Chantal, zwanger van haar vierde kind, werd verlaten door haar man: 'Hij wilde niet langer dit leven met mij en de kinderen'

Jarenlang gelukkig

“Hij zette bij wijze van spreken zijn klauwen in me, voor mij was het of ik voor het eerst serieus werd genomen. Door ja te zeggen bewees ik mijn ouders dat ik een volwassen leven aankon. En het pakte goed uit. Ik ben jarenlang gelukkig met hem geweest. We wilden allebei graag een groot gezin en kochten een huis met een stuk land. We hadden allebei een baan en de verbouwing van ons huis vroeg veel van ons. Vrij snel achter elkaar kregen we drie kinderen. Ik was zwanger van de vierde toen het onheil toesloeg.

Dat was op een maandagavond in 1995, de jongste was een jaar oud. Mijn man kwam thuis van zijn werk, ik had al gegeten met de kinderen en ze naar bed gebracht. Hij kwam aanrijden in zijn auto en ik liep naar het fornuis om wat spaghetti voor hem op te warmen. Hij kwam achterom, via de tuin de keuken in. Ik zag rode, betraande ogen. ‘Wat is er gebeurd?’ vroeg ik en dacht aan een aanrijding of iets op zijn werk. Hij keek me niet aan, maar zei: ‘Ik moet je iets vertellen.’ Mijn maag voelde wee.”

'Zijn huwelijk paste hem niet meer, hij liet ons gezin los'Lees ook

‘Ik wil vrij zijn’

“Ik was kwetsbaar ineens. Wat hij ook ging zeggen, ik wilde het eigenlijk niet horen met de kleintjes die vol vertrouwen boven lagen, en de baby in mijn buik. Toen ging hij zitten en zei: ‘Ik wil dit niet langer.’ En hij zweeg weer. ‘Maar wat wil je dan niet langer’, vroeg ik vertwijfeld. ‘Leven met jou en de kinderen’, antwoordde hij. ‘Ik wil vrij zijn.’ Ik wees op mijn buik: ‘Huh, vrij zijn?’ Hij zei met een uitgestreken gezicht dat ik hem die kinderen had opgedrongen. Dat hij nooit kinderen had gewild, eigenlijk. Ik kon niets meer uitbrengen. Wat moest ik antwoorden?

Als hij geen kinderen had gewild, had hij dat toch op zijn minst al na de oudste kunnen laten weten? Ik kon niet eens huilen. Hij huilde ook niet. Als verslagenheid een gezicht heeft, dan was het dat van mij en dat van hem samen. Meer hebben we er niet over gezegd die avond. We zijn gewoontegetrouw in bed gaan liggen. Hij aan zijn kant op zijn rug, ik aan mijn kant op mijn zij, vanwege mijn dikke buik. De volgende dag heb ik gevraagd: ‘Hoe kun je dit verklaren?’ Maar het was of zijn besluit hem net zo overviel als mij. Een leven zonder vrouw en kinderen, was het enige antwoord wat ik kreeg. Zijn enige wens was zo snel mogelijk weg.”

Jose (54): ‘Ik dacht dat ik genoeg liefde had voor ons allebei’Lees ook

Zo oneerlijk

“Hij vertelde het meteen aan de kinderen. Dan was dat ook maar weer gebeurd. De ochtend nadat hij mij het nieuws had gebracht, liep ik achter hem aan naar boven, ik weet nog hoe ik bleef staan bij de kledingkast en hij naar de bedjes ging waar de oudste van vier en de middelste van drie lagen. ‘Papa gaat ergens anders wonen’, sprak hij, ‘want papa en mama houden niet meer van elkaar.’ ‘Jij houdt niet meer van mij’, riep ik.

