Hij kon al ontploffen om een vies aanrechtdoekje. Toch ging Esther (52) pas bij haar man weg toen hij een vriendin kreeg.
“Ik viel op hem omdat hij zo stoer was. Dat we niet veel interesses deelden, maakte me niet uit. Samen sporten was voor mij genoeg. We kenden elkaar nog maar kort, toen hij zijn been brak. Voor ik het wist, trok ik bij hem in. Ik was 24, de wens bij iemand te horen zag ik aan voor verliefdheid.
Ik woonde in een huisje waar ik gelukkig was, maar gaf dat op om zijn hond te kunnen uitlaten. Ik deed boodschappen, kookte, deed de was. Aanvankelijk dacht ik weer terug te gaan als hij beter was. Maar toen zijn been genezen was, wilde hij dat ik bleef. En opnieuw liet ik mij overrompelen.
Op een dag toen ik aan het werk was, had hij zomaar zonder overleg mijn spullen opgehaald. Toen ik thuiskwam, zag ik mijn eigen bank op de plaats waar die ochtend nog zijn bank had gestaan. Ook mijn bed verving het zijne. Er was geen weg meer terug. Boos was ik niet. Op een bepaalde manier voelde ik me vereerd. Het was fijn om nodig te zijn, fijn om zo gewenst te zijn. Twee jaar later trouwden we en weer een jaar later werd ik zwanger.
Elise (44): 'Zat ik ook nog een nacht in de cel, wat een vernedering'
Mijn man werkte inmiddels als schipper op de binnenvaart en was alleen de weekenden thuis. Toen mijn zoon geboren werd met een spoedkeizersnee, viel mijn man in slaap naast mijn bed. Hij was ontstemd. Het ergerde hem dat alle aandacht ineens mij en de baby betrof en vanaf de allereerste minuut verstoorde dit zijn verhouding met onze zoon. Nu het kind werd verzorgd, wie verzorgde de vader?
Er mankeerde van alles aan ons huwelijk, dat zag ik ook wel, maar omdat mijn man alleen op zaterdag en zondag thuis was en die dagen ook nog eens grotendeels doorbracht in de sportschool, hield ik het best uit. Ik gaf toe aan zijn wens om nog een kind te krijgen en een jaar later werd onze dochter geboren. Zij werd zijn oogappel, zijn uitverkorene.
In het weekend als hij thuis was, golden voor haar andere regels dan door de week. Langzamerhand ontspoorde de situatie, er hing altijd dreiging in de lucht. Maar geen seconde overwoog ik te scheiden. Ik was bang voor hem. Toen we net samen waren hadden vriendinnen gezegd: waar begin je aan, ken je dan zijn reputatie niet, hij is een agressieve man. Maar in de loop der jaren had ik om leren gaan met zijn grillige, narcistische trekken. Ik dacht: het gaat prima zo. In ieder huwelijk is wel iets. Zolang ik hem niet boos maak, is er niks aan de hand.
Het is raar, om mezelf die tijd te herinneren, hoe ik me zonder verweer in een hoek liet drijven. Jarenlang modderden we voort, tot hij een andere baan kreeg waardoor hij de hele week hier was en ik niet meer om hem heen kon.
‘Als de kinderen er niet waren geweest had ik mijn auto misschien wel in de vangrail gezet’
Mijn man werd steeds wantrouwender, was altijd verongelijkt. Hij beschuldigde me van vreemdgaan. Mijn ontkenning maakte hem razend. Hij sloeg me. Ik ben naar de buren gerend, er is politie bij geweest. Hij belde me vanuit de cel: als ik aangifte zou doen, zou hij mij vermoorden. En ik dacht aan die familiedrama’s en probeerde me koest te houden.
Het zat hem dwars dat hij nooit voldoende controle had – over mij, zijn gezin en zijn leven. Hij verzon van alles om daar iets aan te doen. Hij begon te checken of ik iedere dag de was had opgevouwen en op bed had gelegd, of er exact zes appels op de schaal lagen. Of er in de koelkast altijd een vol pak melk stond, en of er een schoon vaatdoekje op het aanrecht lag. Elke week kwam er weer iets bij; de kinderen en ik werden steeds banger.
