Elise betrapte haar man op vreemdgaan, maar besloot toch een kind met hem te krijgen. En dat was een beetje dom, zegt ze nu.
“Voor zijn huwelijk hadden we een geheime affaire. Daar stopten we mee vlak voor zijn bruiloft. Die zie ik nooit meer, dacht ik, maar een maand later stond hij alweer voor mijn deur. Hij had zijn vrouw verlaten. Dat had me natuurlijk moeten waarschuwen, maar ik dacht: geen enkel leven is zonder risico. Hij trok meteen bij mij in.
Zijn familie, zei hij, had tijd nodig dit allemaal te verwerken, dus die mocht ik de eerste tijd niet ontmoeten. Logisch, vond ik. Als ik zijn moeder was geweest, zou ik ook wel even achter mijn oren hebben gekrabd. Lang stond ik er niet bij stil, ik dacht: ik zie wel. Ik had nogal wat pech gehad in de liefde, maar nu was het of ik ineens wind mee had.



















