Dag en nacht klaarstaan, alles regelen, de boel in goede banen leiden en alle ballen hoog houden. In de rubriek Met de mantel der liefde vertellen mantelzorgers hoe het écht is om te doen wat ze doen.
Marlon (53) zorgt sinds het overlijden van haar moeder voor haar vader Geert (87), die dementie heeft.
Als 6,5 jaar geleden de moeder van Marlon overlijdt, wordt zij de mantelzorger van haar dementerende vader. “Mijn moeder regelde alles in het huishouden. Ik merkte dat pas toen ze er niet meer was. Mijn vader was niet meer zelfstandig, zij was pro-actief en zorgde dat hij at, zich verzorgde en dat hun huis en tuin aan kant waren.” Al snel merkt Marlon dat er geen initiatief vanuit haar vader komt. “Alles wat zij samen ondernamen werd door mijn moeder geïnitieerd. Ik had dat niet echt door, totdat ik voor hem ging zorgen.”
Van jongs af aan hebben Marlon en haar vader een goede band. “Mijn moeder zei op haar sterfbed: zorg je goed voor je vader? Maar dat had ze eigenlijk niet hoeven zeggen.” Marlon pakt de mantelzorg zonder twijfelen op. “Mijn vader was een stoere, sterke man, hij werkte in de bouw. Ik keek altijd naar hem op.” Ze vertelt over haar jeugd, die warm was en waarin ze zich altijd heel erg gezien voelde. “Hij ging altijd met me mee als ik ergens naartoe wilde. Ik was als kind al gek van paarden en hij heeft mijn passies altijd gestimuleerd. Hij was zo ontzettend lief.” Ze raakt geëmotioneerd en moet even slikken. “En nog steeds, onze band is zo sterk en ik krijg van hem veel liefde. Soms denk ik wel eens dat er niemand zo lief meer voor mij zal zijn als hij. Dat vind ik moeilijk, dat is emotioneel.”
'In 2040 hebben meer dan een half miljoen mensen dementie en mantelzorgers raken nu al overbelast'
Marlon is bij haar vader gaan wonen na het overlijden van haar moeder. “Hij woont in een vrijstaande bungalow die hij zelf heeft gebouwd. Doordeweeks ben ik bij hem en in het weekend ga ik naar mijn vriend, die in een andere provincie woont. Dan komt er zorg bij hem thuis.”
Nu zorgt ze dat er genoeg ruimte is voor haar eigen werk en sociale leven, dat was vroeger wel anders. “De zorg nam toe en op een gegeven moment stond mijn eigen leven on hold. Ik merkte dat dit niet goed voor me was en dat ik wel dingen voor mezelf moest blijven doen. Toen dat indaalde heb ik hulp ingeschakeld en dat geeft wat lucht en vrijheid.”
Overdag gaat Marlons vader naar een dagopvang, dan heeft zij tijd voor haar eigen dingen en regelzaken. Daaromheen verzorgt ze haar vader. “Het is veel werk om alles draaiende te houden. Mijn vader levert cognitief steeds meer in, dus ik moet vaak zelf de afweging maken: wat wil hij? Toen zijn hoofd het nog beter deed, heb ik hem dat gevraagd en destijds zei hij dat hij wilde bewegen en onder de mensen wilde zijn.” Voor Marlon zijn dat de uitgangspunten in de zorg voor haar vader. “Ik heb de mantelzorg daaromheen gebouwd. Bij de dagopvang is hij onder de mensen en sporten doet hij bij de fysio-fitness en met mij, ik ben ook personal trainer.”
Marlon traint samen met haar vader. Tekst gaat verder onder de video.
Dit bericht op Instagram bekijken
Ze spreekt graag haar dankbaarheid uit voor de mensen die met haar ervoor zorgen dat haar vader een fijn en waardig leven kan leiden. “Hij wordt door de ziekte heen gedragen. Mijn vader is de spil en wij, de zorgverleners, familie, vrienden en ik, draaien om hem heen, met onze neuzen dezelfde richting op.”
Marlon hoopt dat haar vader tot aan zijn dood in zijn eigen huis kan blijven. “Dat is mijn grootste wens.” Het is niet altijd makkelijk om als dochter ook de rol van zorgverlener aan te nemen, maar Marlon beschrijft dat deze verandering een geleidelijk proces is geweest.
“Je groeit erin. Mijn vader werd steeds hulpbehoevender en dus ging ik langzamerhand steeds meer doen. Maar ik blijf naast zijn mantelzorger ook zijn dochter. Ik benoem het ook vaak en dat vergeet hij niet, dat is fijn. En ik zoek naar de momenten dat hij heel even de oude is. Als ik bijvoorbeeld wegga zegt hij: pas je goed op? Dan is hij weer echt even mijn vader.”
Astrid (67) is mantelzorger voor haar vader, maar wil dat eigenlijk niet: 'Ik ben verzand in deze situatie'
Marlon kampt als mantelzorger van iemand met dementie met stil verdriet. “Ze noemen dementie ook wel het lange afscheid. Ik zie het, ik voel het en ik weet het, maar er is bijna geen plek voor verdriet omdat de mantelzorg altijd doorgaat. Je ziet aan de buitenkant niet dat het me altijd bezighoudt.” Ze voelt zich vaak machteloos door de situatie. “Ik kan er niks aan doen. Soms zou ik hem door elkaar willen schudden om hem wakker te maken, maar het is en blijft een boze droom en het kaarsje dooft steeds verder uit.”
Ondanks de zorgen, de boosheid en het verdriet probeert Marlon te genieten van elk moment dat ze nog met haar vader heeft. “Ik ben dankbaar voor onze tijd samen. Vanuit liefde en rust probeer ik met hem om te gaan in plaats van de negatieve emoties de overhand te laten nemen. Dat hij achteruitgaat is onontkoombaar, dus het enige wat ik nu kan doen is liefde geven en voor hem strijden tot het laatste moment.”
Heb je een vraag of wil je gewoon even je verhaal kwijt? Bel de Mantelzorglijn: 0307606055.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
Mogen wij ook jouw mantelzorgverhaal opschrijven? Mail dan een korte beschrijving naar lezer@linda.nl met als onderwerp ‘Mantelzorg’ en vermeld je telefoonnummer. Mocht je liever anoniem je verhaal willen doen, dan kan dit uiteraard ook.
Jujube Zeguers (26) is freelance redacteur voor LINDA.nl en schrijft het liefst over mensen en hun bijzondere verhalen. Ze woont in Delft met haar verloofde en is dol op reizen, lezen en podcasts.