Voor het eerst werd ik boos. Ik had niks met zijn besluit te maken, het was zo oneerlijk. Hij wilde dit, niet ik. We hadden nooit eerder over scheiden gesproken. Er waren geen ruzies, geen wrevels, noch gesprekken over dromen over een ander leven. Ik mag dan misschien niet tot over mijn oren verliefd geweest zijn, maar ik hield van hem. We hadden een gezin samen. Dat stond met onze piepjonge kinderen nog in de steigers. Net als ons huis. Ik weet zeker, als hij toen niet was weggegaan, waren we nu twintig jaar later nog steeds bij elkaar geweest.”

'De argumenten voor zijn vertrek? Onze seks was al een tijd niks. En mijn gehaktballen waren niet te vreten'Lees ook

Rare en schrijnende tijd

“De kinderen schrokken. De oudste begon te huilen, en de tweede huilde mee. Ik heb ze die dag gewoon naar school gebracht, en mijn man is die middag weggegaan. Naar zijn vriendin, een collega, met wie hij al eerder een duister tripje had gemaakt naar Disneyland, wat ik bereid was aan te zien voor een onschuldig uitstapje met collega’s. Ik zag hem vertrekken met een paar tassen en wat losse spullen. Ik heb zelf zijn kleren opgevouwen, omdat ik onze decennia samen netjes wilde eindigen.

Ik was in shock. Er gebeurde te veel tegelijk. De dag ervoor hadden we het nog gehad over het zoeken naar meer huishoudelijke hulp, omdat het allemaal wat druk was. Nu vertrok hij naar een vrouw, hoewel hij mij net gezegd had dat hij het leven met vrouw en kinderen zat was. Afgezien van een paar ontmoetingen bij een advocaat, was dat ongeveer de laatste keer dat ik hem ooit gezien heb.

Er volgde een rare, schrijnende tijd, waarbij ik onder meer geconfronteerd werd met een geblokkeerde bankpas, en al dat soort ordinaire kwesties waarmee ex-echtelieden elkaar menen dwars te moeten zitten. Ik vond het belangrijk dat hij zijn kinderen bleef zien, ze vroegen naar hem. En dat wilde hij wel, maar alleen de oudste twee. De jongste en de baby die een paar maanden later geboren werd toen hij in het buitenland zat, vond hij te jong om mee te communiceren. Dat is altijd zo gebleven.”

Jessica (34): ‘Hij bleek verliefd op het jongste meisje uit onze vriendengroep, 21 was ze'Lees ook

Voor de vierde keer getrouwd

“Soms stuurde hij cadeaus, die ik netjes onder de kinderen verdeelde, maar die eigenlijk alleen voor de twee oudsten bestemd waren. Omdat ik vond: óf contact met alle kinderen óf met helemaal geen, heeft hij hen eigenlijk nooit meer gezien. Ik vermoed dat hij al tijdens ons huwelijk een dubbelleven heeft geleid. Het gekke is: toen ik zwanger was van de derde had ik op een dag plots het gevoel of mijn keel werd dicht geknepen. Alsof een sjaal te strak om mijn hals zat. Ik denk nog steeds dat dit ermee te maken heeft gehad.

Nu, na meer dan twintig jaar, kan ik zeggen dat al mijn kinderen een zekere schade hebben ondervonden van deze slordige scheiding. Hoewel ze al in de twintig zijn, hebben een paar hun draai nog niet gevonden. Natuurlijk ben ik er zo veel mogelijk voor hen geweest. Maar een gezin heeft een vader nodig. Ik miste een man, iemand met wie ik opvoedkundige zaken kon bespreken, en zij misten een vader die zich om hen bekommerde.

Nadat hij weg was, had ik twee keuzes: mezelf zielig vinden of mijn schouders eronder zetten. Eigenlijk had ik dus maar één keus. Het is pijnlijk te merken dat je nog zo je best kunt doen als moeder, maar dat je een vader nooit helemaal kunt vervangen. Ik hoorde trouwens dat hij onlangs voor de vierde keer getrouwd is. Met een vrouw met vier kinderen.”

Dit artikel verscheen eerder in LINDA. 139, lees hier meer van Verlaten Vrouw.

Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.

Esther (52): 'Pas toen mijn man een ander kreeg, durfde ik bij hem weg te gaan'Lees ook