Voskea (51) kon van de ene op de andere dag niet meer goed zien, horen of praten en besloot haar leven om te gooien

Andere naam

“De eerste 48 jaar van mijn leven heb ik Jolanda Salomons geheten. Voskea is een Duitse voornaam, mijn oma is Duitse van origine, maar mijn moeder werd in 1946 geboren en zo vlak na de Tweede Wereldoorlog lag dat heel erg gevoelig. Dus kreeg ik de naam wel, maar niet als roepnaam. Dat heb ik eigenlijk altijd jammer gevonden, want overal waar ik kwam, was wel iemand anders die ook Jolanda heette. Zo ook toen ik vorig jaar naar Japan reisde om meer over Reiki te leren. Mijn leraar zei: ‘Dit is je kans om je voornaam te veranderen.’ Dus dat heb ik gedaan. Sommige mensen in mijn omgeving gingen daar meteen in mee, anderen vonden het wel wennen. Maar zelf ben ik er heel blij mee. Het klopt veel meer bij het leven dat ik nu leid.

Dat leven zag er voor 2023 heel anders uit. Ik was wel al samen met Geert, samen hebben we al zestien jaar een samengesteld gezin; hij met een zoon en dochter uit een eerdere relatie, ik met twee dochters. Vanaf mijn 28^ste heb ik in de financiële sector gewerkt, veelal op het gebied van risicomanagement & compliance (wetgeving en gedrag). Ik klom op tot manager en MT-lid, stuurde een team van 17 mensen aan, had een leaseauto en verdiende een heel goed salaris. Daarvoor werkte ik wel 55-60 uur per week, maar dat vond ik heerlijk. Je kon me niet gelukkiger maken dan met een complex dossier.”

Annemarieke werkte voor 'The Voice', maar stortte zich volledig op haar minikoeien: 'Er is een lange wachtlijst voor bezoekers'Lees ook

Complete kortsluiting

“In 2019 ben ik in een kop-staart botsing terechtgekomen. Ik had geen zichtbaar letsel: niks gescheurd of gebroken en nergens bloed. Toch ben ik bijna 9 maanden uit de running geweest. Ik kon mijn rechterbeen niet goed meer aansturen en als ik heel moe was, gebeurde hetzelfde met mijn rechterarm. Toch ben ik uiteindelijk weer volledig aan de slag gegaan. Tot ik begin november 2023 volledige kortsluiting kreeg. Van het ene op het andere moment kon ik niet meer goed zien of lopen, viel mijn spraak weg, deed mijn blaas het niet meer en kon ik de hele rechterkant van mijn lichaam niet meer gebruiken. Het was doodeng.

Helemaal omdat de klachten alleen maar erger werden: waar ik nog wel stotterend kon praten, stootte ik na een paar dagen alleen nog klanken uit. In het ziekenhuis werden alle registers opengetrokken, maar eerst konden ze niks vinden. Uiteindelijk kwam ik bij een neuroloog terecht die mijn hele dossier heeft bestudeerd en een Functioneel Neurologische Stoornis diagnosticeerde. Simpelweg komt het erop neer dat de hardware in je hersenen nog gewoon werkt, maar de software niet meer. Er is dus geen schade aan je zenuwstelsel, maar je hersenen verwerken signalen niet goed meer of sturen die niet door.”

In niks meer mezelf

“Ongeveer een derde van de patiënten herstelt volledig, de rest blijft in enige mate klachten houden. Helaas hoor ik bij die laatste groep, hoewel ik door intensieve revalidatie en therapieën wel flink ben verbeterd. Zo heb ik uitgebreid FNS-fysiotherapie gehad en ben ik ook heel lang twee keer per week naar een logopedist geweest. Met beide therapeuten heb ik wel mazzel gehad, want dat bleken doorzetters die bereid waren met mij mee te denken. Zo ontdekten wij: als het ene niet lukt, gaat het andere soms wel. Ik kon bijvoorbeeld eerst niet meer vooruitlopen, maar wél achteruit.

Bij die FNS kreeg ik ook nog iets anders ‘cadeau’: een fikse angststoornis. Plotseling werd ik bang in het donker, durfde niet meer naar buiten: ik was in niks meer de vrouw die ik ooit was. Dat heeft me ook echt wel donkere momenten opgeleverd waarop ik moeite had te geloven dat het ooit nog beter zou worden. Ik ben achteraf heel blij dat mijn man op een gegeven moment de huisarts heeft ingeschakeld en die meteen op de fiets naar ons toe is gekomen. Dat vergeet ik nooit meer, want dat zijn de mensen die in zo’n diep dal het verschil maken. Zij zei: ‘We gaan nu medicatie starten, want dat sombere moet er echt af.’”

