Maaike (42): 'Diep in m'n hart gunde ik hem een vrouw die hem écht leuk vond'

Eenmalige misstap 

Dit had ik totaal niet aan zien komen. We waren samen sinds mijn zestiende. Een paar jaar eerder was hij eens grauw thuisgekomen en had opgebiecht dat hij gezoend had met een ander, en hoewel ik daar absoluut niet blij mee was, heb ik dat afgedaan als iets wat kan gebeuren als je zolang samen bent. Een eenmalige misstap, stom, vervelend, maar vol goede moed weer verder. En in de periode die volgde was er nooit een aanleiding geweest hem te verdenken van vreemdgaan.

Ook nu, die dinsdag in mei 2012, ontkende hij dat er een andere vrouw was. Hij wist het gewoon allemaal niet meer. ‘Heb je een midlifecrisis?’ vroeg ik. Maar alleen dat woord al maakte hem razend. Zelf heb ik ook gehuild, niet meteen, maar later die avond toen we in bed lagen. Zo hard huilde ik, dat ik niet meer kon stoppen en voor het eerst van mijn leven hyperventileerde. Deze man was al bij me toen ik nog op de havo zat, was hij echt in staat mij te verlaten? En hoe in godsnaam zou mijn leven er zonder hem uitzien?

Onverbrekelijk

Mijn moeder en onze zoon waren ook mee naar Frankrijk – zij hebben niets gemerkt van onze strubbelingen. We gingen gewoon door met vakantie vieren en reden na zeven dagen naar huis, maar bij thuiskomst verdween hij onmiddellijk naar de kroeg. Ik weet nog dat ik dacht: wat raar, we hebben twaalf uur in de auto gezeten en nu wil hij meteen naar zijn vrienden in het café. Maar ach, als hij dat zo graag wil, waarom zou ik hem in de weg staan? En zonder verdenkingen liet ik hem gaan.

Ja, noem het naïef, als je wil. Ik noem het: vertrouwen. Onze band was onverbrekelijk. Vreemdgaan paste niet in mijn opvattingen. En geef toe, zo raar is het toch niet als je er blind van uitgaat dat je man niet vreemdgaat? Trouw is wat mij betreft een van de pijlers van een huwelijk. Natuurlijk, een relatie kan stranden, om vele redenen. Maar ingaan op de verleidingen van een derde, is een bewuste keuze. En niet de meest voor de hand liggende. Zeker niet als je samen een kind hebt. Ik had onze zoon zielsgraag een ongebroken gezin gegund.

Elise (44): 'Ik zei dat ze ons gezin met rust moest laten, maar de volgende avond waren ze weer samen'Lees ook

Toch een ander

Inmiddels heb ik geleerd dat zodra je man zijn telefoon overal mee naar toe begint te nemen, er iets flink mis is. Op een avond kwam het eruit. Onder druk van een goede vriend vertelde mijn man dat hij een ander had. En dit keer was het niet bij een keer zoenen gebleven. Ze zagen elkaar al maanden. Ik wist ook wie ze was. Hij had me ooit het Facebook-bericht laten zien waarin ze contact zocht. We hadden er samen om gelachen en ik had tegen hem gezegd: ‘Schat, wat een casanova ben je toch.’ Haha, had hij gedaan, maar hij verzweeg dat hij toch een berichtje teruggestuurd had.

Toen duidelijk was hoe het ervoor stond, en hij het na twee sessies bij de relatietherapeut al voor gezien hield, dacht ik: goed, dan moet het nu maar echt stoppen ook. Ik blijf niet vechten voor iemand die mij niet meer wil. Daarbij, ook al zou ik zelf nooit troost zoeken in de armen van een ander, ik was me ervan bewust dat ook ik ons huwelijk een beetje had laten versloffen.

