Carla (47) hoorde negentien jaar dat ze niks waard was, maar was te murw geslagen om bij haar man weg te gaan.
“Negentien jaar lang heb ik ons gezin laten manipuleren door deze man. Ik was getuige van ieder vernederend woord, ieder vernederend gebaar. En ik greep niet in. Ik deed niets om mij en de kinderen te bevrijden. O, ik herinner me zijn telefoontjes nog zo goed.
Dan speelden de drie kinderen vredig in huis en werd ik van het ene op het andere moment gesommeerd te gaan koken, want vroeg eten paste in de planning waarin hij alleen met zichzelf rekening hield. ‘Wat wil je eten?’, vroeg ik dan, ‘en wat wil je morgenochtend voor je ontbijt?’ ‘Spaghetti met rode saus’, was het antwoord. ‘Kwark met vruchten en verse jus’, want meneer was van het afvallen. Maar wel iedere dag veel alcohol drinken. Hij was er nooit en kwam alleen als hij zin had. En als hij ging skiën met zijn familie en ik zei dat het mij ook weleens leuk leek om mee te gaan, antwoordde hij: ‘Nee, dat is voor de jongens.’
Tara (36): ‘Hij trok in bij de buurvrouw, ook een schoolpleinmoeder'
Ik leerde hem in 1996 kennen in de kroeg. Een man van bijna twee meter, waar ik graag naast liep. Het was of ik tien centimeter groeide in zijn buurt, of ik meer waard werd. Dat zei hij later ook altijd: ‘Door mij ben je van een dubbeltje een kwartje geworden. Je hebt nu mijn poen, je hebt een auto, red jezelf maar.’ Tijdens een van onze eerste afspraken hielden mijn knieën niet meer op met trillen, zo vereerd was ik met zijn aandacht. Hij was een man die in een grote auto reed, goed verdiende in zijn eigen bedrijf, en zich op goede momenten kon gedragen of ik de personificatie van de hemel was. We gingen uit eten, we sliepen in hotels, hij kocht cadeaus voor me – het kon niet op. En als we ruzie hadden liet ik me paaien met een fles Chanel. Maar dat er iets niet klopte merkte ik eigenlijk al vrij snel.
Ik woonde in een klein huisje waar hij me maar zelden kwam opzoeken. Ik vond dat jammer, maar was ook vol begrip. Natuurlijk moest hij hard werken, hoe kon hij anders zo veel geld verdienen? De anonieme briefjes van vrouwen die me lieten weten: ‘Ik weet niet wat je in deze man ziet, want ik heb eergisteren nog het bed met hem gedeeld’, negeerde ik. Waarom zou ik vrouwen geloven die niet eens hun naam onder hun briefjes durfden te zetten, en niet de man die ik inmiddels op een voetstuk had geplaatst?
Soms zag ik dubieuze sms’jes op zijn telefoon, maar als ik hem daar voorzichtig op aansprak, had hij altijd wel een verklaring. Een jaar of tien geleden verhuisden we naar een grote villa en gingen we voor het eerst echt samenwonen. We hadden toen al een zoon en ik was zwanger van de tweede. Ik was verrukt, nu zouden we eindelijk een echt gezinsleven krijgen. Hij zei: ‘Ik krijg nu veel meer tijd om bij jullie te zijn.’ Maar dat gebeurde niet, in dat grote huis met uitzicht over heidevelden begon de eenzaamheid pas echt.
Ik werd een hysterische vrouw die haar man smeekte een paar uur met zijn kinderen door te brengen. Een keer met Pinksteren, het was prachtig weer, wilde ik naar buiten, maar hij ging drinken met zijn broer en vrienden en kwam ’s avonds laat wankelend thuis.
Je kunt je afvragen waarom ik kinderen wilde met deze man, maar achteraf kan ik niet anders dan concluderen dat zij – samen met het klaarzetten van het ontbijt, op tijd koken, het huis poetsen, het verzorgen van de paarden – mijn manier waren om mijn huwelijk in stand te houden.
Een vriendin zei eens: ‘Mooi dat huis, mooi die tuin, mooi die verbouwingsplannen, mooi als je altijd alleen bent.’ Iedereen zag de beklemmende werkelijkheid, behalve ik. Ik bleef me afvragen wat ik moest doen om zijn humeur te verbeteren.
