Het kwartje viel toen Annabel (53) zes jaar geleden naar Oprah keek. ‘Ik wist opeens: hij heeft een vriendin.’
“Ik heb een aap beschaving bijgebracht en toen hij alle kunstjes kende, is hij vertrokken. Mijn man en ik kwamen uit heel verschillende milieus. Allebei zochten we een uitweg door te kiezen voor iemand uit een totaal andere wereld. Ik wilde afstand nemen van het schijnheilige cultureel hoogstaande milieu, hij wilde weg van zijn gevoelsarme, kleinburgerlijke familie.
Rond de twintig waren we. Als drenkelingen klampten we ons aan elkaar vast, in de hoop dat de ander de redding zou zijn van een definitieve ondergang. Hij zocht de emoties van mij, ik de rust van hem. Maar een balans, een evenwichtige gelijkwaardige verhouding is er nooit geweest. Ik dacht: misschien is dat ook wel veel gevraagd. Want wie heeft zo’n verhouding nou wel?
‘In ons bed lag de grootste junk uit de buurt’
Alles, van etiquette tot hartstocht, heb ik hem bijgebracht en ik schepte daar plezier in. Bij hem thuis werd alleen gelet op hoe netjes de kasten waren, niemand die het verschil zag tussen kaviaar en haringkuit. In het begin kon hij geen mes vasthouden, geen zin normaal uitspreken. Ik bracht hem de etymologie van allerlei woorden en begrippen bij en legde uit dat hij mensen moest aankijken als hij tegen hen sprak.
Toen hij zijn heao-scriptie schreef, heb ik die gecorrigeerd en de prijs die hij ervoor ontving heb ik altijd een beetje als mijn prijs beschouwd. De zorgzame rol lag me wel, het is nooit met tegenzin geweest dat ik mij als een moeder over hem ontfermde. Hij was bovendien ongelooflijk knap en ik vond mezelf altijd lelijk.
Maar funest voor de liefde en de erotiek was mijn onderdanigheid wel. Afhankelijkheid is een splijtzwam voor een huwelijk. Als ik weer eens dure kleren mocht uitzoeken, voelde ik me als een hoer. Een aalmoes voor een bedelvrouw. Ik had natuurlijk mijn been stijf moeten houden en wel gewoon werk moeten zoeken of in ieder geval een bezigheid die mij waardering gaf.
Maar in plaats daarvan heb ik mij willens en wetens naar de achtergrond laten schuiven en heb ik mij dienstbaar gemaakt aan het gezin en aan hem, de alsmaar succesvoller wordende zakenman met grootheidswaan en een Bentley. Zijn zakenrelaties ontving ik met uitgebreide maaltijden in het stadspaleis van drieduizend vierkante meter waarin wij woonden met onze drie kinderen en de teckels. Gooische Vrouwen was er niks bij.
'Hij stapte in zijn eentje in de auto, liet mij en de kinderen achter op de camping, en reed weg'
Ik was natuurlijk een blok aan zijn been. Een drie jaar oudere vrouw die thuis de kasten inruimde en ook steeds vaker ziek werd, last kreeg van evenwichtsstoornis. Letterlijk uitgeput van het willen behagen. Ja, ik snapte het wel, ik had eigenlijk nooit begrepen wat die rijzige man uit dat bekrompen milieu in mij zag. Dus ja, toen hij zijn fortuin en culturele bagage bij elkaar had, lag het voor de hand dat hij verliefd werd.
Hij was 44, ik 47 en zij 36. Ze was een advocate die hem hielp bij de verkoop van zijn bedrijf. Al snel bleek er geen redden meer aan. Al moest er een uitzending van Oprah aan te pas komen, om mij de schellen van de ogen te doen vallen. De maanden ervoor had ik rondgelopen met een onbestemd ongemakkelijk gevoel waarvan ik de oorzaak niet kon thuisbrengen.
