Kathelijne (48): 'Ik zette mijn zoon op de wereld met naast me een man die mij overduidelijk niet meer wilde'

‘Wat is er toch met je?’

Ik was in verwachting van de derde in 2000, als ik thuiskwam uit mijn werk wilde ik eigenlijk alleen maar slapen. Maar mijn vijf- en driejarige dochters waren er ook nog en mijn man deed nauwelijks iets in huis. Had-ie nooit gedaan, daar zat ik niet zo mee, maar waar ik me wel zorgen over maakte, was dat hij de laatste maanden zo afwezig deed. En hij viel soms heel erg uit tegen de kinderen. Steeds vaker ging hij ’s avonds uit en kwam dan midden in de nacht pas thuis. Ik ging niet mee uit, met die dikke buik kon ik het niet opbrengen. Maar ook omdat ik zo langzamerhand als moeder van twee kinderen dat hele uitgaan wel ontgroeid was.

Ik ging dus niet naar boven, maar liep de zitkamer in. Hij zat daar heel rustig op de bank. ‘Wat is er toch met je?’, vroeg ik, wat is er in godsnaam aan de hand de laatste tijd?’ Hij draaide zijn hoofd naar me om en zei: ‘Ik zal het je maar gewoon zeggen, ik hou niet meer van je en ik ga weg. Ik kom tekort bij je.’ Hij articuleerde zo kalm en duidelijk dat ik kon merken dat hij die woorden in gedachten vaak had gerepeteerd. Hij meende wat hij zei. En in plaats van kwaad te worden en hem meteen de deur uit te zetten, smeekte ik hem: ‘Maar je blijft toch wel tot de bevalling achter de rug is?’

'Hij wist zelf ook wel dat het niets zou worden met die vrouw, maar toch woont hij nu met haar samen'Lees ook

Het sprookje was kapot

Ik was in shock. Ik zou binnen een maand bevallen van een zoon, onze peuter- en kleuterdochter lagen boven nietsvermoedend in hun bedjes. Ik zag onmiddellijk in dat ik mijn trots, mijn gevoelens moest inslikken. In mijn eentje, met mijn bekkeninstabiliteit zou ik de kinderen niet eens kunnen optillen.

Een praktische overweging die natuurlijk in het niet viel bij het andere, veel wezenlijker probleem: het sprookje, wij samen, wij met ons gezin, dat was kapot. Ik wilde zo intens graag ons geluk vasthouden dat ik niet in de gaten had dat het over was. Eigenlijk had ik de laatste maanden, misschien jaren, in mijn eentje in dat sprookje geleefd, mijn man was ik kwijtgeraakt zonder het in de gaten te hebben.

‘Ik streek de overhemden waarin hij andere dames het hof maakte’Lees ook

‘Ik had de tekenen niet willen zien’

Tijdens mijn tweede zwangerschap had ik veel verdriet gehad, door de dood van mijn vader. Had ik toen al te weinig aandacht gehad voor mijn man? Ik had zo gehoopt dat deze derde zwangerschap zorgeloos zou verlopen. Zo verlangde ik naar die cocon waarin het als zwangere zo goed toeven is, dat ik de tekenen dat het minder ging tussen mijn man en mij niet had willen zien. Want die waren er natuurlijk wel. Soms was hij de halve zaterdag weg, kwam ik op zondagochtend vroeg terug van een nachtdienst, en vertrok hij drie uur later met zijn vrienden naar Ajax, dan zagen we elkaar eigenlijk een heel weekend niet. Want als hij thuiskwam, moest ik weer werken.

Ik was van ganser harte bereid zijn vluchtgedrag te zien als een baldadige reactie op mijn derde zwangerschap. Ik was seksueel minder snel geprikkeld dan hij had gewild. Ik gunde hem alle vrijheid. Wilde hij tennissen? Oké, ga maar. Wilde hij nog snel even een drankje doen met de jongens? Doen joh. Ik hield van hem, maar kon de seks na een lange dag werk, drukke kinderen, het huishouden én die dikke buik niet opbrengen.

