Lex Mol (34) en zijn partner zijn al zes jaar bezig een gezin te stichten, maar hun diepgewortelde kinderwens is nog altijd niet vervuld. Het proces lijkt eindeloos te duren. “Keer op keer wordt de deur voor onze neus dichtgeslagen, niet zachtjes, maar keihard.”
In de rubriek Wonder gewenst vertelt hij over het proces en de impact daarvan op hun leven.
“Op mijn zestiende kwam ik uit de kast”, vertelt Lex, die als jonge jongen al weet dat hij ooit vader wil worden. “Ik vroeg aan mijn moeder hoe ik kinderen zou moeten krijgen. Ze zei: ‘Kind, maak je niet druk, tegen de tijd dat jij je droomman tegen het lijf bent gelopen, zijn daar allerlei mogelijkheden voor.’ Maar het bleef door mijn hoofd spoken.”
In de jaren die volgen, bereidt Lex zich alvast goed voor en leest alles over de mogelijkheden voor homostellen om kinderen te krijgen. “Ik kreeg een relatie met een man die vijftien jaar ouder was dan ik. Hij wilde geen kinderen, ik wel.” Na veel wikken en wegen en goede gesprekken met vrienden en familie besluit Lex – met pijn in zijn hart – om een punt achter de relatie te zetten, in de hoop op een gezin. “Anderhalf jaar later leerde ik Robin kennen.”
Michelle en haar vriendin hopen op een kind via een donor: ‘Drie keer was ik zwanger, drie keer ging het mis’
Al snel praten ze over een gezamenlijke toekomst, inclusief kinderen. “Ook Robin had een kinderwens, maar geen haast. Hij wilde dat we het leven eerst zelf op de rit zouden hebben voordat we een kindje zouden verwelkomen. Daar was ik het volledig mee eens, maar het maken van keuzes en opstarten van een traject kosten ook tijd, dus ik vond dat we ook niet te lang moesten wachten.”
In 2020 gaat het stel daadwerkelijk aan de slag. “We wilden een draagmoeder en zijn driftig online op zoek gegaan naar hoe we hiermee moesten omgaan. Het werd al snel duidelijk dat het niet makkelijk zou zijn.” In Nederland is draagmoederschap mogelijk, maar er zijn strikte regels aan verbonden. Zo mag je een draagmoeder in je eigen kring zoeken, maar geen oproep doen. “Dat maakt het lastig.”
In 2021 kopen Lex en Robin, met het oog op de toekomst, een huis met extra slaapkamer. Niet veel later leren ze een vrouw kennen die hun kindje wil dragen. “We deden leuke dingen, hadden goede gesprekken, brachten avonden samen door met een wijntje en een kaasje en hadden het erover hoe we het zouden gaan doen. Veertien maanden later belde ze mij op: haar jongste kind was oud genoeg, het was tijd om aan de slag te gaan en een gesprek te plannen met een mediator.”
Het leven lijkt de mannen toe te lachen, maar een dag later krijgen ze via WhatsApp een bericht van hun draagmoeder. “Haar man wilde het niet en had dit niet duidelijk kenbaar gemaakt. Dat was een afschuwelijke tegenvaller. Ruim een jaar hadden we intensief contact gehad. Een kindje komt niet uit de lucht vallen. Ik zakte door mijn voeten en heb huilend mijn man opgebeld. Hij is geen prater en heeft een week lang niks gezegd.”
Rutger en zijn vriend krijgen kind via draagmoeder: 'Als het gaat zoals we hopen, dan bevalt ze bij ons thuis in bad'
Het nieuws zet hun hele leven op z’n kop. Het stel vindt het moeilijk te verkroppen en weet niet hoe het verder moet. “We besloten naar Curaçao te verhuizen om tot rust te komen en ons verdriet draagbaar te maken. In Curaçao begonnen we een onderzoek naar de adoptieprocedure, maar dat bleek lastig te zijn, omdat we om de haverklap in Nederland moesten zijn vanwege afspraken en cursussen.”
Ze besluiten een jaar op Curaçao te blijven en daarna terug te gaan naar Nederland om het adoptietraject daar te starten. “We zouden uitgerust en fris beginnen. Maar toen we eind maart in Nederland terugkwamen, kregen we te horen dat adoptie in Nederland vanaf mei bij wet verboden was. Dat was een mokerslag. De gedachte dat het ons niet gegund was en we nooit een kindje zouden krijgen overheerste. Keer op keer werd de deur voor onze neus dichtgeslagen, en niet zachtjes, maar keihard.”
Lex en Robin laten het er niet bij zitten. Na een periode van rust bezoeken ze een beurs van Meer dan Gewenst, een stichting voor regenboogouderschap. “We hoopten daar een draagmoeder te leren kennen of in contact te komen met mensen die op deze manier een kind hebben kunnen krijgen. Maar er liepen alleen maar mensen rond zoals wij, met een kinderwens. Het verdriet hing in de zaal. Ieder individu, ieder koppel, had zijn eigen rugzakje.”
De enige overgebleven optie lijkt om toch hun eigen sociale kring nog eens goed onder de loep te nemen om te kijken of daar een potentiële draagmoeder tussen zit. “We hebben geen vrienden die we het kunnen vragen. De meeste vrouwen in onze vriendengroep zijn wat ouder en de dames die jonger zijn, zijn zelf nog bezig met het stichten van een gezin en weten niet of ze dit ooit zouden kunnen.”
Lex en Robin, die nog altijd dolgraag een kind willen, hebben het er zwaar mee. “Ik vind het moeilijk om vrouwen te zien die achter een kinderwagen lopen en soms val ik huilend in slaap door de gedachte dat het ons wellicht nooit gaat lukken. We hebben al zoveel gedaan om onze wens te verwezenlijken, niks lijkt mogelijk, maar we hopen enorm dat er nog een draagmoeder op ons pad komt om onze wens te verwezenlijken.”
Is of was zwanger worden voor jou ook niet vanzelfsprekend? Mail je naam en verhaal in een paar zinnen naar lezer@linda.nl onder vermelding van ‘Wonder gewenst’ en wie weet lees je binnenkort jouw verhaal terug op LINDA.nl.
Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief en download de LINDA.mini-app.
Charo Walop is na traject van vier jaar eindelijk zwanger: ‘Door de hormonen veranderde ik in een heks’
Anna Neeltje de Boer is freelance redacteur bij LINDA.nl. Ze woont in Zwolle met haar vriend, hun dreumes en twee katten.
