Sacha (26) ontvluchtte misbruik door ouders: 'Ik werd verhandeld, soms zag ik 10 mannen in 1 weekend'

Moeilijke start

“Mijn leven begon niet zoals je hoopt dat het voor een kind begint. Voor ik er überhaupt was, was ik al een probleem. Mijn oudere broer moest via ivf verwekt worden, dus toen mijn moeder daarna spontaan zwanger raakte van mij, ontkende mijn vader dat ik zijn dochter kon zijn. Mijn vader negeerde me vooral en maakte veel ruzie met mijn moeder. Zijn alcoholprobleem hielp hierin niet mee.

Na een jaar of zes liep het uit op een vechtscheiding, waarin hij dreigde ons allemaal iets aan te doen. Via vrienden hebben we korte tijd onderdoken gezeten in een soort garagebox. Ik weet niet precies hoelang we daar hebben gezeten, mijn moeder blijft altijd vaag over die periode. Vervolgens kwam er wél een omgangsregeling, waarvan ik me achteraf afvraag hoe dat heeft kunnen gebeuren. Een veilige situatie kon duidelijk niet gegarandeerd worden, en toch moesten mijn broer en ik om de week naar hem toe. Zonder toezicht.”

Misbruik

“Simpel gezegd: door de situatie werd ik een probleemkind. Ik kreeg gedragsproblemen, huilbuien en woedeaanvallen. Op school kon ik niet goed meekomen en daar kon mijn moeder dan weer niet mee omgaan. Thuis kreeg ik regelmatig een pak slaag of werd ik de hele dag opgesloten op mijn slaapkamer. Ook geen heel veilige omgeving om in op te groeien.

Om de week brachten ik en mijn broer dus het weekend door bij onze vader. Vaak zaten we in het café en vond hij dat we Sneeuwwitjes moesten drinken: zo’n mix van bier en 7-up. ‘Kinderbier’ noemde hij het. Ik was een jaar of acht en had wel door dat het niet helemaal de bedoeling was dat wij alcohol dronken. Daarnaast vond ik het niet lekker, dus voor elke slok gooide ik een andere slok weg in de plantenbak. Toen hij daar achter kwam, is mijn eerste herinnering aan seksueel misbruik ontstaan. Achter het café werd ik uitgekleed en misbruikt. Gestraft.

Daarna gebeurde het eigenlijk ieder weekend, altijd stiekem: mijn broer mocht er natuurlijk niet achter komen. Toen hij uiteindelijk niet meer meeging naar mijn vader, werd het misbruik frequenter. Wat ik mee heb gemaakt in de daaropvolgende jaren, wens ik echt niemand toe.”

Roxanes moeder was verslaafd: 'Ze nam me altijd mee naar haar dealers'Lees ook

Verhandeld

“Ik werd jarenlang mishandeld, misbruikt en zelfs verhandeld door mijn eigen vader. Alles wat je als kind zou moeten krijgen, liefde, bescherming en veiligheid, werd me ontnomen. Tijdens de weekenden liet mijn vader klanten langskomen bij hem huis, die hem betaalden om mij te misbruiken. Hij zei ‘dat hij dit moest doen om de kinderalimentatie te kunnen betalen’, het was tenslotte ‘mijn schuld dat alles verkeerd was gelopen’.

Maar hoeveel mannen ik ook zag, de schuld leek nooit minder te worden. Ook niet als ik extra geld stal van mijn moeder en aan hem gaf. Ik geloofde wat mijn vader zei, dacht écht dat alles mijn eigen schuld was. Dat het om (kinder)prostitutie ging, had ik toen helemaal nog niet door. Ik wist niet beter, en omdat ik het er met niemand over durfde te hebben kreeg ik ook geen rode vlaggen van buitenaf.

Het misbruik ging, op deze manier, door tot ik een jaar of veertien was. Soms zag ik tien mannen in één weekend tijd. Ik denk dat het er in totaal wel honderd waren. Veel van hen herkende ik, zij kwamen meermaals terug voor meer. Op mijn veertiende vertrok ik, net als mijn broer, naar het internaat. Daar waande ik me even veilig.”