Ella (42): ‘In ons huwelijk wilde hij nooit met me zoenen. Was dat de reden van zijn plotselinge vertrek?'
Stelde ik onredelijke eisen? Had ik hem misschien onbedoeld beledigd? Ik vocht iedere dag voor hem en hij wilde niks. Ik werd ziek, kreeg een zware buikvliesontsteking, maar de verzorging van de kinderen en de dieren liet hij aan mijn moeder over. Voor mezelf maakte dat niet eens zo veel uit, maar de kinderen hadden een vader nodig. Soms belde hij vanuit de auto: ‘Gooi de jongens en jezelf mooi in de kleren, we gaan uit eten.’
Maar na een paar keer hadden onze kleuters daar geen zin meer in. Die wilden ravotten, niet in een chic restaurant zitten. Dus ging ik alleen met ze naar een waterplas in de zomer en de vakanties, als ik maar zorgde dat ik op tijd thuis was voor het eten. Als je dag in dag uithoort dat je niets waard bent, geloof me, dan ga je dat vanzelf geloven. ‘Je krijgt geen cent als je weggaat’, zei hij ook nog. ‘We zijn op huwelijkse voorwaarden getrouwd, weet je nog?’ Mijn moeder zei: ‘Carla, ik had je slimmer verwacht. Dat je dit allemaal laat gebeuren.’ Ik hoorde haar aan en gaf haar gelijk maar was verlamd en murw.
Elise (44): 'Zat ik ook nog een nacht in de cel, wat een vernedering'
Het werd 2012. Op een ochtend stond hij onder de douche. Ik trok net het dekbed recht toen ik een sms-piep hoorde op zijn telefoon naast het bed. Ik las: ‘Dat is de dag saai beginnen zonder jou, lekker ding.’ Hij had deze vrouw onder de naam van een automatiseringsbedrijf gezet. Ik liep naar hem toe en vroeg: ‘Wat betekent dit?’ Hij begon te zweten en te beven.
Mijn intuïtie zei me dat het zijn secretaresse was, dat ordinaire wicht met de piercings, maar natuurlijk ontkende hij alles. ‘Je houdt je mond, je kijkt niet meer op mijn telefoon en je ziet wel wanneer ik thuiskom’, was zijn reactie. Dat hield ik drie weken vol, toen zei ik: ‘Ik geloof dat we moeten praten.’ Hij antwoordde: ‘Ja, ik heb er ook geen plezier meer in.’ Vervolgens pakte hij zijn spullen en vertrok. Deze keer bleef hij vier maanden weg, en in die vier maanden heb ik alleen maar gehuild. Ik had geen idee hoe ik een leven alleen moest aanpakken, ik was als de junk die plotseling was beroofd van zijn drugs.
Pas vorig jaar september verliet hij mij definitief. Nadat ik hem had gevraagd een uur later te gaan sporten zodat hij nog even met zijn kinderen kon spelen. Hij keek me koel aan: ‘Ik maak je niet gelukkig, ik ga van je scheiden.’ Toen vertrok hij, al heeft hij nog wel zes weken lang zijn was gebracht. Langzaam maar zeker kruip ik onder zijn juk en wreedheid vandaan. Voor het eerst zie ik niet alleen de voordelen van zijn vertrek, maar beleef ze ook.
Binnenkort ga ik verhuizen naar een mooi huisje aan de rivier. Ik hoef geen rekening meer te houden met zijn grillen, ik kan eten wanneer ik wil en hoef zijn dronken buien niet meer te tolereren. Mijn oudste zoon is opgehouden met stotteren en mijn middelste zoon slaapt weer de hele nacht door. En ik heb ontdekt dat getrouwd zijn op huwelijkse voorwaarden niet betekent dat ik geen recht heb op alimentatie. Daar zal hij van opkijken.”
Dit artikel verscheen eerder in LINDA. 142, lees hier meer van Verlaten Vrouw.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
Esther (52): ‘Ik dacht: zolang ik hem niet boos maak, is er niks aan de hand’
