In de rubriek Monumentje interviewen we iemand die een ode brengt aan een overleden geliefde, vriend of familielid. Vandaag herdenkt Yvette (33) haar vader Anton (67).
“Er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan hem denk”, vertelt Yvette in gesprek met LINDA.
“Mijn vader was heel liefdevol. Het was iemand bij wie – wat je ook deed – altijd alles goed was. Hij zag altijd het positieve in alles. Nadat hij is overleden, hoorde ik dat ook zo vaak terug van mensen, dus dat was heel kenmerkend voor hem. Blijkbaar was dat iets wat iedereen zag. Het was een bijzonder mens, alleen de pech is gewoon dat hij heel lang heel erg ziek is geweest.”
Wanneer Yvette in groep zeven zit, wordt haar vader voor de eerste keer ziek. “Daar is eigenlijk alle ellende begonnen. Ze gingen uit van alvleesklierkanker. Dat bleek uiteindelijk om een alvleesklierontsteking te gaan, maar deze was ingekapseld. Daarvoor moest hij een heel heftige operatie ondergaan, waarbij allerlei delen van organen uit voorzorg zijn weggehaald.”
Daarna verandert het leven van haar vader voorgoed. “Dat heeft hem, zeker lichamelijk, heel zwak gemaakt. Mijn vader was altijd best een grote man van rond de 100 kilo, en na die operatie is hij nooit meer zwaarder geworden dan 70 kilo. Daarmee verloor hij niet alleen een stuk vertrouwen in zijn lichaam, maar hij verloor ook een deel van wie hij was.”
Ondanks de heftige ingreep en fysieke impact komt haar vader er bovenop, maar dan wordt hij opnieuw ziek. Deze keer krijgt hij keelkanker. Ondanks talloze behandelingen en bestralingen komt de kanker telkens terug. Daar komt bij dat Yvettes vader met 26 weken geboren is. Daardoor heeft hij een slechte gezondheid en longen en COPD. “Hij heeft in totaal vijf keer keelkanker gehad, waarna er ook nog plekjes op zijn longen werden gevonden. Het kwam gewoon elke keer terug, waardoor we elke twee jaar weer in een fase van onzekerheid belandden. Het was een soort gegeven dat we hem zouden verliezen.”
Tekst gaat verder onder de foto.
“Langzaam werd zijn wereld steeds kleiner. Hij takelde fysiek steeds meer af. Op een gegeven moment werd hij afgekeurd, omdat zijn lichaam het niet meer aankon. Als je al zo ziek bent en je lichaam is zo zwak, dan volgt ook het een na het ander: dan had hij een longontsteking, een longinfarct en embolieën. Zo was er altijd iets. Zijn wereld bestond eigenlijk alleen nog uit mijn moeder, mijn zus en ik en andere familieleden. Het was niet veel meer.”
Een jaar voor zijn overlijden wordt Yvettes vader ernstig ziek door het RS-virus. “Mijn dochtertje was net een week oud toen zij het RS-virus kreeg. We belandden op dezelfde dag in het ziekenhuis: mijn vader op de longafdeling en mijn dochter op de kinderafdeling. Beide vochten ze tegen het virus, maar mijn vader ook voor zijn leven. Hij was er toen zo slecht aan toe dat er serieuze gesprekken werden gevoerd. De artsen zeiden dat ze hem niet meer konden reanimeren als dit nodig was.”
Dat nieuws komt behoorlijk binnen. “Dit kwam echt als een enorme schok. Mijn vader was een soort kat met negen levens: hij kwam altijd overal weer uit. Was dit dan nu echt hetgeen hem ging opbreken?” Toch leeft hij ook hierna weer op, maar de gevolgen van deze infectie zijn groot. “Vanaf dat moment is het alleen maar slechter gegaan. Elke keer als hij weer naar het ziekenhuis moest, was er angst dat het de laatste keer was.”
