Jessica werkte zich suf zodat haar man zich kon ontplooien. Toen begon hij iets met een gezamenlijke vriendin.
“23 was ik en straalverliefd op een vrolijke Amerikaan van achttien die me de hele dag complimenten maakte. Hij wilde acteur worden, en ik zong. We trouwden na een halfjaar.
Om te zorgen dat hij zijn handen vrij had voor audities, nam ik een baan als lerares. En toen één baan niet voldoende bleek, nam ik er nog een tweede bij. Soms bracht ik hem op zaterdag naar een workshop in Amsterdam. Een paar keer zat ik gevaarlijk dicht tegen een burn-out aan, maar we zagen daar geen reden in om de taken beter te verdelen. Ik was gelukkig, heel gelukkig. Is dat niet een merkwaardige eigenschap van de liefde? Je kunt rotsvast geloven in een beeld van jezelf en de ander, dat evenwel zonder behoorlijke aankondiging in duizend splinters uiteen kan vallen.
Kort voor alle ellende begon waren we nog samen naar een musical in Londen geweest. Geintjes makend rollebolden we over het hotelbed. Ik weet nog dat ik dacht: kijk ons, tien jaar getrouwd en nog steeds flirterig en verliefd. Zo eens in de zoveel tijd maakte mijn overgewicht me onzeker, maar hij zei altijd: ‘Maak je geen zorgen, ik vind je mooi zoals je bent.’ Die woorden zoog ik in me op.
Dus toen ik in april 2015, op de ochtend van zijn verjaardag, in het voorbijgaan aan hem vroeg of hij nog van me hield, had ik dat ene antwoord totaal niet verwacht. Van het ene op het andere moment hing er een onheilspellende donderwolk in de kamer die alle speelsheid tussen ons verdreef. ‘Stel niet dat soort vragen’, zei hij nors. Ik draaide me om, wilde zien of hij het meende. Hij was wel vaker slecht gehumeurd en meestal probeerde ik dan zo nuchter mogelijk te blijven, zodat de boel niet zou exploderen.
'Bedoelde hij echt dat hij nu al wachtte tot mijn kleuter van vier het huis uit zou gaan?'
Maar dit keer was ik geïrriteerd dat hij de sfeer bedierf. Op zijn verjaardag nog wel. De avond ervoor had ik me uitgesloofd en pasta carbonara gemaakt, zijn lievelingsmaal. Met al onze vrienden aan tafel. We stonden op het punt naar mijn vader te gaan, zoals elke zondag. En nu hadden we ruzie, hij maakte me aan het huilen.
Koortsachtig ging ik na wat de reden kon zijn van zijn plotselinge stugheid. Hij heeft weer last van zijn sluimerende depressie, dacht ik. Dat wilde ik graag denken, want dan begreep ik hem tenminste en kon ik hem helpen. En god weet hoe graag ik hem hielp, bij alles. Toen hij die ochtend recht in mijn gezicht zei dat hij verliefd was op een ander, drukte ik de paniek weg en schoot vrijwel meteen in de bekende modus van altijd. Kom maar bij mama. ‘Je denkt dat je verliefd bent, omdat je je niet goed voelt’, suste ik.
Achteraf zie ik dat onze relatie al barsten vertoonde sinds het allereerste begin. Onze verhouding was nooit gelijkwaardig. Hij liet zich mij aanleunen. Ik redderde, en hij vond dat prima. Ook al ging dat ten koste van mijn carrière als zangeres, het leek me logisch dat ik er als getrouwde vrouw alles aan deed om de acteurscarrière van mijn man te laten slagen.
Ik verloor mijn rationele blik op mijn werk, zag niet hoe moederlijk mijn verhouding tot hem, maar ook tot onze vrienden was. Dat ik elke zaterdag kookte voor iedereen had natuurlijk iets kloekerigs. Nu denk ik: wat een uilskuiken was ik. Maar toen hield ik mijn opofferingsgezindheid voor huwelijksgeluk, empathie en compassie.