‘Ik kom tekort bij je’

En hij nam daar geen genoegen mee. Die vijf woorden: ‘Ik kom tekort bij je’, heeft hij daarna nog vaak herhaald. Hij stemde in met mijn verzoek en stelde zijn vertrek uit. Ja, hij was bereid te wachten tot de baby er was. Intussen vertelde ik, behalve een paar vriendinnen, niemand iets. Zolang anderen niet wisten van zijn komende vertrek leek het minder echt en kon het wellicht nog worden teruggedraaid.

Toen ik een paar weken voor de bevalling in het ziekenhuis belandde, zocht hij me op en kuste me op mijn mond en zei gewone dingen als: tot morgen. Maar ik zette mijn zoon op de wereld met naast me een man die mij overduidelijk niet meer wilde. En toen hij een paar dagen later op een nacht stomdronken thuiskwam, kon ik niet anders dan voorgoed uit mijn droom stappen en hem laten gaan.

Tranen in zijn ogen

Zijn afscheid van onze meisjes was treurig. Onze oudste keek hem vol ongeloof aan toen mijn man zei dat hij ‘niet meer van mama hield’. ‘Maar ik vind mama wel lief’, zei ze. De jongste riep boos dat papa stom was. En weg was hij, naar zijn moeder, die hem met open armen ontving en biefstukken voor hem bakte en zijn boterhammen in partjes sneed.

Om de schade van zijn vertrek voor mijn kinderen zo veel mogelijk te beperken, heb ik advies gevraagd aan een psychologe. Ik heb mijn baas gebeld dat ik na mijn verlof niet meer terug zou komen, want ik had geen idee hoe ik alles moest combineren. Op straat zag ik stellen arm in arm lopen, dan dacht ik: maar die vrouw straalt niks uit en toch loopt die man uiterst tevreden naast haar, hoe is dat mogelijk?

Ik had mijn man thuis alle werk uit handen genomen, en nog was het niet genoeg. Eén keer, kort na zijn vertrek, kwam hij de oudste twee ophalen, maar na een halfuur al belde hij op: het gaat niet, de oudste wil naar huis en de jongste eigenlijk ook. Ik zag tranen in zijn ogen toen hij weer voor de deur stond en dacht: zo, denk er maar eens goed over na, je had een vrouw die van je hield en drie mooie kinderen, en dat heb je allemaal weggegooid.

'Het ligt niet aan jou, jij bent de beste vrouw die ik me kan wensen'Lees ook

Kracht

Het is nu zestien jaar later. Ik zou hem wel een bos bloemen willen brengen voor het feit dat-ie me verlaten heeft. Niet de manier waarop, die blijft onveranderd wreed en als de vriend van mijn dochter haar hetzelfde zou aandoen, zou ik hem naar zijn keel grijpen. Nee, het is vanwege de kracht die het alleen zijn me heeft gegeven. Na een halfjaar vond ik een baan die ik vanuit huis kon doen, waardoor ik niets hoefde te missen van de kinderen. Ik heb altijd fulltime gewerkt, alle rekeningen betaald, schulden afgelost, de kinderen kunnen studeren zonder te lenen.

Een andere man heb ik niet, maar soms heb ik losse contacten en ik kom niks tekort. Het is heerlijk om niets te hoeven overleggen. En hij was er toch niet echt voor me, dan kan ik het maar beter allemaal alleen doen. Hij zocht zijn vrijheid, ik kreeg die van mij er gratis bij. Hij was het niet waard, maar de kinderen dubbel en dwars. Mijn dochter zei laatst: ‘Jij was er altijd, papa doet alsof hij er altijd was.’ Ik ben harder geworden, geloof niet meer in dromen, maar ik ben gelukkig omdat ik besef dat ik voor mijn levensplezier niet per se een partner nodig heb.”

Dit artikel verscheen eerder in LINDA. 149, lees hier meer Verlaten Vrouw.

Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief.

'Bedoelde hij echt dat hij nu al wachtte tot mijn kleuter van vier het huis uit zou gaan?'Lees ook