Heb je de liefde van je leven gevonden, mist er toch nog iemand voor die kinderwens. In de nieuwe LINDA.mini vertellen drie lesbische koppels over de reis van droom naar donor naar domweg gelukkig.
Susanne van Oudenaarden (38) is getrouwd met Chantal Pesch (37). Samen hebben ze Florine (4), Zeger (4) en Romijn (1).
“Op het schoolplein dachten ze in het begin dat één van ons de oppas was, of een vriendin. De vraag wie van ons de ‘echte’ moeder is komt ook regelmatig voorbij en onlangs vroeg een man, toen we met zijn vijfjes op pad waren, of we de vaders even lekker thuis hadden gelaten. Ik neem het ze niet kwalijk, mensen gaan er nu eenmaal van uit dat kinderen een moeder en een vader hebben.
Of onze kinderen een vaderfiguur gaan missen? Geen idee. Met mijn vader besprak ik andere dingen dan met mijn moeder, maar ook wij zijn twee individuen met eigen persoonlijkheden. Dus naar alle waarschijnlijkheid zullen ze bij mij met het ene komen en bij Chantal met het andere. Maar het belangrijkste is dat ze in liefde opgroeien en ervaren dat ze altijd goed zijn zoals ze zijn.”
“Vanaf dag één hadden we een sterke kinderwens. Ook wilden we beiden ervaren hoe het was om zwanger te zijn. Nadat we ons hadden ingeschreven bij Cryos International, een Deense donorbank, hebben we, alsof het een soort eenzijdige datingapp was, honderden profielen uitgeplozen. Als eerste keken we naar foto’s, toen naar opleiding en tot slot of zijn verhaal ons aansprak.
Ik was de eerste die begon met iui. Negen pogingen later was er nog geen sprake van een zwangerschap. Bij Chantal, die daarna met iui begon, verliep het niet anders, behalve dat zij tussendoor een miskraam kreeg. De moed zakte ons in de schoenen. Na iui volgde bij mij ivf, wederom zonder succes. Ik was ten einde raad. Tot ik via icsi en andere hormonen eindelijk zwanger was. We waren de gelukkigste vrouwen op aarde.”
Lex en zijn vriend dachten draagmoeder te hebben gevonden: ‘Soms val ik huilend in slaap'
“Drie weken na mijn bevalling van Florine klopten we alweer aan bij de kliniek. Onze wens voor een groter gezin bleef onveranderd sterk. Uit de eerste ivf-behandeling van Chantal is Zeger geboren. Zeger en Florine schelen negen maanden, dus het voelt bijna alsof we een tweeling hebben gekregen. Pittig en geweldig tegelijk. Maar: het gezin was nog niet compleet.
Al vijf minuten na Zegers geboorte riep Chantal dat ze dit nog een keer wilde meemaken. Intens, dacht ik, maar ook gezellig – en goed voor de dynamiek binnen het gezin. Florine was nogal op mij gericht en Zeger op Chantal. Bij de eerste poging was het raak, negen maanden later beviel Chantal van Romijn. Omdat je in het buitenland vaak pas als ouder wordt erkend wanneer je het kind hebt geadopteerd, heb ik Zeger en Romijn geadopteerd en Chantal Florine.
Onze kinderen zijn van dezelfde donor. Ze weten dat een aardige meneer ons heeft geholpen moeder te worden. Als ze zestien zijn, krijgen ze – als ze daar behoefte aan hebben – zijn contactgegevens. Op dit moment speelt het onderwerp vooral bij onze dochter. Als zij zich voorstelt, zegt ze: ‘Ik ben Florine, dit zijn mijn broertjes, we hebben geen papa, maar wel twee mama’s.’”
De andere twee verhalen lees je in de nieuwe LINDA.mini. Koop het magazine nu in de winkel of laat ‘m lekker thuisbezorgen.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
Michelle en haar vriendin hopen op een kind via een donor: ‘Drie keer was ik zwanger, drie keer ging het mis’