Onderliggend gevoel

We leefden, hoe zal ik het zeggen, samen van project naar project. Ons eerste huis, vakanties, een kind. Daarin vonden we elkaar, maar van een echt diepe verbintenis is misschien nooit sprake geweest. We hadden geweldige vakanties en nooit grote conflicten, maar hadden het nooit over onze dromen en fantasieën. We waren dag in dag uit bezig met de BV Gezin, en als we tegen elkaar aan hingen ’s avonds op de bank, gingen de gesprekken meestal over de lopende zaken. Ons huwelijk was te goed om op te breken en te slecht om te kunnen spreken van innig contact.

Ja, we gingen samen wel weekenden weg, heel fijn, maar er was ook zo veel niet, en daar sprak ik niet over. Te moe, geen zin, denken: pfff, laat maar. En toch hield ik van hem. Het klinkt misschien vreemd, maar op een of andere manier gunde ik hem een vrouw die hem leuker vond dan ik. Niet dat ik deze overwegingen meteen die eerste dagen zo koeltjes en duidelijk heb geformuleerd, maar ze waren er wel, als een soort onderliggend gevoel. En ze behoedden me voor wegzinken in rancune. Wil je weg? Oké. Het is niet mijn keuze, het zou nooit mijn keuze geweest zijn. Maar als je voor haar kiest, wil ik ook dat je meteen vertrekt.

Chantal, zwanger van haar vierde kind, werd verlaten door haar man: 'Hij wilde niet langer dit leven met mij en de kinderen'Lees ook

In de steek gelaten hysterica

Eén exces heb ik me gepermitteerd. Toen hij naar mijn zin te lang bleef hangen en brutaal heen-en-weer bleef pendelen tussen ons en zijn nieuwe vriendin, heb ik al zijn kleren in plastic zakken gedaan, die voor de deur van die vrouw gegooid en een blèrende scène gemaakt: ‘Jij wilde stoppen, wees dan in ieder geval consequent. Ga!’ Ze kwamen niet tevoorschijn. Ik zag alleen de gordijnen bewegen en uiteindelijk hoorde ik zijn stem via de intercom.

Ik zag mezelf door hun ogen, dit was belachelijk. Even de in de steek gelaten hysterica zijn is leuk, maar ik wilde geen slachtoffer zijn. Ik heb alle zakken weer in de auto gezet en ben naar huis gereden. Drie weken gaf ik mezelf om te rouwen. Daarna moest het afgelopen zijn. Op 1 augustus ben ik naar de kapper gegaan en kwam er stralend blond uit. Toen heb ik me ingeschreven op de datingsite secretflirt.dating. Voor wat afleiding en om te weten hoe ik na 25 jaar in de markt lag.

Wrokkig ben ik allerminst

Nu, dat kan ik iedereen aanraden. Zo goed was dat voor mijn zelfvertrouwen. Ik leerde die eerste week een man kennen met wie ik eindeloos mailde: er bestonden kennelijk mannen die goed konden schrijven. Op een middag zei hij: ‘Als je wil, kom ik nu naar je toe.’ We zijn nog steeds bij elkaar. En nogmaals, mijn huwelijk was best goed. Maar deze relatie is intenser.

Dit keer zijn ook de dagelijkse dingen fijn. Ik hou van bakken, mijn man zei altijd: ‘Voor mij hoeft een taart niet.’ Maar deze man zegt: ‘Wat zullen we dit weekend eens gaan maken?’ Het is heel simpel, zo gewoon. Ik hoef niet meer op mijn tenen te lopen. Wrokkig over mijn mislukte huwelijk ben ik allerminst. Eerder dankbaar voor de moed van mijn ex. Een huwelijk moet je niet alleen beoordelen op het einde ervan, daarmee doe je elkaar tekort. Er waren genoeg mooie momenten.”

Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.

Salie (30): 'Al tijdens mijn zwangerschap had hij een affaire met haar. Iedereen wist het, behalve ik'Lees ook

Dit artikel verscheen eerder in LINDA. 137