Op het moment dat Fee (22) haar lippen niet op elkaar krijgt tijdens het douchen, weet ze meteen dat er iets mis is. Nog diezelfde avond krijgt ze in het ziekenhuis te horen dat ze een aangezichtsverlamming heeft.
Aan LINDA.meiden vertelt Fee hoe het voelde toen haar gezicht ineens niet meer van haar leek, en hoe dat haar zelfbeeld veranderde.
Een paar uur nadat Fee thuiskomt van een girls trip naar Parijs staat ze onder de douche om zich klaar te maken om uit te gaan. Maar ineens merkt ze dat er iets niet klopt. “Ik wilde mijn lippen op elkaar houden, zodat ik geen water in mijn mond kreeg, maar dat lukte me niet. Ik wist gelijk dat er iets mis was.”
Ze springt uit de douche en voor de spiegel ziet ze het meteen: de linkerkant van haar gezicht hangt. “Mijn vader dacht eerst dat het wel mee zou vallen en zei dat ik gewoon moest slapen en een paracetamol moest nemen. Maar mijn zussen hadden door dat het niet goed zat. Zij hebben me diezelfde avond nog opgehaald en naar het ziekenhuis gebracht. Daar kreeg ik te horen dat ik een aangezichtsverlamming had.”
Bij een aangezichtsverlamming werken de spieren aan één kant van je gezicht tijdelijk niet goed. Daardoor kun je aan die kant minder goed lachen, praten of je oog sluiten.
Fee hoopt na de diagnose vooral dat het snel weer overgaat. “Ik kende verder niemand die een aangezichtsverlamming had”, vertelt ze. “Dus ik had ook geen idee wat ik kon verwachten.” Met een tas vol medicijnen gaat ze weer naar huis. Maar de volgende dag merkt ze dat het niet beter wordt. Het wordt juist erger. “Eerst kon ik nog een beetje lachen met de linkerkant van mijn gezicht, maar ook dat viel ineens weg. Toen realiseerde ik me voor het eerst dat dit niet iets was wat morgen weer over zou zijn.”
Pas later beseft ze dat dit niet zomaar uit het niets kwam. “Ik stond altijd aan. Ik studeerde, liep stage op een plek waar ik me helemaal niet fijn voelde en er waren ook dingen uit mijn verleden die ik nooit had verwerkt. In het weekend ging ik uit als afleiding. Ik sportte niet, at slecht en nam eigenlijk nooit rust. Op een gegeven moment zegt je lichaam dan: nu is het klaar. En bij mij was dat heel extreem.”
Een paar maanden daarvoor stond Fee nog zonder twee keer na te denken voor de camera. Of het nou een selfie was, een TikTok of een random video met haar zus: ze vond het allemaal leuk. Tot haar gezicht ineens niet meer voelde als haar eigen gezicht. “Het enige wat ze tegen je zeggen is: wacht maar af. Maar dat is zó moeilijk als je elke dag naar jezelf kijkt en denkt: is er al iets veranderd? Ik sta daardoor liever niet meer voor de camera. Als ik al zie dat mijn moeder een foto van me wil maken, denk ik: nee, doe maar niet.”
De verlamming veranderde Fees zelfbeeld in die tijd enorm. “Ik stond uren voor de spiegel. Het liefst wilde ik me verstoppen en de deur niet meer uit. En als ik dan toch iets ging doen met vrienden, voelde ik me allesbehalve zelfverzekerd. Ik dacht alleen maar: wie is dit? Het maakte me heel onzeker en verdrietig. Ook niet gek, want twintig jaar lang keek ik naar hetzelfde gezicht. En ineens voelde dat gezicht niet meer als het mijne.”
Tekst gaat verder onder de foto.
Langzaam maar zeker begint het beter te worden. Maar de weg daarnaartoe was niet makkelijk. “Ik ging naar een gespecialiseerde logopedist en kreeg ook mimetherapie. Dat zijn allemaal oefeningen voor je gezicht. Het ziet er niet charmant uit als je het doet, maar het helpt wel.”
De grootste verandering vindt uiteindelijk niet eens in haar gezicht plaats, maar in Fees hoofd. “Ik was altijd iemand die dacht: ik fix het zelf wel. Praten over wat er in mijn hoofd speelde, deed ik eigenlijk nooit en heb ik vanuit huis uit ook niet meegekregen. Tot ik via de huisarts bij een psycholoog kwam. Toen besefte ik hoeveel ik altijd had opgekropt. Ik wist ook dat dat een van de redenen was waarom mijn lichaam uiteindelijk zei: stop. Daarom ben ik met iemand gaan praten. En ik voel me nu daardoor veel beter dan eerst. Ik wil nooit meer wachten tot het weer zo ver komt.”
Inmiddels zijn we twee jaar verder. En ook al gaat het al veel beter dan in 2024, helemaal de oude is ze nog niet. “Als ik mijn wenkbrauw optrek, gaat mijn mondhoek automatisch mee omhoog. Ik denk dat mijn gezicht nu voor zo’n 75 procent is hersteld.”
Hoe rot die periode ook was, Fee heeft er wel iets aan overgehouden. “Ik heb daarna een veel leukere stage gevonden, mijn studie afgemaakt en ik heb geleerd hoe ik moet omgaan met bepaalde onzekerheden.” Dat betekent niet dat ze nooit meer onzeker is. “Tuurlijk heb ik nog weleens momenten dat ik baal als ik zie dat het nog steeds zichtbaar is. Maar ik ga mezelf daar niet meer door laten tegenhouden. Ik kan mezelf wel de hele dag opsluiten thuis, maar daar word ik niet gelukkig van.”
Juist daarom deelt ze haar verhaal ook online. “Ik krijg best vaak berichtjes van mensen die dit ook hebben meegemaakt of iemand kennen met een aangezichtsverlamming met de vraag of ik tips heb, of hoe het voor mij was. Als ik iemand daardoor een beetje kan geruststellen, vind ik dat alleen maar fijn.” De belangrijkste boodschap die ze wil meegeven is om niet alles op te kroppen, en om met mensen te praten. “Neem rust, ga niet alsmaar door. Je wil niet dat je lichaam zo drastisch moet aangeven dat het te veel is. En vooral: je hoeft niet alles alleen te dragen.”
Luna heeft alopecia: 'Bijna al mijn haar viel binnen een maand uit'
Merry Almuhtaseb (25) is online redacteur bij LINDA.meiden. Ze is een trotse Hagenees en zal niet snel haar paleisje in de stad inruilen. Zelfs niet voor Amsterdam. Ze is een echte augurken-lover en een full-time Yapper.