'Het ligt niet aan jou, jij bent de beste vrouw die ik me kan wensen'
Hij bleek niet verliefd op zomaar iemand, maar op het jongste meisje uit onze vriendengroep dat ik beschouwde als mijn jonge zus. Minstens twee avonden in de week was ze bij ons. Een onzeker meisje van pas 21. Ik verweet hem nog haar in een lastige positie te brengen met zijn gevoelens, maar hij zei: ‘Ik heb haar nog niks gezegd, hoor.’
Uit een enorme behoefte erover te praten met iemand die me na stond als familie, nam ik haar nog diezelfde ochtend per app in vertrouwen. Om het niet nog gecompliceerder te maken, repte ik met geen woord over zijn verliefdheid op haar, ik appte alleen dat mijn huwelijk in zwaar weer verkeerde. ‘Je hoeft je over hem en mij geen zorgen te maken,’ schreef ze haastig terug. Huh, ze wist toch van niks? Het was nog net geen schuldbekentenis, maar er klopte iets niet.
Op de avond van 12 april 2015, een week later, zaten we met zijn drieën op de bank, dicht tegen elkaar opgekruld, en keken een film. Ineens kreeg ik een ingeving en vroeg hem zijn telefoon aan mij te geven. Met tegenzin gaf hij zijn toestel, hij moest wel, want niet geven was bij voorbaat bekennen. Ik opende zijn WhatsApp en las alles wat ze elkaar gestuurd hadden, ook het bericht waarin hij haar schreef over zijn filmkus voor een of andere commercial: ‘Ik kon alleen maar aan jou denken.’
Kalm gaf ik hem zijn telefoon weer terug, maar mijn ogen brandden. ‘Gaat het?’ vroeg hij. ‘Ja’, antwoordde ik en sloot me op in de wc. Zij bleef verstijfd zitten. Vanaf de wc stuurde ik hem een bericht: of je stuurt haar nu weg en ik confronteer alleen jou hiermee, of ik confronteer jullie allebei.
Uiteindelijk hoorde ik haar huilend weggaan. ‘Are you having an affair?’, vroeg ik even later. ‘Ja’, antwoordde hij. ‘Ik wil dat je haar niet meer ziet’, zei ik. ‘Or what’, was zijn intens koele antwoord. Dit was het einde.
'Ik verbied mezelf naar hem te verlangen, ook al houd ik in zekere zin nog steeds van hem'
Het gevoel bedrogen te worden door twee geliefden tegelijk was heel onwerkelijk. Twee mensen voor wie ik altijd door het vuur was gegaan, die mij zo wreed in de steek lieten. Hij zei gemene dingen die avond: dat hij nooit van me gehouden had en dat hij alleen met me getrouwd was omdat-ie niks beters kon krijgen. Toen ik hem een klap gaf, ging hij weg.
De dag erna betoonde zij spijt, kwam ze bij me uithuilen. Ik heb haar nog troostend geknuffeld. Tot ik dacht: wie van ons is hier nu eigenlijk de bedrogene? Natuurlijk draaide ze een paar uur later alweer om. Zij gingen verder zonder mij. Het kostte me een jaar om eroverheen te komen, maar nu gaat het goed. Ik heb een man leren kennen die vraagt hoe het met mij gaat, wat ik wil, wat ik denk. En voor het eerst in tien jaar stop ik al mijn energie in mijn eigen carrière, wat me veel meer oplevert dan dat geploeter met de zijne. Volgende week zit ik in de Duitse Idols. En een week later doe ik auditie voor een musical. Ik kan zingen, en ik ga het laten horen ook.”
Dit artikel verscheen eerder in LINDA. 150, lees hier meer Verlaten Vrouw.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
Kathelijne (48): 'Ik zette mijn zoon op de wereld met naast me een man die mij overduidelijk niet meer wilde'
