De meeste mensen raken niet zwanger als ze de 50 voorbij zijn. Inge (52) wél. Zij dacht dat ze een buikje kreeg door de overgang, maar dat bleek net even anders te zitten.
“Ik lag na de echo totaal verward op dat bankje”, vertelt ze aan LINDA..
Inge dacht dat ze in menopauze zat, maar raakte op haar 50e nog zwanger: 'Ik bleek al 32 weken te zijn'
Onregelmatige menstruaties
“Op 25 juni 2023 werd ik vijftig en dat wilde ik groots vieren. Ik hou wel van een wijntje op zijn tijd, dus ik koos een nabijgelegen wijnboerderij uit voor het feest. Springkussen erbij voor het vermaak van de buurtkinderen, zelf lekker borrelen en kletsen met vrienden en familie. Ik was toen al even niet meer ongesteld geweest, dus ergens dacht ik ook: mooi, vijftig, we zijn hier klaar mee.
Na mijn laatste zwangerschap was mijn menstruatie al onregelmatiger. Ik kon nergens meer van op aan: dan werd ik het wel, dan ineens een paar maanden niet. Na een aantal jaar gebruikten mijn man en ik nog wel anticonceptie, maar ik merkte dat ik er wat lakser mee werd. Minder oplettend. Voor de context: ik verwachtte sowieso niet meer zwanger te kunnen worden. We kregen namelijk pas op latere leeftijd kinderen omdat het eerst niet wilde lukken. Na twee IVF-pogingen dacht ik de handdoek in de ring te moeten gooien, toen ik ineens tóch spontaan zwanger raakte van mijn oudste. Ik was 37 toen Thom werd geboren, twee jaar later volgde Thijs.
Daarnaast had ik een paar maanden voor mijn vijftigste verjaardag een ontzettend heftige menstruatie gehad. Tijdens het sporten was het ineens raak en moest ik ook direct naar huis, ik vloeide heel heftig. Stolsels erbij, alles. Ik dacht echt: dit is vast de laatste. En inderdaad, de maanden daarna bleef het hartstikke rustig. Ik waande me dus redelijk ‘veilig’.”
Buikklachten
“Vlak na die vijftigste verjaardag kreeg mijn buik kuren. Vooral mijn darmen: ik kreeg last van obstipatie en mijn buik werd ook wat dikker. Ik dacht ‘dit gaat niet de goeie kant op’ en ben extra gaan sporten om de groeiende taille tegen te gaan. Zonder effect, natuurlijk. Mijn zoons grapten na verloop van tijd zelfs een paar keer dat ik wel zwanger leek, waarop ik dan lachend antwoordde dat ‘dat toch helemaal niet meer kon’. Ik had bovendien ook geen last van mijn borsten of de moeheid die ik kende uit mijn eerdere zwangerschappen. Het voelde gewoon écht alsof mijn darmen langere tijd van de leg waren.
In diezelfde periode overleed mijn schoonvader, waarbij alle zorg en organisatie op onze schouders terecht kwam. Ik had veel aan mijn hoofd en schoof die gekke buikpijn dus gewoon aan de kant. Dat ging maanden zo door, tot ik tijdens een tripje naar Limburg ineens hijgend en puffend de trap van de Wilhelminatoren beklom. Hoezo kostte me dit zoveel moeite? Ik was toch hartstikke fit? Op aandringen van mijn man heb ik toen toch maar de huisarts gebeld, die ook niet meteen wist wat het probleem kon zijn. Hij verwees me door naar het ziekenhuis voor een echo.”
Geeke werd op haar 34ste oma: 'Ik raakte zelf op m'n veertiende zwanger'
50 en onverwachts zwanger
“Het duurde ook nog eens een paar weken voor ik daar aan de beurt was. 15 december 2023 was het zover. Je raadt het al: ik lag daar en tijdens de echo werd die vrouw steeds stiller. ‘Ik moet even overleggen met de arts’, zei ze. Toen ze terug kwam met de arts, zei die gelukkig dat me niets ernstigs mankeerde. ‘Maar u hebt wél een baby in de buik’, zei hij. ‘Dat kan niet, hoe dan?’ reageerde ik verdwaasd, waarop hij antwoordde: ‘Moet ik u echt uitleggen hoe dat werkt?’ Mijn man zat te wachten op de gang, die werd er natuurlijk snel bij gehaald. Hij werd lijkbleek, maar uiteindelijk zei hij: ‘Als er al twee groot worden, lukt drie ook wel’.
Zelf lag ik totaal verward op dat bankje. Ik heb heel veel gehuild. En weet je wat het eerste is wat ik dacht, toen het nieuws een beetje was ingedaald? ‘Oh nee, nu moet ik weer naar die zwemlessen’, hahaha. Direct daarna maakte ik me meteen flink zorgen, want ik had de maanden daarvoor gewoon van alles gedronken en gegeten. Ik had nergens rekening mee gehouden. Wat nou als dat impact had gehad op het kindje?
Voor de nodige onderzoeken werd ik doorverwezen naar een gynaecoloog in een ander ziekenhuis. Ik bleek toen maar liefst al 32 weken zwanger te zijn. Gelukkig zag de baby er goed uit: alles zat erop en eraan, alle waarden waren goed. Een wondertje.”
