Tandartsassistent Sylvia startte luxe tassenlabel: 'Ik deed wat veilig was, maar het klopte nooit helemaal'

Altijd creatief

“Na de havo besloot ik jeugdwelzijnswerk te gaan studeren aan het hbo. Ik groeide op in een nuchter, hardwerkend gezin; over ondernemerschap werd bij ons thuis nooit gepraat. En hoewel mijn vader het liefst al zijn tijd doorbracht in zijn werkplaats, waar hij zelf houten speelgoed maakte, moest er natuurlijk ook gewoon geld verdiend worden. Ik heb zijn creativiteit geërfd, ben al zo lang als ik me kan herinneren bezig met zelf kleding en sieraden maken en meubels opknappen en opnieuw stofferen. Maar de optie om daar ooit mijn geld mee te verdienen, is lang niet bij mij opgekomen. In plaats daarvan ging ik, nadat ik mijn studie had afgerond, werken op een kinderdagverblijf voor kinderen met mentale en fysieke beperkingen. Dat heb ik vier jaar gedaan, toen besloot ik dat het toch niet mijn ding was.

Dan ben je 24 en moet je iets anders gaan verzinnen. Dus ben ik kranten gaan doorbladeren: wat ga ik dan wel doen? Tot ik uiteindelijk uitkwam bij een tandartspraktijk waar ik intern kon worden opgeleid tot tandartsassistente. Dat sprak me wel aan en ik werd aangenomen, dus kon de opleiding gaan doen. Vervolgens heb ik jarenlang in verschillende praktijken gewerkt waar ik zowel administratief als aan de stoel assisteerde. Maar rond mijn veertigste had ik dat wel gezien en heb ik op een andere baan gesolliciteerd, als clinical research assistent op de faculteit Tandheelkunde van het Radboudumc. En daar werk ik nog steeds.”

Zoeken zonder te landen

“Als ik nu terugkijk, voelt mijn hele werkzame leven als zoeken zonder ooit echt te landen. Ik deed wat logisch en veilig was en wat er van me verwacht werd. Maar het klopte nooit helemaal. Natuurlijk haalde ik ook veel vervulling uit mijn huwelijk en kinderen. En ik was in mijn vrije tijd dus altijd met allerlei creatieve hobby’s bezig. Zo kwam ik een jaar of tien geleden eigenlijk bij toeval in een atelier terecht waar leer werd bewerkt. En vanaf het eerste moment was ik verkocht.

Daarom ben ik gestart met een opleiding leer bewerken. Daar leerde ik van alles, van patroontekenen en werken met verschillende materialen tot allerlei technieken. Ik vond het allemaal even fascinerend. En had de ruimte om een atelier aan huis in te richten, dus dat heb ik gedaan. Langzaam maar zeker schafte ik ook steeds meer apparatuur aan. Een industriële naaimachine, een foliedrukmachine, een schalmmachine om het leer dunner te maken … Mijn hobby nam steeds professionelere vormen aan.”

Steeds serieuzer

“Stiekem begon ik er steeds serieuzer over na te denken om hier mijn beroep van te maken. Maar toen kwam Covid. Een eerste collectie lanceren durfde ik in die onzekere tijden niet, laat staan dat ik mijn vaste baan zou opzeggen. Dat werk ging tijdens de pandemie ook gewoon door, dus ik was hartstikke druk. Een paar jaar lang stond het bewerken van leer op een laag pitje. Tot mijn toenmalige docent ermee stopte en ik een vrouw in Antwerpen vond, die zelf was opgeleid door professionele tassenmakers. Bij haar heb ik de fijne kneepjes van het vak geleerd. En misschien wel belangrijker: ze heeft me weer aan het ontwerpen gekregen.

In 2024 werd ik voor Internationale Vrouwendag door een kennis uitgenodigd voor een lunch met allerlei vrouwelijke ondernemers. Zij zeiden: ‘Waarom neem je niet een sabbatical van een paar maanden om uit te zoeken of je dit echt wil en kan?’ En dat heb ik twee jaar geleden inderdaad gedaan, eigenlijk zonder te weten waar ik precies aan begon. Een naam voor mijn label bedenken, dat werd BRANMARK, prototypes maken, een website bouwen, professionele fotoshoots regelen: ik heb het allemaal al doende geleerd en pas terwijl ik bezig was ontdekt wat er allemaal bij het ondernemerschap komt kijken. Daardoor ben ik echt tot bloei gekomen.”

Desi (54) verliet haar succesvolle bedrijf en werd coach mogulskiën: 'Een baan waar ik geen cent mee verdien'Lees ook

Eerste eigen collectie

“Mijn eerste collectie, die ik vorig jaar heb gelanceerd, bestond uit een ontwerp in vier verschillende kleuren. En heb ik helemaal in mijn atelier gemaakt, maar ik moest snel de illusie laten varen dat ik dat allemaal zelf kon blijven doen. Ik ben een perfectionist, dus heb vervolgens lang gezocht naar een producent die bij mij paste. Die vond ik uiteindelijk in Roemenië. Daar waren ze onder de indruk van mijn ontwerpen en ik was op mijn beurt erg blij met de prototypes die ze hebben gemaakt. Dus mijn tweede collectie, die dit jaar is verschenen, heb ik daar laten produceren.

Ik begon mijn atelier in het begin bij mijn vader in de werkplaats. Dat was heel fijn, want die was destijds ongeneeslijk ziek. Ik wilde graag dicht bij hem in de buurt zijn en zo kon ik veel tijd met hem doorbrengen. Bovendien heeft hij me echt vakmanschap en ambacht geleerd. Hij is inmiddels overleden, dus er zit voor mij extra emotionele waarde aan het bedrijf dat ik heb opgestart. Zoals ik ook hoop dat mijn tassen van waarde zullen zijn voor degenen die ze kopen. Een tas reist met je mee en bewaart herinneringen, ik wil ermee ook echt iets creëren dat blijvend is. Iets dat je uiteindelijk als erfstuk aan je kinderen door kan geven.”

Droom najagen

“Mijn tassen zijn te koop via m’n website, maar mensen die serieuze interesse hebben zijn welkom in mijn atelier. Want hoe mooi de foto’s ook zijn, zo’n tas moet je live zien. Je wil voelen aan het leer en eraan ruiken. Ik werk nu nog drie dagen per week aan de universiteit, de overige vier dagen besteed ik bijna volledig aan mijn bedrijf.

Mijn kinderen zijn al lang en breed volwassen, ik heb een zoon van 29 en een dochter van bijna 27. Zij heeft natuurlijk ook een tas van mij, bovendien heeft ze een van de kleuren van de eerste collectie uitgekozen. Mijn man steunt me bovendien volledig in het najagen van mijn droom omdat hij ziet hoe gelukkig ik hiervan word. Ik heb mijn hele werkzame leven gezocht naar iets waar ik echt voldoening uit haalde. En dat heb ik nu eindelijk gevonden.”

Heb jij ook je hele leven op de schop gegooid en wil je graag geïnterviewd worden voor The Great Escape? Mail dan in het kort je verhaal naar: rianne.meijer@linda.nl.

Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.

Voskea (51) kon van de ene op de andere dag niet meer goed zien, horen of praten en besloot haar leven om te gooienLees ook