Trishanka Smaal (40) groeit op in een hindoeïstisch gezin in de rimboe van Suriname. Daar komt ze er op vierjarige leeftijd achter dat ze in het verkeerde lichaam is geboren. Ze moet zich anders voordoen dan ze is om de situatie zo leefbaar en veilig mogelijk te houden.
Inmiddels is het twee jaar geleden dat ze lichamelijk in transitie ging en is ze gelukkiger dan ooit.
“We leefden buiten in het bos, midden in de natuur”, vertelt Trishanka. “Wassen deden we niet onder de douche. We gingen buiten baden in de rivier. Ik keek naar mijn zus en vond het raar dat we er anders uitzagen. Wij waren toch hetzelfde? Dat was de eerste reality check.”
Toch houdt ze haar lippen stijf op elkaar. “Ik leefde in een community. We woonden met zo’n veertig mensen in een klein houten huisje en iedereen had een taak. De mannen gingen jagen en vissen. De vrouwen maakten het eten en zorgden voor het gezin. Praten deden we niet. Er waren veel problemen: misbruik, huiselijk geweld, verslavingen. Ook leefden we in armoede: ’s avonds was het vechten voor een slaapplek. Het was fantastisch als het lukte om een bed te bemachtigen.”
Het moment dat ze haar tante bekeek terwijl zij haar haren en make-up deed staat haar nog altijd bij. “Dat vond ik fantastisch.” Maar het is niet het leven dat op dat moment voor haar is weggelegd. “Ik moest om 05.00 uur opstaan en met de mannen vissen op zee.”
Haar leven gaat niet bepaald over rozen. Haar vader probeert haar moeder te vermoorden. Zij overleeft het, hij berooft zichzelf van het leven. “Ik stopte mezelf weg. Het enige waarin ik mijzelf kon uiten was in dans. Dat was het enige moment waarop ik mezelf kon zijn.”
Tekst gaat verder onder de foto.
Als Trishanka vijftien is verhuist ze met haar moeder, bonusvader en zussen naar Nederland. “Ik voelde me hier meteen thuis. Leefde op een roze wolk en dacht: hier ben ik veilig, mijn trauma’s zijn verleden tijd. Maar niks was minder waar. Ik werd gepest en mijn trauma’s nam ik gewoon mee.”
Als haar oma overlijdt, ziet ze het niet meer zitten. “Mijn leven stortte in. Zij was mijn veilige haven. Ik werd ondertussen zo vaak afgewezen, als ik open was over mijn gevoelens zeiden mensen dat ik ziek was. In mijn gemeenschap zeiden ze: je moet bidden, God is boos op jou. Ik besloot ermee te stoppen en wilde springen, maar op de een of andere manier kreeg ik de deur niet open. Ik had de drang om tv te kijken en besloot dat te doen. Alsof het zo moest zijn. De talkshow van Oprah Winfrey stond op. Daar zag ik een hindoeïstische jongen, precies zoals ik. Oprah sprak hem toe: ‘Je bent niet ziek, er zijn meer mensen zoals jij. Je bent transgender, je bent een vrouw en je mag er zijn.’ Dat was een gamechanger.”
Ze besluit het ziekenhuis te bellen en de transitie in gang te zeggen. “Het was een zware periode. Mijn moeder vond het verschrikkelijk. Ze schaamde zich, maakte me uit voor rotte vis. Het was een eenzaam proces.” Toch ontfermt haar moeder zich over haar na de operatie. “Ik dacht dat ik alles alleen zou doen. Zo had ik mijn vriezer voor zes weken volgepropt, maar eenmaal thuis had ik zo’n pijn. Ik moest opnieuw leren poepen en plassen. Mocht geen druk zetten. Mijn zus zei: nu ga je mama bellen. Ik ben naar mijn moeder gegaan en zij heeft twee maanden voor me gezorgd en mij verschoond. Ze noemde mij haar grote baby.”
Zo zwaar als het leven was, zo gelukkig is ze nu. “Ik huil regelmatig tranen van geluk. Mijn hart is gevuld met liefde. Ik kan eindelijk mezelf zijn. Mijn zussen zeiden: ‘Je bent nu echt een van ons’. Ik begreep niet wat ze bedoelden. Ik hoorde er toch altijd wel bij? ‘Je hebt nu ook een yoni’, zeiden ze.” Trishanka moet lachen. “Mijn bonusvader ging het gesprek met mij aan. Dat ik goed op mezelf moest passen, ook op het gebied van mannen.” Pas later begreep ik dat dit een gesprek van vader tot dochter was. Dat ontroerde me enorm.”
Trishanka ziet het als een groot ontwakingsproces. “Ik ben nu echt authentiek en schaam me nergens meer voor. Ik ben blij met wie ik ben. Het was wel even zoeken naar wie ik was. In het begin was mijn uiterlijk overdreven: ik had bijvoorbeeld enorm lange nagels. Ik moest mezelf vinden. En dat is me gelukt.”
Transvrouw Claire volgt stemtraining: 'Een zware mannenstem past niet bij mijn identiteit'
