Ik heb het totaal niet zien aankomen. Beduusd staar ik naar het scherm. ‘Ze schrijft: ‘Ik heb niets met geheimen.’
‘Ik wil niet een meisje spelen dat jouw leven leuk moet vinden. Ik wil eerlijk zijn tegen de mensen van wie ik houd.’ Het is haar eerste brief zonder zoen onderin. En het is ook het laatste wat ik hoor van Stefanie.
Als ik haar leer kennen, zuigen we elkaar bijna op. Tegenover me op een stoel gebaart ze druk naar de PowerPoint-presentatie op haar laptop. Devoot somt ze alle voordelen op van haar leverancier. Zij vertegenwoordigt haar baas, ik dan nog de mijne. Na het gesprek belt ze me op.
Eerst is het contact zakelijk, maar al snel mailen we dagelijks met een steeds meer rafelige scheiding tussen offerteprijzen en nieuwsgierigheid. De zinnetjes worden verhalen, soms los en soms serieus, en het eerste cafeetje volgt snel. Het volgende borreltje wordt een etentje. Als verliefde tieners klitten we aan elkaar. Om zo snel mogelijk zo veel mogelijk over elkaar te leren.
High-class escort Amber: 'Hij zit alweer voor de tv en zegt beleefd thank you'
Na een theatervoorstelling raap ik mijn moed bij elkaar. In een stil hoekje van het café ernaast vertel ik haar over mijn tweede wereld. Ze is sprakeloos. Eerst gilt ze het uit. Dan legt ze haar warme hand op mijn arm en gebiedt me alles te vertellen. En dat doe ik. Ze laat me klanten nadoen en anekdotes oprakelen. Eerst ben ik nog onzeker, maar dat is niet nodig, zegt ze. Mijn geheim maakt geen verschil voor haar, anders dan dat het nog leuker wordt tussen ons.
Ze komt haar belofte na. We logeren in elkaars bed. Gebruiken woordjes waarvan alleen wij de betekenis kennen, laten ons fotograferen als glamour girls en ginnegappen over ons geheim. Ze wil mijn werkkleding zien en op de dag dat we samen mijn voorraad glijmiddel aanvullen, koopt ze voor ieder van ons dezelfde sleutelhanger.
Een beer met blosjes op zijn wangen en een roos in zijn poot. Trots knoop ik hem aan mijn sleutelbos. In de maanden erna leggen we ze opzichtig naast elkaar als we afspreken. Tussen de servetjes en gebaksvorkjes, mysterieus op de bar of gebroederlijk naast bitterbalprikkers. Beren moeten ook bijpraten.
High-class escort Amber: ‘Ik lijk inderdaad op zijn vrouw, we hadden zussen kunnen zijn’
Tranen prikken in mijn ogen en mijn hart bonkt in mijn keel. Is dit echt aan mij gericht? ‘Ik houd het niet meer vol’, dansen de letters. ‘In mijn wereld passen geen leugens.’ Een vochtig waas kruipt voor mijn ogen en het scherm vervormt tot een grijze brij. Ik bewonder haar en haat haar tegelijk.
Jaren later haast ik me een keer door de stad. Het is een koude dag in februari en overal hangen valentijnshartjes en stoffen rozen. Voor een etalage staar ik naar een gigantische ansichtkaart met onze beer van Forever Friends. Ik voel een steek in mijn hart. Mijn hand knijpt in mijn jaszak. Aan mijn sleutelhanger bungelt nog steeds het beertje.
Dit artikel verscheen eerder in LINDA. 104
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
‘Ik rol het condoom over zijn herstellende erectie, maar gezellig wordt het niet meer’
