'Na de geboorte van onze dochter wilde hij de zee inrijden': Marelle (54) vertelt hoe het is om te leven met een suïcidale partner

Roland

“Mijn depressies zijn een veenbrand: ondergronds smeult het altijd, tot het door uitputting of stress weer oplaait. Mijn moeder was alcoholiste en verslaafd aan kalmeringsmiddelen. En mijn vader was altijd aan het werk, dus werd ik als jongetje erop uitgestuurd om jenever te kopen. Als mijn moeder een epilepsieaanval kreeg, ving ik haar op.

Op de basisschool werd ik enorm gepest. Vóór ik tien was, had ik al overwogen van de vijfde verdieping te springen. Later verstopte ik me achter een dikke muur en verdoofde ik mezelf: stoer doen, roken, drinken. Toen Marelle en ik elkaar in 1989 leerden kennen, toonde ik mijn gevoelens niet. Maar toen onze dochter werd geboren, nam de druk verder toe. Ik vond het vaderschap naast mijn baan loodzwaar. De oplossing zocht ik bij mezelf: nog harder werken, nog meer drinken. Als ik me bewees, zou ik worden gezien.

Na een hersenschudding in 2017 ging het helemaal mis. Mijn hoofd liep over en op een dag wilde ik er een eind aan maken. Maar toen zag ik de gezichten van mijn kinderen voor me en realiseerde ik me dat ik dit niet wilde. ‘Nu hulp zoeken, anders houdt het op’, zei Marelle. De huisarts en de praktijkondersteuner hebben me enorm geholpen. Het is me gelukt om te accepteren dat ik chronisch begrensd ben. Helaas word ik nog altijd getriggerd. Op het station moet ik midden op het perron gaan staan en ik stop pas met trillen als de trein helemaal stilstaat.”

Zó ga je met iemand het gesprek aan over zelfdoding: 'Wees direct'Lees ook

Marelle

“Roland en ik leerden elkaar in de disco kennen. Samen werden we volwassen. Een tijdje na de geboorte van onze dochter zei hij dat hij eigenlijk de zee in wilde rijden. Ik schrok, maar wist niet hoe te reageren. Gewoon maar doorgaan, dacht ik, brandjes blussen en het lichter voor hem maken. Ondertussen ging Roland zelf voor de volle honderd procent, bij alles wat hij deed. En als iets mislukte, sloot hij zich helemaal af. De ommekeer kwam negen jaar geleden, toen hij thuiskwam en bekende dat hij op het punt had gestaan om er een eind aan te maken. Toen heb ik een grens gesteld: als je nu geen professionele hulp zoekt, kies ik voor de kinderen. Tegen hen allebei heb ik daarna gezegd: ‘Als papa zichzelf ooit iets aandoet, ligt dat nóóit aan jullie.’

Je helpt het meest door naast de ander te gaan staan, diens gevoel te accepteren, te luisteren en vragen te stellen. Als partner kun je de ander niet dragen door jezelf te laten verdwijnen. Ik werk dan ook nog volop en heb een druk sociaal leven. Als ik op pad ga blijft Roland meestal thuis, maar ongerust ben ik niet meer.

Ik heb me verdiept in depressies en bipolariteit en herken het nu direct als Roland weer manische trekken krijgt. Dan ontwikkelt hij een hobby of interesse en gaat hij alles kopen wat daarmee te maken heeft. Op zo’n moment grijp ik in. We zijn enorm gegroeid samen en vinden elkaar nu in het kleine, zoals samen werken in onze tuin.”

Worstel je met suïcidale gedachten of maak je je zorgen om iemand anders? Praat er dan over. Bel 113 of ga naar 113.nl. Stichting 113 Zelfmoordpreventie is 24 uur per dag en zeven dagen per week bereikbaar.

Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.

Eerste Kamer akkoord met wet suïcidepreventie: 'Enorme steun in de rug'Lees ook