Margo (43) besloot haar baan op te zeggen nadat haar dochter werd geboren met hartafwijkingLees ook

Niet beter, wel iets beter

“Datzelfde weekend boekte mijn man een afspraak voor me bij een masseur omdat ik zo ontzettend gespannen was. Zij stelde echter voor geen massage, maar Reiki bij me te doen. Ik had geen idee wat dat was, vond het altijd maar alternatief en zweverig; echt iets voor hippies. Maar ze deed die behandeling en voor het eerst in drie maanden voelde ik me rustig en had ik even geen pijn. Zo is mijn pad naar Jikiden Reiki, een Japanse vorm van reiki, begonnen. Via-via ben ik daarna gestart met twee sessies per week bij een Japanse Reiki-therapeut. En dat had al snel effect.

Het maakte me niet beter, maar wel iets beter. In plaats van de maximale dosis Tramadol te moeten slikken om mijn pijn onder controle te houden, kon ik het nu af met paracetamol. Ik was ook niet meer de hele tijd in paniek. Waardoor ik weer wat hoop begon te krijgen en eindelijk weer kon slapen ’s nachts. En ik besloot: dit wil ik zelf ook leren. De leraar die mij naar mijn eigen Reiki-therapeut had verwezen, was gelukkig bereid mij les te geven en in januari 2024 zijn we aan de slag gegaan. Eerst met de basiscursus en daarna die voor gevorderden.”

Naar Japan

“En in 2025 ben ik naar Japan gegaan, de bakermat van Jikiden Reiki, en heb daar lessen gevolgd. En op de berg gestaan waar reiki is begonnen. Er is daar ooit een meteoriet ingeslagen en Japanners geloven dat die berg sindsdien heilig is, want alles is er groter – van de insecten tot de bomen – en je voelt er de energie. Mensen staan op hun blote voeten om zich daaraan te laven. Ik, als nuchtere Groningse, dacht: dat zal allemaal wel, maar tot mijn grote verbazing voelde ik het ook. Ik liep daar met mijn docent en voelde ineens: die boom heeft een hartslag. ’s Avonds belde ik mijn man en zei: ‘Ik snap nu dat Prinses Irene bomen knuffelt.’

Als je me een paar jaar geleden had verteld dat ik in 2025 met blote voeten op een Japanse berg zou staan en tegen iedereen zou verkondigen dat reiki bestaat en hoe het je kan helen, dan had ik je voor gek verklaard. Ik heb drie universitaire titels, mijn vak was dingen bewijzen. En dit kan ik niet uitleggen, dit is voelen. Ik weet dat het werkt. Voor fysieke klachten, voor vermoeidheid, voor mentale uitdagingen: ze leggen hun handen op je neer en je voelt dat de pijn wordt verlicht. Het is absoluut niet dat ik de moderne geneeskunde afwijs, maar er is zoveel meer dan praten, pillen en snijden. Laten we dat nu eens combineren.”

Waarde toevoegen aan de wereld

Eenmaal terug van mijn reis wist ik: nu wil ik leraar worden. En sinds 10 april is dat zo en ben ik Shihan. Dat gaat met veel ceremonieel: je ontvangt vanuit Japan een perkamentrol met daarop gekalligrafeerd de mantra die bij reiki hoort en het feit dat je nu leraar bent. Sindsdien geef ik zelf les, zowel de basiscursus als die voor gevorderden. Elke maand heb ik een klas van maximaal zes leerlingen. Plus dat ik elke week nog twee mensen zelf behandel.

Ik vind het echt geweldig. Reiki heeft me iets terugegeven dat ik heel lang heb gemist. Ik was natuurlijk een enorme workaholic, dus toen dat wegviel, dacht ik: wie ben ik nu nog? Hoewel ik volledig ben afgekeurd en nooit meer terug kan naar het leven dat ik had, kan ik nu wel weer iets toevoegen aan de wereld. En ik heb een geweldig gezin en fijne mensen om me heen. Ik heb geleerd dat het leven uiteindelijk draait om gezondheid, geluk en je gezin. En het is ook leuk als het nog een beetje gezellig is. Misschien was het wel nodig dat ik daar op de harde manier achter ben gekomen.”

Disclaimer: dit is geen medisch advies. Dat deze methode bij sommige mensen effect heeft, betekent niet automatisch dat dit ook voor jou het geval is. Ga niet zomaar experimenteren, maar doe dit in overleg met een gediplomeerd arts.

Heb jij ook je hele leven op de schop gegooid en wil je graag geïnterviewd worden voor The Great Escape? Mail dan in het kort je verhaal naar: rianne.meijer@linda.nl.

Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.

Nadat haar man zijn ontrouw had opgebiecht, gooide Maaike (50) haar leven omLees ook