en alleen nog maar iets te beginnen met iemand die volwassen genoeg is om welke sores dan ook recht in de ogen te kijken.”
Dit artikel verscheen eerder in LINDA. 152
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
‘Het maakte hem kennelijk niet uit met welke vrouw hij sliep, zolang het maar niet met mij was’
