Hij is getrouwd, mailde Jürgen, een Duitse zestiger. Daarom spreken we niet af in zijn woonplaats Bonn, maar in Parijs.
Op een woensdagmiddag land ik en neem een taxi naar de binnenstad. Jürgen betaalt me van zeven tot één, plus mijn ticket en taxi. Vooraf vraag ik me af of ik dan midden in de nacht uit zijn kamer word geschopt, maar hij heeft een hotelkamer voor mij alleen geregeld. “Je kunt de eerste vlucht terug naar Amsterdam nemen of een dagje blijven winkelen. Ik heb je maar zes uur nodig.”
In de hotelbar wacht hij op me, een mager mannetje met een kingsize bril en gouden montuur. Als hij me ziet, wenkt hij me. Wanneer ik zit, legt hij direct zijn hand op mijn knie. “We gaan eten in een leuk restaurant. Maar we nemen daar geen toetje, want dat ben jij.” Hij lacht hard. Ik lach mee alsof ik deze grap nog nooit eerder heb gehoord. In de taxi terug glijdt zijn hand onder mijn rok. “Ik ga je zo oppeuzelen.” Ik laat hem een paar minuten zijn gang gaan en zet dan mijn handtas tussen ons in. In zijn suite duikt hij op me. Onhandig steekt hij zijn vingers in elk gat dat hij tegenkomt. Ik blijf hem corrigeren, maar Jürgen blijft zijn arm lostrekken.
Wanneer hij klaar is voor de daad, duikt hij als Attila de Hun op me, zijn Germaanse knuppel fier overeind gestoken. Pijn doet hij me niet, maar Jürgen beweegt als een neanderthaler. Alles drilt en trilt tot hij met een oerkreet klaarkomt en van me afrolt. “Mein Gott.” Meteen kan ik me voorstellen waarom zijn vrouw hem nog zelden begeert. Op mijn rug naast hem streel ik zijn hand. Hij trekt de deken over ons heen. Niet veel later hoor ik hem zacht snurken. Weggaan mag ik niet. Geduldig tel ik de veertig minuten af waarvoor hij me nog betaald heeft.
Na een halfuur rol ik voorzichtig uit bed, maar als mijn voeten het fluwelen tapijt aanraken voel ik een arm om mijn middel en word ik terug in bed getrokken. “Ik heb nog geen koffie gehad na mijn toetje”, mompelt hij, en trots laat hij me zijn erectie zien. Even twijfel ik, maar dan geef ik hem wat hij wil. Na een nieuwe wildemansactie stommel ik beurs over de gang naar mijn eigen kamer en neem een lange douche. Languit laat ik me in de donzen badjas op bed vallen. Pas na het ontbijt word ik wakker.
Waarom doe ik dit toch, vraag ik me af als ik opsta met spierpijn in mijn billen door het tegenhouden van Jürgens krachtige stoten. Dan zie ik de hotelenvelop onder de deur. Ik tel duizend euro. Op de voorkant staat in hanenpoten ‘Zum Shopping’. Wanneer ik weer overeind kom, voelt mijn spierpijn ineens minder erg. Mein Gott, denk ik, en vanuit de opengeslagen gordijnen kijk ik naar het zonnige terras dat ik gisteren al zo leuk vond en waar ze zelfgemaakte perentaart serveren.
Dit artikel verscheen eerder in LINDA.
High-class escort Amber: ‘Hij droomt al jaren van deze afspraak, maar heeft koudwatervrees'