In de steek gelaten

“In de weekenden hoefde ik niet meer naar mijn vader, maar ging ik naar mijn moeder. Daar ging de situatie er alleen ook op achteruit, met name door mijn stiefvader. Het begon ‘onschuldig’ met samen douchen. Dat vond ik al helemaal niet prettig, maar vergeleken met wat ik bij mijn vader meemaakte, was het niets. Het duurde niet lang tot ik zijn geslachtsdeel moest wassen en hij ook om andere handelingen ging vragen. Bij mijn moeder hoefde ik niet aan te kloppen voor hulp: als ik iets aan probeerde te kaarten op school, kreeg ik er daarna meteen van langs. Ik wist wel beter dan haar vriend te beschuldigen.

Wat ik vroeger thuis in een week tijd meemaakte, leek zich nu allemaal in één weekend te proppen. Toen ik op school de blauwe plekken niet meer kon verbergen, werd er wel een gesprek aangevraagd met mijn moeder. Het liep op niets uit. Ik stond al bekend als ‘probleemkind’ en ze wist het precies zo te draaien dat de focus heel snel weer op mij kwam te liggen.

Ik voelde me ontzettend in de steek gelaten en kreeg last van suïcidale gedachten. Ik wilde niet meer naar huis, niet meer naar school, eigenlijk gewoon helemaal niet meer leven. Toen ik tot overmaat van ramp ook nog last kreeg van paniekaanvallen, kwam ik thuis te zitten van school. Op mijn zeventiende ben ik bij een woongroep terecht gekomen, waar het gelukkig een tijd vrij rustig bleef. Mijn ouders mochten daar wel op bezoek komen, en dat liet ik ook toe. Op de een of andere manier hield ik toch nog van ze en bleef ik ze kansen geven.”

De zus van Marloes loog dat ze kanker had: 'Ik voelde meteen, hier klopt iets niet'Lees ook

Vluchten

“Uiteindelijk werd daar opnieuw misbruik van gemaakt, het seksuele en huiselijke geweld stopte niet. Toen ik na een pak slaag met een riem onder de striemen zat, heeft een begeleider van de dagbesteding contact gezocht met Veilig Thuis. Eigenlijk was dit de allereerste keer dat niet ík als het probleem gezien werd, maar mijn ouders. Dat gaf me de kracht om te besluiten dat ik hen niet meer wilde zien. Ik was inmiddels volwassen, dus dat recht had ik. Ik schreef een brief met deze boodschap en daarna bleef het stil. Tot mijn moeder een paar maanden daarna ineens weer voor de deur stond.

Dat minimale contact groeide wéér uit tot een misbruiksituatie, waarbij ik ook gedrogeerd werd. Ik was inmiddels 23 jaar oud en nog steeds niet de baas over mijn eigen lichaam. Mijn moeder verminkte me en verzorgde de wonden vervolgens zo slecht, dat ik op een gegeven moment niet anders kon dan hulp zoeken. Vanaf dat moment is alles in sneltreinvaart gegaan. Op dat moment wisten hulpverleners nog niet van het seksuele misbruik, het vluchten gebeurde ‘alleen’ door de mishandeling. Toen ik veilig op mijn nieuwe plek zat en goede therapeuten kreeg, ben ik pas gaan praten over de rest.

Met dank aan een paar toegewijde begeleiders kon ik binnen een maand verhuizen naar een nieuwe woning in een nieuwe stad. Ver weg van mijn ouders, en vooral: een plek waarvan zij het adres niet weten. Eerst stuurden ze me dreigmails en probeerden ze me te bellen, maar na het wisselen van telefoonnummer en mailadres hield dat ook op. Tot op de dag van vandaag weten ze niet waar ik woon.”

Therapie

“Vluchten betekent helaas niet dat alles verdwijnt. Het verleden reist met me mee in de vorm van nachtmerries, angstaanvallen, dissociaties en constante spanning. Ik sta nog altijd in de overlevingsstand, ook al zijn we een paar jaar verder. Het blijft wennen dat het klaar is met het geweld, dat ik niet meer 24/7 op mijn hoede hoef te zijn.

Nu ik aan therapeuten, en een aantal mensen om me heen, vertel wat me is overkomen, merk ik dat hun reacties me steun geven. Het lag niet aan mij, ik wás het probleem niet. Ik kan bijna niet uitleggen hoe belangrijk die realisatie voor me is, al heeft het me jaren gekost om deze denkwijze toe te laten. Het enige wat ik van jongs af aan heb gehoord en gevoeld is dat ik er niet toe doe.

