Actrice Barbara Sloesen (37) is samen met muzikant Joost Hofman (33). Samen hebben ze zoon Shaffy. Voor LINDA.mini schrijven ze een duo-column.
Barbara: 'Veel verwachtte ik niet van mijn broertje toen ik vertelde dat ik zwanger was'
JOOST
Ik heb twee oudere zussen. In de wetten van ons gezin betekende dat dat ik drie moeders had. Mijn vader en ik gingen naar voetbalwedstrijden en races op Zandvoort, maar achter de voordeur van ons ouderlijk huis was het Sex & The City wat de klok sloeg, “niet op de kussens zitten, want die heb ik net opgeklopt” en ontwikkelde ik een behoorlijk laag zelfvertrouwen als het aankwam op stoeien met vrienden.
Mijn middelste zus fungeerde meestal als scheidsrechter tussen mij en m’n oudste zus, waarbij mijn moeder vaak werd geraadpleegd als uiteindelijke VAR. Zij zat tijdens autoritten op vakanties naar Frankrijk in het midden van de achterbank en kreeg de Gameboy pas als deze nog meer een streepje batterij had – nadat mijn oudste zus en ik overuren hadden gedraaid.
Ze vroeg me vaak om adviezen, een rol die ik als jongste telg trots op mij nam. En ik sta in haar telefoon als ‘broer’, een titel die ik – wellicht om de opvoeding door die oudere vrouwen te compenseren – graag draag.
Joost: 'Vier mannen, elk in een voetbalshirt van een ander land, praten met ontroering over hun kinderen'
Maar op 11 maart 2025 is onze hele gezinssamenstelling veranderd. In een klap gingen we van vader, moeder, zus en broer naar opa, oma, tante en oom. Mijn prachtige rebelse nichtje, het kind van mijn middelste zus, werd geboren. Ik had inmiddels vrienden met kinderen en waar ik bij de eerste bekendmaking van zo’n zwangerschap een enorme sprong naar volwassenheid voelde, werd het met elke echo die onder mijn neus werd geduwd normaler. Niet minder speciaal, maar het what-the-fuck-de-wereld-om-me-heen-gaat-echt-veranderen-gevoel werd toch minder ontwrichtend.
Daarom zag ik mijn zus, die voor mij eigenlijk altijd een zusje was gebleven, vanaf dat moment toch vooral als een zusje met kind. En toen werd op 16 januari 2026 Shaffy geboren. Zonder er iets aan te kunnen doen, werd het what-the-fuck-de-wereld-om-me-heen-gaat-echt-veranderen-gevoel weer concreet. Direct stond mijn zusje klaar met adviezen. Die ik graag aannam, want ze doorstond de storm van het eerste jaar moederschap alsof ze al jaren op de oceaan der opvoeding voer.
Onlangs waren we met zijn allen op bezoek bij mijn ouders. Omdat ook mijn oudste zus inmiddels was bevallen van een prachtige dochter en alle aanhang kwam opdagen, breidde de eettafel zich uit van vijf naar 11 personen. 25 jaar geleden was er meestal gezelligheid, maar ook strijd (is gezelligstrijd al een woord? Zo niet: bij dezen) over wie het hoogste woord had. Meestal was dat mijn oudste zus of ik, terwijl ons middelste zusje dromerig in het niets staarde, wachtend tot mij vader of moeder de boel zou neutraliseren.
Nu hadden de kleine keeltjes het hoogste woord. Huilen, lachen, schreeuwen aan tafel: de zuigelingen maakten duidelijk de dienst uit. Mijn zusje pakte als meest ervaren moeder aan tafel direct de leiding (mijn moeder is inmiddels gepromoveerd tot oma en zag het geheel trots aan). Ze kalmeerde haar dochter, wist precies waar ze mee bezig was en vormde samen met haar vriend een team dat onder hoge druk wist te presteren.
Op dat moment realiseerde ik me dat zij haar eerste jaar moederschap, samen met haar lieve vriend, ‘alleen’ heeft moeten doen. Geen belletjes voor adviezen naar mij of mijn zus, geen afwachtende houding totdat de rust was teruggekeerd: ze bracht zelf de rust terug. Ik sta nog altijd als ‘broer’ in haar telefoon, maar wat ben ik trots dat ik haar broertje ben.
BARBARA
Mijn broertje heeft een paar principes waar hij heilig aan vasthoudt.
– Hij doet aan Pyjamazondag
– Hij wil geen kinderen
– Hij draagt te allen tijde zijn pet
Pyjamazondag, zonder kinderen: het is de ideale wereld voor mijn broertje. Die zondag doet hij sinds mensenheugenis. Pyjama aan, gordijnen dicht en je moet hem vooral niet storen. Tenzij er een lamp moet worden aangesloten, een plankje opgehangen of een stopcontact aangelegd: dan rijdt hij met liefde anderhalf uur in zijn auto naar Amsterdam om je te helpen.
Over de niet-bestaande kinderwens is hij principiëler. Hij wordt vooral moe van het feit dat hij die vraag maar blijft krijgen. Hij en zijn vrouw, mijn lieve schoonzus, zijn al van jongs af aan bij elkaar. Zelfs toen wisten ze het al: wij willen nooit kinderen.
Mijn broertje heeft daarnaast een behoorlijk grote bek; hij kan grof zijn en mij zo nu en dan een nét iets te harde, liefdevolle tik op mijn achterhoofd geven. En hij draagt zijn pet. Uit eten? Pet. Verjaardag? Pet. Huwelijk? Pet. Zijn éigen huwelijk? Pet.
Dat hij niet veel met kinderen heeft, is voor mij geen probleem. Zijn inzichten zijn soms, als hij ze subtiel brengt, zelfs nog verfrissend. Veel verwachtte ik echter niet van hem nadat ik hem had verteld dat ik zwanger was.
En toen kwam daar de derde zondag na de geboorte. Hij ruilde met liefde zijn pyjamazondag in voor een zondag in de auto naar Amsterdam, om mijn kind voor het eerst te ontmoeten. Hij bracht cadeaus mee waar Shaffy nog jaren plezier van zou hebben. Maar het mooiste cadeau had hij niet ingepakt.
Dat hij Shaffy even vast wilde houden, kwam voor mij al als een verrassing. Ik weet dat kinderen, en in het bijzonder baby’s, niks voor hem zijn. Hij keek Shaffy aan en deed vervolgens, bijna achteloos, zijn pet af. Voor het eerst in jaren zag ik dat er nog steeds haar onder verstopt zat. Vervolgens zette hij heel voorzichtig zijn pet op het veel te kleine hoofdje van mijn zoon.
Ik moest lachen en slikte een brok weg, omdat ik zag dat mijn grofgebekte broertje voor het eerst in zijn leven geen woorden nodig had om precies te laten weten wat hij voelde.
Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief en download de LINDA.mini-app.
Barbara: 'Ik ga mijn lieve kleintje toch niet wegbrengen!? Hij hoort bij mij'