Snel voorbereiden
“De meeste mensen raken niet zwanger als ze 50 zijn, dus vanwege mijn leeftijd leek het de artsen verstandig om voor een geplande keizersnede te gaan. Onder het motto ‘beter te vroeg dan te laat’ zou ik gaan bevallen met 36 weken, oftewel: vier weken nadat ik erachter kwam dat ik überhaupt zwanger was. 15 december 2023 wist ik het, 12 januari 2024 zou ik bevallen. Dan moet je ineens in een rotvaart voorbereiden.
Het huis ging op de schop: de zolder werd leeggeruimd en afgetimmerd, zodat een van de kinderen daar kon gaan slapen. De babykamer haalden we in zijn geheel van Marktplaats, dingen als een box een kleertjes kregen we van vrienden en familie. Zelf had ik natuurlijk niets meer liggen, onze jongste was inmiddels al twaalf.
De baby was hartstikke welkom, maar ik ga eerlijk zijn: het voelde dubbel. Ons leven was eigenlijk al zoveel verder. Onze zoons begonnen net zelfstandig te worden en nu moesten we weer helemaal van voor af aan beginnen. Het hielp gelukkig dat ik vanuit mijn omgeving heel lieve reacties kreeg. Stomverbaasd natuurlijk, er is heus een paar keer gegild door vriendinnen, maar iedereen leefde ontzettend mee en sprong meteen bij.”
Alida (62) stoort zich aan vriendinnen die oma worden: 'Alsof ze zichzelf ineens in een hogere orde plaatsen'
Bevalling
“Omdat mijn zwangerschap redelijk uitzonderlijk én al vergevorderd was, kreeg ik een wekelijkse controle. Ik had daarnaast zoveel echo’s kunnen krijgen als ik wilde, maar ik dacht: als het allemaal goed lijkt, vertrouw ik daar op. Ik heb meer rust genomen en ben gezonder gaan leven, om alles zo goed mogelijk te laten gaan.
De bevalling verliep gelukkig goed. De dag van tevoren was ik behoorlijk emotioneel en gespannen – ‘hoe gaan we dit doen? Kan ik dit wel aan?’ – maar in het ziekenhuis werden we geweldig opgevangen. Ik had een eigen kamer en het personeel heeft me heel fijn geholpen. De keizersnede verliep zoals gehoopt en ik ben direct gesteriliseerd om extra verrassingen in de toekomst te voorkomen. Natuurlijk moest ik herstellen van de operatie, maar het verliep allemaal wonderbaarlijk soepel. Ik heb zelfs nog borstvoeding gegeven, dat wérkte gewoon. Daar was ik stiekem best trots op, dat mijn lijf dat allemaal nog kon en deed.
Thygo is inmiddels anderhalf jaar oud en het is een voorbeeldig kind: sinds een halfjaar slaapt hij van 19.00 tot 07.00 uur. Ik heb me voorgenomen dat als-ie straks naar school gaat, ik wat bewuster wil genieten deze derde keer. Bij Thom en Thijs was ik best wel drukbezet en dat was helemaal oké, maar het lijkt me leuk om nu bijvoorbeeld meer betrokken te zijn op school. We gaan zien hoe dat loopt over een paar jaar.”
‘Moeder of oma’
“Mijn familie en vrienden zijn allemaal helemaal gewend aan de situatie, maar in het openbaar is het soms aftasten. Dan loop ik bij de bakker naar binnen en vraagt de vrouw achter de balie of ik op mijn kleinkind aan het passen ben. Eh, nee. En vorig jaar waren we in het zwembad en zag ik mensen een beetje naar ons kijken: ‘Is ze nou zijn moeder of oma?’ Dat laat ik van me afglijden, de situatie is nou eenmaal wat het is.
Mijn man grapte laatst dat als hij met pensioen gaat, hij nog steeds kinderbijslag zal krijgen. En dat ís ook echt zo. Nu Thygo naar de kinderopvang gaat, kwam de Belastingdienst wel even dubbelchecken of dat wel klopte, gezien onze leeftijd. Natuurlijk was alles hartstikke netjes in orde.”
Pittige kanten
“We zijn gek op Thygo, het is een heel lief mannetje. Echt een lachebekkie. Ik zou niet meer zonder hem willen, maar ergens vind ik het ook wel belangrijk om te benadrukken dat er ook een ándere kant aan het verhaal zit. Natuurlijk is het prachtig, onverwachts een extra kind mogen krijgen, maar op latere leeftijd is het ook echt behoorlijk zwaar. Het gaat en lukt allemaal, maar inmiddels zit ik daadwerkelijk in de overgang. Pittig hoor, een kind van anderhalf als je hormonen alle kanten op gieren.
Het is nog net wat intensiever dan bij Thom en Thijs, zeg maar. ’s Avonds kan ik echt volledig uitgeput op de bank liggen. En als-ie dan weer begint te huilen, denk ik soms wel ‘dit héb ik toch allemaal al twee keer meegemaakt’. Ik wil niet klagen, want ik heb een geweldig kind te pakken. Hoe is het mogelijk dat je niet eens weet dat je zwanger bent en dat je dan zo’n kerngezonde, leuke baby krijgt? Ik ben daar in de eerste plaats ontzettend dankbaar voor. Maar makkelijk? Nee, dat is het niet altijd.”
Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief.
Dit artikel verscheen eerder op LINDA.premium.
Greet (67) gaat 'niet fit' naar huisarts, blijkt uitgezaaide eierstokkanker te hebben: 'Weg toekomst'