Na al die jaren zwijgen is het moeilijk om over alles te praten, maar ik merk dat therapie me wel verder helpt. Ik krijg twee keer per week psychomotorische therapie en traumabehandeling, en ben ook al twee keer opgenomen geweest voor een intensieve behandeling. In acht dagen tijd krijg ik dan zes uur therapie per dag. Dat gebeurt in een soort kliniek, ik noem dit altijd het ’therapiehotel’. Klinkt positiever. Ik heb heel veel moeite met voelen, dat heeft bij mij volledig uitgestaan. Ik voelde niets meer, ook de fijne dingen niet. Na de tweede intensieve opname gaat het stukken beter en heb ik ruimte om over de toekomst na te denken. Dat is echt een nieuw soort luxe. Ik kan eigenlijk nu pas leren hoe ik een normaal leven moet leiden.”

Natasja beseft door flashbacks dat ze als kind is misbruikt: 'Was ik gek aan het worden?'Lees ook

Hulphond

“Toch gaat dat niet altijd even makkelijk. Dagelijkse dingen zijn een strijd, ‘even boodschappen doen’ is voor mij een uitdaging. Mijn koelkast is bijna altijd leeg omdat ik het moeilijk vind om onder de (onbekende) mensen te zijn in een supermarkt. Ik heb veel last van dissociaties, waarbij het voelt alsof ik losgekoppeld word van mezelf. Als ik op zo’n moment op de fiets zit, is dat hartstikke gevaarlijk: ik let nergens meer op, ook niet als ik oversteek. Soms sta ik ineens tien kilometer verder en weet ik niet hoe ik daar ben gekomen.

Ik hoop op termijn een hulphond te kunnen aanschaffen die me hiermee helpt. Zulke honden worden speciaal getraind om te reageren op psychische klachten zoals paniekaanvallen, dissociatie en overprikkeling. Ze kunnen aanvoelen wanneer zoiets op het punt staat te gebeuren, en me helpen om me weer terug te krijgen naar het hier en nu. Het lijkt me zo ontzettend fijn om een maatje te hebben waar ik op kan vertrouwen.”

 

View this post on Instagram

 

A post shared by Sacha (@hulphond_helpt_mij_helen)

Hoop

“Het is mijn droom om uiteindelijk andere mensen te kunnen helpen en bewustwording te creëren over dit soort praktijken. Ik ben helaas echt niet de enige die dit als kind heeft moeten meemaken. Kijk alleen al naar hoe vaak er iets in het nieuws is over kinderpornonetwerken. Die mensen lopen gewoon rond in Nederland. Ik hoop dat mensen hun ogen hier niet voor sluiten en hulp in durven te schakelen als ze iets zien of vermoeden.

Ik ben hard bezig iets van mijn leven te maken en heb sinds mijn verhuizing heel veel mooie mensen leren kennen. Voor het eerst in mijn leven heb ik echte vrienden. Mijn ouders weten nog steeds niet waar ik precies woon, maar ik denk dat ze altijd wel op zoek zullen blijven. Ik hoef nu écht geen contact meer, dat is alsof ik in de kooi zou stappen bij een tijger.

Als iemand dit verhaal leest en er misschien bepaalde elementen van herkent, hoop ik dat ze hun verhaal met iemand durven te delen. Mijn verhaal is natuurlijk vrij extreem, maar weet: als een situatie voor jou heftig en ongezond voelt, welke situatie dan ook, mag je daar iets mee doen. Doorbreek de stilte, kies voor jezelf.”

Zelf ook iets heftigs meegemaakt? Je kunt terecht bij Slachtofferhulp Nederland voor gratis emotionele, praktische en juridische ondersteuning. Bijvoorbeeld voor een luisterend oor, informatie over aangifte doen, hulp bij schadevergoeding of lotgenotencontact. Kijk voor meer informatie op slachtofferhulp.nl of bel 0900-0101.

Dit artikel verscheen eerder op LINDA.premium.

Kim was 25 toen ze een hartstilstand kreeg: 'Mijn klachten werden niet op tijd herkend'Lees ook