Een maand voor zijn overlijden gaan ze nog op gezinsvakantie in Nederland. Op dat moment hebben ze geen idee dat dit de laatste keer zal zijn. “Tijdens die vakantie realiseerde ik me echt hoe slecht het eigenlijk ging. Het was een heel bizarre week. Het was aan de ene kant zo bijzonder en we hebben nog heel fijne momenten met elkaar gedeeld, maar we voelden allemaal dat het de laatste vakantie was. Het voelde al als een soort afscheid van elkaar. We voerden mooie, maar pijnlijke gesprekken.”
Tekst gaat verder onder de foto.
Ze zijn nog geen dag terug of haar vader wordt alweer ernstig ziek met hoge koorts. Wanneer de ambulance voor de deur staat, wil hij eigenlijk niet meer mee. “Mijn vader was ook klaar met het ziek zijn; hij had er gewoon geen energie meer voor. Maar de arts zei dat als hij nu niet mee zou gaan, hij het einde van de dag niet ging halen. Dus ging hij toch maar mee.”
Er volgen veel onderzoeken, waaruit blijkt dat hij hartfalen heeft. In het ziekenhuis proberen ze nog van alles voor hem te doen, maar een week later is er nog geen enkele verbetering te zien. “Hij kon niet meer zonder zuurstof en alle uitslagen van onderzoeken werden alleen maar slechter. Ze konden niets meer voor hem doen.”
Yvettes vader heeft dan nog maar één wens: hij wil naar huis. “Misschien was het naïef, maar wij dachten echt dat we nog maanden met hem zouden hebben. Dat is niet zo geweest. Hij is nog elf dagen thuis geweest. Hij wilde toen het liefst nog één keer met z’n viertjes uit eten, maar dat ging natuurlijk niet meer. We hebben in plaats daarvan eten besteld en met elkaar gegeten. Het was een heel bijzondere avond. Mijn vader vroeg wat ik nog tegen hem wilde zeggen of nog wilde weten, nu het nog kon. Het was enorm waardevol, maar ook heel intens. Vanaf dat moment voelde ik dat hij het leven stukje bij beetje losliet. Vijf dagen later is hij in het bijzijn van ons allemaal overleden.”
Tekst gaat verder onder de foto.
“Ik heb al die jaren natuurlijk al langzaam afscheid genomen van mijn vader. Het begon al toen ik nog zo jong was, dat zijn gezondheid van kleins af aan al zorgelijk was. Mijn ouders hebben er alles aan gedaan om mij en mijn zus een fijne jeugd te geven, waarin het niet altijd centraal stond. En dat is ook redelijk gelukt, want we hebben heel leuke dingen met elkaar gedaan en we waren ontzettend hecht. Maar ja, de angst voor het verliezen van je vader is daar altijd bij. Net als het ontzorgen van je moeder en van elkaar. Als mijn zus mij belde, was ik altijd bang dat er iets was met mijn vader, en andersom ook. Soms schrik ik nog als ze mij belt, ook al is hij er al drie jaar niet meer.”
Ook het gemis wordt niet minder. “Het verandert wel naarmate de tijd verstrijkt, maar ik ben dagelijks met mijn vader bezig. Er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan hem denk. Ik mis gewoon iemand die me door het leven helpt, zoals mijn vader dat deed.”
Het overlijden van haar vader zorgt ervoor dat Yvette andere keuzes is gaan maken. “Na zijn overlijden ben ik gaan werken in de uitvaart. Door alles wat ik heb meegemaakt, kan ik me goed inleven in een ander en weet ik hoe het voelt om iemand te verliezen. Soms doet het zeer, maar dit werk brengt me dicht bij mijn vader. Het verbindt me met hem. Ik weet zeker dat hij trots op me is.”
Ter nagedachtenis aan Anton: 8 november 1955 – 25 juli 2023.
Voor de rubriek Monumentje zijn we op zoek naar persoonlijke verhalen van ouders die hun kind zijn verloren tijdens een vakantie of reis. Wil je jouw verhaal met ons delen? Je kunt mailen naar lezer@linda.nl met je naam, leeftijd, telefoonnummer en een korte beschrijving van je verhaal. Mogelijk nemen we dan contact met je op.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
Wilma's man overleed door een hersenbloeding: 'Onze dochter lag huilend op z'n borst: 'Mama, laat hem niet gaan''