Toen ik naar die bedrogen vrouwen bij Oprah keek, begreep ik ineens hoe de vork in de steel zat. Die vrouwen vertelden bijvoorbeeld over het plotselinge gebrek aan zin in seks bij hun mannen. In hun getuigenissen herkende ik alle kenmerken van de overspelige. Wat was ik stom geweest dat ik dat verband niet zelf veel eerder had gelegd. Maar waarom zou ik ook? Toen ik hem jaren geleden leerde kennen, leed hij zwaar onder de breuk met een vriendinnetje. ‘Doe me dat nooit aan’, had hij mij laten beloven.
‘Houden ván, deed ik alleen van hem’
Aan het einde van die Oprah-uitzending, midden op de dag, belde ik hem. ‘Ik wil dat je me nu eindelijk eens vertelt wat je al die tijd verzwegen hebt.’ Het was grootspraak. Ik had geen enkel hard bewijs om mijn verdenking te recht vaardigen. Ik hoopte en verwachtte zelfs dat hij zou zeggen: ‘Waar heb je het over?’ Maar hij zei: ‘Ik kom er nu meteen aan.’
Zes onschuldige woorden. Je zou ze zelfs empathisch kunnen noemen, maar volmondiger had hij zijn schuld niet kunnen bekennen. Hij ging dus vreemd. Alles wat ik niet wilde horen zou hij straks vertellen. Ik voelde me wegzinken als Alice in Wonderland, kwam terecht in een vrije val in een enorme kuil zonder bodem. Hopeloos trachtte ik houvast te vinden aan de wanden, maar zonder succes. Ik tuimelde en tuimelde en tuimelde. En toen hij even later voor me stond, ging het precies zoals ik verwachtte.
Geleund tegen het Aga-fornuis in de smaakvolle Etro-combinatie die ik die ochtend voor hem had klaargelegd, vertelde hij over zijn liefde voor de advocate. Hij opperde zelfs nog de mogelijkheid van een menage à trois. En ik was mijzelf inmiddels zo kwijt dat ik die optie ook nog even overwoog. Zijn verhaal had verder niet veel om het lijf en was eigenlijk snel verteld.
De scène was bijna filmisch. Dat fornuis, die mooie keuken, die mooie man. Het gekke was, ik was niet ineens kwaad. Daarvoor kende ik hem te goed: zijn onzekerheden, het dal waaruit hij de afgelopen twintig jaar omhoog geklommen was, de arrogantie die zijn plotselinge rijkdom met zich had meegebracht. Ik was verdoofd met mededogen, wanhoop en vergeefs verlangen. Diezelfde avond nog raakte ik een psychose. Een bevriende huisarts heeft me een kalmerende injectie gegeven waarvan ik een week later pas bijkwam.
Het duurde toen nog een paar weken voor hij definitief vertrok en alle intussen gerezen hoop op verzoening voorgoed stukmaakte. ‘Ik ga nu weg’, zei hij op een dag en pakte zijn tas en verdween. ‘En de kinderen dan’, zei ik. ‘Ik ga nu weg’, herhaalde hij tegen hen. Pubers waren het nog, ze hielden me als bange konijntjes vast. Dat gaf de doorslag. Dit moest het begin worden van een nieuw leven. Het was allemaal te absurd, te meedogenloos, te wreed.
Ik kon niet langer treuren om een man die mij zo duidelijk verachtte. Na een paar maanden fladderen ontmoette ik mijn huidige echtgenoot. Hij respecteert mij wel. Ik schilder nu, heb exposities en ben veel gelukkiger. Maar een happy end is dit niet. Want de schade die is aangericht bij mij en mijn kinderen is blijvend en heeft diepe groeven gemaakt. Misschien vervagen de littekens met de tijd. Maar helen zullen ze denk ik nooit.”
Dit artikel verscheen eerder in LINDA. 106
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
Sarah (55): 'Hij was 65 jaar en liet mij in de steek voor een vrouw van 33 jaar, vernederend'