Voor de buitenwereld was hij aimabel, dat maakte onze positie binnen het gezin nog benarder. Kerst 2010 barstte de bom opnieuw. De pannetjes van het gourmetstel zouden niet goed schoon zijn. Sissend kwam hij achter me staan en blies: ‘Je weet het, je weet het en toch doe je er niks aan.’ En ik dacht alleen maar: als de kinderen groot zijn, dan kan ik weg. Ja, het is een raadsel hoe ik het zover heb kunnen laten komen.
Ik ben 22 jaar met deze man getrouwd gebleven. Ik werk nota bene in de acute psychiatrie, maar thuis greep ik niet in. Bij de timmerman hangen de kastjes ook scheef. Na die intimidatie ging ik wel een dag naar mijn moeder, maar daarna kwam ik gewoon weer terug en diezelfde kerst hebben we met zijn allen zitten gourmetten. ‘Bijt toch eens wat meer van je af’, zei mijn moeder, die gezellig meeat.
In januari 2011 zei hij op een avond: ‘Ik heb op de sportschool een vrouw ontmoet. Dan weet je dat. En nu ga ik naar bed. Kom je ook zo?’ Ik wist niet wat ik hoorde. Met de kinderen heb ik tot diep in de nacht in de huiskamer gezeten. Wat moesten we met deze mededeling? Zelfs toen mijn zoon zei: ‘Dan kan hij net zo goed meteen gaan’, heb ik mijn man uit gewoonte verdedigd.
Maar vanbinnen voelde ik me een sukkel. De kinderen drongen aan: ‘Mam, als hij een vriendin heeft, kan hij hier niet blijven.’ Energiek als nooit tevoren begon mijn zoon alles te regelen. Hoe we het huis opnieuw zouden inrichten, bijvoorbeeld, als hij weg zou zijn. Iedere twee jaar kocht mijn man een nieuwe bank, om beurten een bruine of een grijze, en mijn zoon besloot dat het onmiddellijk tijd was voor een rode. We praatten en praatten, niet giechelig of gespannen, juist op ons gemak.
Ella (42): ‘In ons huwelijk wilde hij nooit met me zoenen. Was dat de reden van zijn plotselinge vertrek?'
Opeens was de sfeer terug uit de tijd dat we voornamelijk met zijn drieën leefden. Die nacht heb ik bij mijn dochter geslapen, ik voelde me een meisje van tien dat uit logeren ging. Dankzij de kinderen won ik ieder uur meer kracht en werd ik weer de vrouw van voor mijn huwelijk. De volgende ochtend belde ik een mediator, die meteen diezelfde avond kwam. Nu zet ik door, dacht ik. Hij heeft een ander, hij verlaat mij, hij heeft mij al zo lang geleden verlaten. Als ik nu niet kies, gebeurt het nooit.
Mijn man was overdonderd. Over die andere vrouw wilde hij met die mediator niet praten. Maar hij tekende wel het omgangscontract. Nog geen drie weken later leverde hij als een mak schaap zijn sleutels in. ‘En neem je bruine bank mee’, riep ik nog, op de dag van zijn verhuizing. Toen ik die avond thuiskwam, stond die bank er nog.
Soms zie ik hem in het dorp met zijn nieuwe vriendin. Dan schrikken ze en kijken een andere kant op. Maar ik ben niet boos. Integendeel, ik zou haar een bos bloemen willen brengen.
De zomer na de scheiding was ik met de kinderen op Terschelling waar hij elk jaar dezelfde caravan huurde; de reservering was al gemaakt. Over de tijd die achter ons lag hebben we het eigenlijk niet meer gehad. Behalve die ene avond, toen we uit eten gingen. ‘Weet je nog mam,’ zei mijn dochter, ‘dit was het restaurant waar we van papa nooit naartoe mochten.'”
Voel je je onveilig in je eigen huis of heb je het gevoel dat iemand in je omgeving in een onveilige situatie verkeert? Je kunt Veilig Thuis 24/7 bellen op 0800 2000 voor advies of om een melding te maken. Ook kun je hen anoniem chatten. Heb je te maken met direct gevaar, bel dan 112.
Dit artikel verscheen eerder in LINDA. 143, lees hier meer van Verlaten Vrouw.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
Tara (36): ‘Hij trok in bij de buurvrouw, ook een schoolpleinmoeder'
